ΤΕδώ είναι μια λεπτή γραμμή μεταξύ της ρομαντικής κομεντί και του ανατριχιαστικού θρίλερ, και ενώ ο επαναπροσδιορισμός των αγαπημένων πρωταγωνιστών του είδους ως συχνά απίστευτα παράξενοι κυνηγοί δεν είναι κάτι καινούργιο (δείτε το τρέιλερ του Sleepless in Seattle ως ταινία τρόμου πριν από 20 χρόνια), ένας διαδικτυακός κατακλυσμός από μιμίδια και στοχαστικά έργα έχει αποδεχτεί τα αστεία συχνά. Ορισμένοι κινηματογραφιστές προσπάθησαν σιγά-σιγά να καλύψουν τη διαφορά και να εκμεταλλευτούν – η περσινή σκοτεινή κωμωδία I Love You Forever έδειξε πώς οι επικές ρομαντικές πράξεις μπορούν να βασιστούν στη χειραγώγηση, ενώ ένα μεγάλο μέρος από αυτό που κάνει το τρέχον ρεκόρ του box office Obsession τόσο αποτελεσματικό είναι η διαστρέβλωση των ταινιών τρόμου της καθημερινής πραγματικότητας της αληθινής αγάπης που καταναλώνει.
Το τελευταίο romcom Voicemails for Isabelle του Netflix φτιάχτηκε με κάποια επίγνωση του πόσο ανησυχητική είναι η υπόθεσή του, σαν να γράφτηκε αρχικά τη δεκαετία του 2000 και στη συνέχεια ξεσκονίστηκε και τροποποιήθηκε για τη δεκαετία του 2020 (η ταινία είχε αρχικά προγραμματιστεί να πρωταγωνιστήσει η Hailee Steinfeld τη δεκαετία του 2010). Είναι η ιστορία της Jill (Zoey Deutch) η οποία, στη δίνη της θλίψης για την αείμνηστη αδερφή της, αρχίζει να αφήνει φωνητικά μηνύματα στο παλιό της τηλέφωνο ως έναν τρόπο να αισθάνεται ότι είναι ακόμα μέρος της ζωής της. Αλλά ο αριθμός ανήκει πλέον σε έναν άγνωστο, τον Γουές (Νικ Ρόμπινσον), ο οποίος αποφασίζει όχι μόνο να τους ακούσει αλλά και να χρησιμοποιήσει τις πληροφορίες για να εντοπίσει την Τζιλ και να μπει στη ζωή της, κερδίζοντας τελικά την καρδιά της ενώ αρνείται να είναι ειλικρινής για το γιατί συναντήθηκαν.
Η σεναριογράφος-σκηνοθέτης Leah McKendrick απολαμβάνει να μας κλείνει το μάτι, σαν να είμαστε όλοι στην ίδια ομάδα, χρησιμοποιώντας τους χαρακτήρες της (και η ίδια υποδύεται έναν από αυτούς) για να αποκαλεί τον πρωταγωνιστή της “ανατριχιαστικό” και να αναφέρεται στην κατάσταση ως “άρρωστη επανεκκίνηση του You’ve Got Mail”. Όμως, αντί να κλίνει σε αυτό που είναι ουσιαστικά το στήσιμο για ένα θρίλερ stalker, η McKendrick προσπαθεί να το κάνει και με τους δύο τρόπους, διασκεδάζοντας την παράξενη συνάντησή της-χαριτωμένη, ενώ περιμένει επίσης να απολαύσουμε τις βασικές, ζεστές απολαύσεις της σοκολάτας. Υπάρχουν δυο Τραγούδια της Taylor Swift (σίγουρα χάρη στη φίλη της Este Haim στο soundtrack), σκηνές της κορυφαίας κυρίας μας (που θέλει να γίνει ζαχαροπλάστης!) να τρώει παγωτό Breyers με τη μπανιέρα τοποθετημένη σωστά προς την κάμερα, ένα τρέξιμο στη βροχή στο αποκορύφωμα και αρκετές υπερβολικά επιμελημένες αλλαγές ρούχων που δικαιολογούν μια ειδική συλλογή H&M.
Ο McKendrick θέλει να μας μεταφέρει πίσω σε μια εποχή που μια ταινία όπως αυτή θα είχε μεγάλη κυκλοφορία στις κινηματογραφικές αίθουσες, ενώ παράλληλα θα έφερνε μια μοντέρνα, παπαρούνα ευαισθησία: τσιτάτα γνωριμιών όπως gaslit, ασφαλής προσκόλληση και βομβαρδισμός αγάπης είναι όλα διάσπαρτα στους διαλόγους. Ενώ η ταινία της είναι γυαλιστερή (όπως μια από τις ταινίες της Sony με τη ροή, φαίνεται πιο γλαφυρή από το συνηθισμένο), απλώς δεν έχει την απαιτούμενη γοητεία και το να επισημαίνει απλώς την ανησυχία της συμπεριφοράς του Γουές δεν την κάνει ως δια μαγείας λιγότερο ανήσυχη.
Αντί να μας θυμίζει το You’ve Got Mail, όπως θα ήθελε πολύ ο McKendrick, θυμίζει περισσότερο το άθλιο romcom ενός αστεριού Love Again του 2023, που είδε τη θλιμμένη κάμπια εικονογράφο της Priyanka Chopra Jonas (που λατρεύει να τοποθετεί τα πακέτα με τις φωτογραφικές μηχανές του συζύγου της μόνο στο μπροστινό της τηλέφωνο. βρείτε τα μηνύματα που ελήφθησαν και χρησιμοποιήθηκαν κακώς από έναν εξίσου ανατριχιαστικό άγνωστο. Αυτή η ταινία ήταν τουλάχιστον ειλικρινά υστερικά απαίσια, ενώ τα Voicemails για την Isabelle είναι πολύ στη μέση του δρόμου για να μετρηθούν ως ένα από τα πέντε κρασιά.
Υπάρχει επίσης κάτι λίγο αυτάρεσκο στον αυτοαναφορικό τόνο, τα πολλά νεύματα προς συγκεκριμένους romcoms και το είδος γενικότερα («Αυτή είναι η σκηνή που τρέχεις», λέει κάποιος σε έναν χαρακτήρα στο τέλος) που δείχνει, σίγουρα, μια εκτενή επίγνωση των τροπαίων, αλλά και μια πλήρη ανικανότητα να κάνεις οτιδήποτε ενδιαφέρον μαζί τους. Δεν θα έπρεπε μια ταινία που γυρίζεται από κάποιον με τόσο ξεκάθαρη αγάπη και τόσο βαθιά γνώση του είδους να είναι πολύ πιο έξυπνη από αυτό;
Βρήκα ότι ο Deutch είναι ένας συναρπαστικός επικεφαλής της romcom στο Christmas trifle της Amazon, Something at Tiffany’s, μια πολύ παιχνιδιάρικη στο scattershot spoof Gail Daughtry and the Celebrity Sex Pass και, πιο πρόσφατα, μια έμπειρη καλεσμένη σε chatshow πέντε αστέρων viral στιγμών, αλλά παλεύει να βρει έναν χαρακτήρα που επηρεάζει ξανά τον εαυτό της. λεπτομέρεια. Επίσης, δεν υπάρχει πραγματικά καμία αξιόπιστη διαδικασία για το γιατί ο χαρακτήρας της θα έπεφτε τόσο έντονα, η McKendrick βασίζεται σε ένα τεμπέλικο μοντάζ για να κάνει πολλά από τα πρώτα στάδια άρσης βαρέων. Μια γραμμή παραγωγής Robinson είναι πολύ δυσδιάκριτη για να πείσει εμάς ή ρεαλιστικά εκείνη, ένας χαρακτήρας που του λέει ότι “δεν είναι ο Tom Hanks” αποδεικνύεται μια από τις πιο αληθινές παρατηρήσεις της ταινίας.
Σε μια απαράδεκτη διάρκεια σχεδόν δύο ωρών, η ταινία προσπαθεί και να υποβαθμίσει την ανάγκη για ρομάντζο («δεν χρειάζομαι άντρα!» λέει η Τζιλ κοντά στο τέλος, απηχώντας μια κούκλα Pussycat περίπου το 2005) και προσποιείται ότι βλέπουμε μια γυναίκα να αυτοπραγματοποιείται μέσω της καριέρας της (φανταστείτε!) ενώ στη συνέχεια καταφεύγουμε και καταφεύγουμε στην το τέλος του μαθήματος περιμένουμε. Προσπαθώντας να ξύσουμε τη φαγούρα μας για το παλιό αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα το νέο, ο McKendrick συμβιβάζεται με κάτι μπαγιάτικο.
