Από την Ισλανδία μέχρι την ευρύτερη Δύση, η πτώση του ποσοστού γεννήσεων και η εξάλειψη των «ακατάλληλων» αποκαλύπτουν έναν πολιτισμό που υπονομεύει το δικό του μέλλον.
Αν δώσεις στον διάβολο αρκετό σχοινί, θα κρεμαστεί. Αυτό είναι αλήθεια αλλά δεν είναι όλη η αλήθεια. Το πρόβλημα είναι ότι θα σε κρεμάσει πρώτος. Ο διάβολος κρεμάει τους δικούς του μαθητές, πράγμα αρκετά τραγικό, αλλά κρεμάει και τους αθώους. Αυτές οι διαχρονικές προειδοποιητικές σκέψεις θα πρέπει να ληφθούν υπόψη καθώς ερευνούμε τον τρόπο με τον οποίο η κουλτούρα του θανάτου στην παρακμιακή Δύση καταρρέει με τη δική της ηδονιστική υπερβολική βαρύτητα.
Ας πάρουμε το παράδειγμα της Ισλανδίας ως μικροκοσμικού αντιπροσώπου αυτού που συμβαίνει σε πολλές από τις μεγαλύτερες χώρες της Ευρώπης. Όπως οι περισσότερες χώρες στην καταρρέουσα, παρακμιακή Ευρώπη, οι Ισλανδοί ακολουθούν τους Ναζί μέσω της πρακτικής της ευγονικής για να εξοντώσουν τους «ακατάλληλους». Συγκεκριμένα, η Ισλανδία υπερηφανεύεται για την «τελική λύση» στο πρόβλημα των παιδιών με σύνδρομο Down στο πρόγραμμα συστηματικής εξόντωσής τους. Περίπου το 85% των μέλλουσες μητέρες υποβάλλονται σε προγεννητικό έλεγχο και σχεδόν το 100% από αυτές επιλέγουν να σκοτώσουν το παιδί τους εάν διαγνωστεί με σύνδρομο Down. Μόνο δύο παιδιά με σύνδρομο Down γεννιούνται στην Ισλανδία κάθε χρόνο.
Τι πρέπει να κάνουμε για μια κουλτούρα στην οποία σχεδόν κάθε μητέρα επιλέγει να σκοτώσει το μωρό της εάν το παιδί στη μήτρα είναι ανάπηρο; Είναι μια τέτοια κουλτούρα πιο «ακατάλληλη» να επιβιώσει από τα δικά της παιδιά που καταβροχθίζει; Η τελευταία ερώτηση απαντάται μπροστά στα μάτια μας καθώς βλέπουμε την κουλτούρα της Ισλανδίας να αυτοκτονεί.
Μέχρι σχετικά πρόσφατα, σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, το ποσοστό γεννήσεων στην Ισλανδία ήταν σε επίπεδο αντικατάστασης. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, καθώς οι Ισλανδοί έχουν αγκαλιάσει τη δυτική παρακμή, το ποσοστό γεννήσεων έχει πέσει κατακόρυφα στο 1,56 παιδιά ανά γυναίκα σε αναπαραγωγική ηλικία. Καθώς ο πληθυσμός της Ισλανδίας έχει χάσει τη θέληση να ζήσει ή να φέρει νέα ζωή στον κόσμο, το έλλειμμα καλύπτεται από την άφιξη μεταναστών σε τέτοιους αριθμούς που οι Ισλανδοί θα αποτελούν εθνική μειονότητα στη χώρα τους μέσα σε τρεις ή τέσσερις δεκαετίες.
Η ρίζα του προβλήματος, από πολιτική και οικονομική άποψη, είναι η εγκατάλειψη της εθνικής της κυριαρχίας από την Ισλανδία, το 1994, όταν επέλεξε να απορροφηθεί στην αναπτυσσόμενη και παχύσαρκη Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχοντας αποδεχτεί το καθεστώς του ως σχετικά ανίσχυρο υποκείμενο της ΕΕ, έχει αφεθεί στο έλεος των αρπακτικών αυτοκρατορικών οδηγιών της αυτοκρατορίας του κακού. Κατά ειρωνικό και αξιολύπητο τρόπο, η Ισλανδία δεν έλαβε καν την πλήρη ένταξη στην ΕΕ με αντάλλαγμα την υποταγή της, αλλά της επετράπη να ενταχθεί στον ανίσχυρο Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο στο περιθώριο του επεκτατισμού της αυτοκρατορίας. Παρέδωσε την εθνική της ελευθερία χωρίς καν να της επιτραπεί η αξιοπρέπεια να ενταχθεί στην Αυτοκρατορία. Είχε γίνει μια απλή κυριαρχία.
Χωρίς την ηθική ή πολιτική βούληση να μην υπακούσουν στους υιοθετημένους αφέντες τους, ο λαός της Ισλανδίας έχει μείνει άπραγος καθώς η Ισλανδία δέχεται κύμα μεταναστών. Έχοντας επιλέξει να γίνει αποικία, η Ισλανδία αποικίζεται τώρα σε τέτοιο βαθμό που οι αυτόχθονες πληθυσμοί της προορίζονται να γίνουν εθνική μειονότητα.
Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, η Ισλανδία δεν είναι ένα μεμονωμένο παράδειγμα, μια ιδιοσυγκρασιακή ανωμαλία, αλλά ένας μικροκοσμικός εκπρόσωπος του τι συμβαίνει σε ολόκληρη την παρακμιακή Δύση γενικά και στην Ευρωπαϊκή Ένωση ειδικότερα. Όλα τα έθνη που έχουν υιοθετήσει την κουλτούρα του θανάτου βρίσκονται στον ίδιο αυτοκτονικό δρόμο.
Επιστρέφοντας στη λατρεία της βρεφοκτονίας και της εξόντωσης των ακατάλληλων, η Ισλανδία μπορεί να είναι η χειρότερη στη χονδρική αγκαλιά της «τελικής λύσης» της άμβλωσης, αλλά τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα αλλού. Στην Ευρώπη συνολικά, το 92% των μητέρων επιλέγει «να τερματίσουν» το παιδί τους με σύνδρομο Down, ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο το ποσοστό είναι 90%. Τα πράγματα είναι οριακά καλύτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου πάνω από τα δύο τρίτα των γυναικών επιλέγουν να δώσουν το θάνατο στο παιδί τους αντί για τη ζωή, αν και ορισμένες μελέτες δείχνουν ότι έως και το 90% των Αμερικανών γυναικών κάνουν αυτή τη σκοτεινή επιλογή.
Στη Γαλλία, ένα βίντεο υπέρ της ζωής απαγορεύτηκε από την κυβέρνηση επειδή δείχνει παιδιά και ενήλικες με σύνδρομο Down να μιλούν χαρούμενα για την ευτυχισμένη ζωή που ζουν. Το θέαμα των χαμογελαστών παιδιών θεωρήθηκε προσβλητικό γιατί μπορεί να «ταράξει τη συνείδηση» όσων επιλέγουν να εξοντώσουν το δικό τους παιδί με σύνδρομο Down. Και πάλι, τι πρέπει να κάνουμε για μια κουλτούρα στην οποία η κυβέρνηση ενθαρρύνει τις γυναίκες να σκοτώνουν τα δικά τους «ακατάλληλα» παιδιά, αλλά δεν θα επιτρέψει σε τίποτα να «ενοχλήσει τις συνειδήσεις τους;»
Αυτό που πρέπει να κάνουμε για μια τέτοια κουλτούρα είναι ότι η ίδια είναι ακατάλληλη να επιβιώσει. Η κουλτούρα του θανάτου επέλεξε να πάρει το παζάρι του διαβόλου και θα αντιμετωπίσει τις αναπόφευκτες συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής. Οι μαθητές του διαβόλου, έχοντας υποκύψει στον πειρασμό να καταστρέψουν τα δικά τους παιδιά, έχουν υποκύψει στον πειρασμό να καταστρέψουν τον εαυτό τους.
Δεν είναι λίγο καταθλιπτικό όλο αυτό;
Ούτε στο ελάχιστο. Απλώς δείχνει ότι η κουλτούρα της ζωής δεν χρειάζεται να καταστρέψει την κουλτούρα του θανάτου γιατί ο τελευταίος βρίσκεται σε διαδικασία αυτοκαταστροφής. Συγκριτικά, όσοι ακολουθούν τον Χριστό χρειάζεται απλώς να κάνουν αυτό που διατάζει. Πρέπει να είμαστε γόνιμοι και να πολλαπλασιαζόμαστε. Πρέπει να αγαπάμε τον Κύριο τον Θεό μας. Πρέπει να αγαπάμε τους γείτονές μας. Και ναι, πρέπει να αγαπάμε και τους εχθρούς μας. Χρειάζεται να προσευχόμαστε για όσους έχουν αγκαλιάσει την κουλτούρα του θανάτου. Χρειάζεται να δείξουμε μαρτυρία για την καλοσύνη, την αλήθεια και την ομορφιά της παρουσίας του Χριστού στο μέσο του σκότους. Και πρέπει να ακολουθήσουμε τη Μεγάλη εντολή, τη μεγάλη εντολή του Χριστού, να πάμε και να διδάξουμε όλα τα έθνη, βαφτίζοντάς τα στο όνομα του Πατέρα, και του Υιού, και του Αγίου Πνεύματος.
