Ακολουθήστε μας στο Google
Πριν από τα 100α γενέθλιά του, εμφανίζονται ξανά τα πιο όμορφα ποιήματα του James Krüss, τα οποία είναι σαν…
διαβάστε μια πρόσκληση για ειρήνη.
Αυτή είναι η αληθινή επιστήμη των πυραύλων: “The Tropikant τρυπώνει φλόγες, / Caludes της ρουφηξιάς του. / Γυαλίζει τον καναπέ Nellen / Με το badufanem Satupeck. Αν όχι κάποιες πληροφορίες για τους απλούς, τότε σίγουρα για τους ειδικούς, σωστά; Δύσκολα, εν όψει αυτής της ασυναρτησίας που θυμίζει τις ονοματοποιίες του Lewis Carroll, το ερώτημα είναι μάλλον το παιδί σε όλους μας, στο οποίο απευθυνόταν ο James Krüss σε όλη του τη ζωή.
Επιπλέον, τα ποιήματά του, που μόλις επανεπεξεργάστηκαν με αφορμή τα 100ά του γενέθλια στα τέλη Μαΐου, βασίζονται σε δοκιμασμένα παραμύθια και μύθους, δηλαδή ζώα σε κυρίως περίεργες καταστάσεις. Μερικές φορές οι πατημασιές πίνουν σνάπ, μερικές φορές εμφανίζεται μια φάλαινα στην κοιλάδα, μερικές φορές ο ποντικίσιος κλαίει ήσυχα.
Το βιβλίο
Τζέιμς Κρους: Όταν οι πατημασιές πίνουν σναπ. Τα πιο όμορφα ποιήματα. Επιμέλεια Ulrike Schuldes.
Reclam 2026. 144 S., 12 Ευρώ.
Ό,τι και να κάνουν – μπορείτε να το ακούσετε – είναι ομοιοκαταληξία. Οι ηχητικές αντιστοιχίες προσφέρουν χιούμορ και διασκέδαση. Αλλά το σχετικό πρόγραμμα του συγγραφέα, ο οποίος πέθανε στη Γκραν Κανάρια το 1997, προχωρά ακόμη παραπέρα. Οι ίδιες καταλήξεις σχηματίζουν πάντα αγκαλιές. Φέρνουν μαζί, συμπεριλαμβανομένων δύο ζώων που διαφορετικά θα μπορούσαν να έχουν εχθρική σχέση μεταξύ τους. Αν και οι δύο αναζητούν έναν αντίστοιχο που να λέει ομοιοκαταληξία με τα ονόματά τους, φαίνεται να είναι μια καρδιά και μια ψυχή όταν συναντιούνται: «Από τότε κάθε λιοντάρι λέει / Σε κάθε γλάρο θεία, / Επειδή είναι συγγενείς τώρα – / Τουλάχιστον συγγενείς με ομοιοκαταληξία.» Εδώ ποίηση σημαίνει συμφιλίωση, σίγουρα με πολιτική έννοια.
Ο James Krüss μεγάλωσε σε έναν αιώνα δύο πολέμων, κατά τους οποίους χρειάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα του, την Helgoland, κατά καιρούς. Ως ομοφυλόφιλος αντιμετώπισε προκαταλήψεις. Τόσο τα περισσότερα από 700 παιδικά του βιβλία όσο και η ποίησή του προκύπτουν από μια ειρηνιστική στάση.
Σκεφτείτε την ύπαρξη εντελώς διαφορετικά
Το παράλογο της βίας είναι ιδιαίτερα αισθητό σε μια παραβολή του Krüss σχετικά με μια επίθεση σε μια αποικία μελισσών. «Δεν ωφελούσε καθόλου τους σφήκες», δηλαδή τους εισβολείς, «πολεμώντας, νικώντας, / Γιατί διακόσιοι έμειναν ξαπλωμένοι εκεί!» Διαβάζουμε ακόμη πιο καθαρά σε άλλο σημείο του: «Ας υμνήσουμε την ειρήνη / που κάνει τους ανθρώπους ανθρώπους».
Για αυτόν τον ποιητή, το ανθρώπινο αποκαλύπτεται στη φαντασία. Μπορούμε να σκεφτούμε την ύπαρξη διαφορετικά. Η περιέργεια, η ανοιχτότητα και το θάρρος είναι οι προϋποθέσεις για αυτό.
Από ένα κουνούπι, με τη σειρά του, λείπουν αυτές οι τρεις σταθερές στο έργο του συγγραφέα. Όταν εγκαταλείπει το ταξίδι της λόγω πολλών σκουπιδιών στο δρόμο της, συναντάμε την τυπική ηθική της παραμυθοειδούς φύσης των κειμένων: «Το να απελπίζεσαι νωρίς είναι κακό. / Είναι καλό να κρατάς τη θέση σου. / Γιατί ένας μικρός κάδος σκουπιδιών / Δεν είναι όλος ο κόσμος.»
Αν και το τελευταίο προκαλεί συχνά απελπισία, οι στίχοι του James Krüss παραμένουν ζωντανοί. Παίζουν χαρούμενα παιχνίδια λέξεων, πειραματίζονται με αλυσίδες γραμμάτων και αλλοίωση, και εφευρίσκουν ολόκληρες γλώσσες.
Εάν το κεφάλι σας καίει, μπορείτε να το απενεργοποιήσετε με το “Mumbrian Lullaby”. «Mirsa mumse muldewai / Mumse mumse maide», λέει. Γιατί; Δεν χρειάζεται να κατανοήσετε τα πάντα λογικά αμέσως. Μερικές φορές, όπως σε αυτό το θαρραλέο ποίημα, αρκεί απλώς η ελαφρότητα.
