Η Yolande Moreau στο φεστιβάλ κινηματογράφου La Rochelle: “Καμία σχέση με τις Κάννες! Φεύγουμε γεμάτοι σινεμά”

Το «When the sea ups» σας κέρδισε το Σεζάρ καλύτερης ηθοποιού και το Σεζάρ καλύτερης πρώτης ταινίας το 2005. Τι λέγατε τότε στον εαυτό σας, τι κάνατε για να μην εκνευρίζεστε;

Ήταν μια ωραία έκπληξη. Αναγνώριση του επαγγέλματος. Νόμιζα ότι η ταινία μας θα προβαλλόταν μόνο στο Arte… Και πάλι τα μεσάνυχτα! Όμως, ήμουν πολύ μεγάλος για να έχω μεγάλο κεφάλι.

Ποια μικρολεπτομέρεια από τα γυρίσματα έμεινε πιο ζωντανή στη μνήμη σας από τις μεγάλες σκηνές;

Ο διακοσμητής, Marc-Philippe Guerig, μας πρόσφερε μια ταπετσαρία με μεγάλα λουλούδια ορτανσίας, αλλά διαπίστωσα ότι έλειπε μια ελαφρώς… σαρκική σκηνή… Το Σαββατοκύριακο, ο Marc Philippe πήγε να αγοράσει πλαστικές ορτανσίες, σε ένα βελγικό σούπερ μάρκετ σαν King Kong και έφτιαξε μια κορνίζα με αυτές τις ορτανσίες. Εμφανίστηκα εκεί, με το στήθος γυμνό. Στο παιχνίδι μπήκε όλη η ομάδα. Έχω φωτογραφίες από όλη την ομάδα τόπλες! Μπορεί να είναι λεπτομέρεια αλλά δείχνει την ατμόσφαιρα και την αλληλεγγύη του σκηνικού.

Μια γυναίκα μόνη στη σκηνή, που περιόδευε από πόλη σε πόλη, πριν από περισσότερα από 40 χρόνια, αυτό δεν ήταν τόσο συνηθισμένο, ούτε και πολύ τολμηρό. Ποια 20χρονη νεαρή ήσουν;

20 χρονών! Είχα τα παιδιά μου πολύ μικρά, 68 είχα πάει εκεί. Δίστασα… με την εκτροφή προβάτων στο Λάρζακ. Για λίγα χρόνια έκανα παιδικό θέατρο. Ήταν όταν είδα το “Zouc” που έκανα ένα μεγάλο “κλικ”. Μπορούσαμε να «πούμε» τον κόσμο στον οποίο ζούσαμε, μπορούσαμε να γελάσουμε, να κλάψουμε για αυτό… Δεν υπήρχαν πολλές γυναίκες κωμικοί εκείνη την εποχή, η Marianne Sergent, η Sylvie Joly, η Muriel Robin.

Κλόουν, βγαίνοντας στη σκηνή, παίζοντας χαρακτήρες… Κάνει «φτηνή ψυχανάλυση» λες. Χρειάστηκες ποτέ να δεις ψυχολόγο;

Το να κάνεις ψυχανάλυση ή να επισκεφτείς έναν ψυχολόγο δεν ήταν συνηθισμένο τότε. Έχει γίνει έτσι, και τόσο το καλύτερο! Το να παίζεις στη σκηνή δεν είναι ασήμαντο. Σίγουρα υπάρχουν ρωγμές πίσω από όλα αυτά. Αλλά δεν πήγα ποτέ να δω ψυχολόγο, ίσως θα έπρεπε».

Αν ήσουν 20 χρονών σήμερα, ποιο θα ήταν το μεγαλύτερο άγχος σου;

Ο σημερινός κόσμος είναι τρομακτικός για τους σημερινούς νέους. Μας περιτριγυρίζουν τρελοί, δεν προσέχουμε τη γη που ζούμε… Ευτυχώς που μπλέκονται πολλοί νέοι. Μια μέρα, θα «φουσκώσει». Αλλά δεν θα είμαι πια εκεί.

Σήμερα, τι σας έφερε μεγάλη χαρά;

Φάγαμε την πρώτη ντομάτα από τον κήπο, μια μαύρη από την Κριμαία, μια απόλαυση.

Ποιο είναι το πιο άσκοπο πράγμα που σου αρέσει να κάνεις;

Μην κάνετε τίποτα.

Ένας πίνακας που σε θαμπώνει;

Μου αρέσουν πολύ οι φωτογραφίες του Martin Parr, φωτογράφου της κοινοτοπίας.

Ένα ιδανικό τραπέζι στο σπίτι, στο σπίτι σας στη Νορμανδία, παρέα με τρεις celebrities της επιλογής σας;

Θα έφερνα κοντά ανθρώπους που αγαπώ: τον Philippe Katerine και τη Julie Depardieu για τη φρεσκάδα τους, τη χαρά τους, την τραγουδίστρια Catherine Ringer, αγαπώ αυτό που εκπέμπει και τον Φινλανδό σκηνοθέτη Aki Kaurismäki που θα έφερνε πίσω λίγο καλό κρασί.

Έχετε μετρήσει πόσες φορές έχετε έρθει στη Λα Ροσέλ, ανάμεσα στον κινηματογράφο και το θέατρο όλο αυτό το διάστημα; Έχετε να μας πείτε μια υπέροχη μνήμη;

Η Λα Ροσέλ είναι μια σημαντική πόλη για μένα. Ήρθα εκεί τη δεκαετία του 1980 με την εκπομπή μου, “Sale Affair”, μετά με τον Jérôme Deschamps και τον Macha Makeeff (δημιουργούς του “Deschiens” και πολλών θεατρικών έργων), σφυρηλατήσαμε δεσμούς με την Jackie Marchand και τη Florence Simonet [anciens directeur et directrice adjointe de La Coursive, NDLR] και εκεί, επιστρέφουμε κάθε χρόνο στο φεστιβάλ κινηματογράφου. Λατρεύω αυτό το φεστιβάλ… Η ποιότητα των ταινιών, η ατμόσφαιρα, η θάλασσα. Καμία σχέση με τις Κάννες! Φεύγουμε γεμάτοι σινεμά.