Καθ’ όλη τη διάρκεια της υπόθεσης της ιθαγένειας των δικαιωμάτων γεννήσεως, η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα επισημάνει στους ιθαγενείς Αμερικανούς για να υποστηρίξουν ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι που γεννήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες κατ’ ανάγκη πολίτες.
Το Υπουργείο Δικαιοσύνης βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε ένα προηγούμενο του Ανωτάτου Δικαστηρίου του 1884 – που εκδόθηκε μόλις λίγα χρόνια μετά την επικύρωση της 14ης Τροποποίησης – για να υποστηρίξει την άποψή του, κάτι για το οποίο μόλις ρώτησε ο δικαστής Neil Gorsuch σε προφορικές συζητήσεις.
Ο Elk v. Wilkins επικεντρώθηκε στον John Elk, ο οποίος γεννήθηκε σε μια φυλή ιθαγενών Αμερικανών αλλά αργότερα έφυγε από τη φυλή και προσπάθησε να ψηφίσει σε εκλογές το 1880. Ο Charles Wilkins, ο εκλογικός υπάλληλος στην Ομάχα, αρνήθηκε την εγγραφή του.
Ο Elk μήνυσε και το ανώτατο δικαστήριο αποφάσισε ότι η εγγύηση της υπηκοότητας για άτομα που γεννήθηκαν σε αμερικανικό έδαφος δεν ίσχυε για τους ιθαγενείς της Αμερικής επειδή όφειλαν την πίστη τους στη φυλή στην οποία γεννήθηκαν. Αυτό είναι ένα σχεδόν το ίδιο επιχείρημα που προβάλλει ο Γενικός Δικηγόρος D. John Sauer για τους μετανάστες που βρίσκονται στη χώρα παράνομα.
«Οι πρώτες υποθέσεις του δικαστηρίου που ερμήνευαν τη ρήτρα απέρριψαν κατηγορηματικά την υπόθεση ότι οποιοσδήποτε γεννήθηκε στην επικράτεια των ΗΠΑ, ανεξάρτητα από τις περιστάσεις, είναι αυτόματα πολίτης, εφόσον η ομοσπονδιακή κυβέρνηση μπορεί να τις ρυθμίσει», είπε ο Sauer στο Ανώτατο Δικαστήριο, επικαλούμενος την υπόθεση Elk.
Οι ομάδες που αντιτίθενται στην κυβέρνηση αντιτείνουν ότι η απόφαση των Elk απλώς ενισχύει μακροχρόνιες εξαιρέσεις στον κανόνα που ίσχυαν κατά την ίδρυση του έθνους. Οι εξαιρέσεις, λέει η Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών, «βασίζονται στη δυναμική μεταξύ κυριαρχίας που δεν εφαρμόζεται σε απλούς ξένους υπηκόους, είτε κατοικούν εδώ είτε όχι».
Το Κογκρέσο το 1924 ψήφισε έναν νόμο που εξασφάλιζε ότι όλοι οι ιθαγενείς Αμερικανοί που γεννήθηκαν στις ΗΠΑ θα λάβουν την αμερικανική υπηκοότητα.
Δεκαετίες αργότερα, το Κογκρέσο ψήφισε έναν ξεχωριστό νόμο με γλώσσα που αντικατοπτρίζει τη ρήτρα υπηκοότητας που οι ομάδες μεταναστών λένε ότι καλύπτει τα ίδια άτομα που στοχεύει η κυβέρνηση με το εκτελεστικό της διάταγμα.
