Τον Σεπτέμβριο του 1986, το τμήμα Causses and Cévennes του Γαλλικού Alpine Club οργάνωσε την πρώτη επιδρομή πολλαπλών αθλημάτων στον τομέα. Μετά από έρευνα από πρωτοπόρους για την προέλευση αυτού του κλάδου, θα ήταν ο πρώτος στην Ευρώπη.
Ήταν περίπου τριάντα από αυτούς που ξεκίνησαν από το Rozier, με ένα σεντόνι με σημάδια στο λαιμό τους, για ένα πρωτοφανές γεγονός. Δεν ήταν αναρρίχηση, ούτε καγιάκ, ούτε τρέξιμο στο μονοπάτι, αλλά μάλλον ένας συνδυασμός όλων αυτών των μαθημάτων που ασκούνταν μεταξύ του Millau, του Gorges du Tarn και του Jonte. Σεπτέμβριος 1986, η ομάδα φίλων από το CAF (Γαλλική Λέσχη Άλπεων), το τμήμα Causses και Cévennes, διοργάνωσε μια εκδήλωση που συνδυάζει πολλούς κλάδους. Οι ιδέες αφθονούσαν για την εκατονταετηρίδα του τμήματος, το 1985. Όμως η έκδοση του πρώτου αναρριχητικού τόπο κινητοποίησε όλες τις ενέργειες των ενθουσιωδών αυτού του συλλόγου.
Οτιδήποτε. Ένα χρόνο αργότερα, γεννήθηκε η πρώτη επιδρομή.«Ήταν πρώτα μεταξύ φίλων, δεν το είχαμε ανοίξει σε όλους», θυμάται τον Papic, το ψευδώνυμο Patrick Raynaud. Διετέλεσε γραμματέας του τμήματος, του οποίου τότε προεδρεύει ο Dominique Durand, γνωστός ως “Le Plouc”.«Θέλαμε μια εκδήλωση πολλαπλών δραστηριοτήτων και εμπνευστήκαμε από το ράλι Causses και Cévennes με μη χρονομετρημένες εκδηλώσεις συνδέσμου και ειδικές διαδρομές».Εξ ου και το όνομα: Criterium des grands causses.
Η ώρα αναχώρησης και άφιξης σημειώνεται σε χειρόγραφο φύλλο
Η αρχή ήταν απλή: διαδρομή αναρρίχησης, φερμουάρ, σκάλα αναρρίχησης με σχοινί και σπηλαιολογία, διαδρομή τρεξίματος στη φύση (ο όρος μονοπάτι δεν υπήρχε) και κατάβαση με κανό. Η αναχώρηση ήταν από το Rozier, οι διαγωνιζόμενοι πήγαν στο “La Petite ARRête”, στη συνέχεια, από το μονοπάτι Louis Armand, πήγαν στο Flesh of the Devil για μια ανάβαση σε ένα σχοινί και σε μια σκάλα σπηλαίων. Είχε επίσης τοποθετηθεί ένα φερμουάρ 25 μέτρων μεταξύ του βράχου του Μονόκερου και του μονοπατιού, μετά τρέξτε λίγο για να φτάσετε στην Plaisance, στα φαράγγια Tarn για μια κατάβαση με κανό στο Rozier. Το ρολόι σταμάτησε αφού ανέβηκε τη σκάλα σπηλαίων στο Pont du Rozier, στο σφύριγμα.«Ήταν αρκετά υποτυπώδες, σημειώσαμε την ώρα αναχώρησης και την ώρα άφιξης σε μια κάρτα που είχαν στο λαιμό τους οι αγωνιζόμενοι και κάναμε τους λογαριασμούς στο τέλος».
Σε αυτό το μικρό γεγονός επιτεύχθηκαν κάποιες καλές εμφανίσεις. Ο Ghislain Merviel και ο Patrice Rivière είχαν το ρεκόρ για τη διαδρομή αναρρίχησης σε 3’15” (τρία μήκη για συνολικό ύψος 100m), ο Daniel Garric ήταν ο ταχύτερος στο zip line, αλλά την πρώτη έκδοση κέρδισαν οι Jean-Luc Maury και Guy Bariviérera.
Ακολούθησαν οι επιδρομές του Gérard Fusil
Το κριτήριο οργανώθηκε για τρία συνεχόμενα χρόνια και ήταν μάρτυρας μιας εποχής που στους αθλητές εξωτερικού χώρου άρεσε να συνδυάζουν κλάδους. Λίγο αργότερα, ο δημοσιογράφος Gérard Fusil ταξίδεψε επίσης πολλούς από αυτούς με τους Raids Gauloises, την περιπέτεια Elf Authentique ή το Raid Canéo d’aventure μεταξύ Βερσαλλιών και Μασσαλίας. Πιο κοντά στο Millau και στο Grand Causses, το Chamineige βοήθησε επίσης στην ανάπτυξη των υπαίθριων σπορ στο Massif Central. Πολλοί αθλητές των Μιλαβόι συμμετείχαν με ορεινή ποδηλασία, τρέξιμο, σκι αντοχής (όπου ήταν δυνατόν) ή κανό.
Τι απομένει από αυτή την κληρονομιά σήμερα; Καλές αναμνήσεις, σίγουρα, αλλά μια πρακτική υπαίθριων σπορ αναπτύχθηκε στην επικράτεια των Grand Causses, των φαραγγιών Tarn και Jonte. Οι πιο έμπειροι ντόπιοι αθλητές συνεχίζουν να εξασκούνται σε διάφορους κλάδους και αθλητικές προκλήσεις όπου η λέξη σύνθημα είναι η φιλικότητα και η κοινή χρήση. Η απόδειξη είναι με τον τοπικό “X-Race”, που διοργάνωσε τον Ιούνιο μια ομάδα φίλων των οποίων η αρχή ήταν να πραγματοποιήσουν μια περιήγηση στα αίτια, αναχωρώντας από το Millau, πολλαπλασιάζοντας τα αθλήματα που ασκούνταν.
