Η Ελλάδα ολοκλήρωσε ένα μεγάλο έργο ψηφιοποίησης που περιλαμβάνει περισσότερες από 31 εκατομμύρια σελίδες αρχειακού υλικού από το Υπουργείο Εξωτερικών, κάτι που οι αξιωματούχοι περιγράφουν ως ορόσημο για τη διαφάνεια και την ιστορική προσβασιμότητα.
Την πρωτοβουλία παρουσίασε ο Υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, ο οποίος υπογράμμισε τη σημασία της συστηματικής οργάνωσης και διατήρησης αρχείων που τεκμηριώνουν σημαντικές στιγμές της διπλωματικής ιστορίας της χώρας. Τόνισε ότι η προσπάθεια ενισχύει τόσο τη δημόσια λογοδοσία όσο και τη δυνατότητα μελέτης των διεθνών σχέσεων της Ελλάδας μέσω εξακριβωμένων πηγών.
Σύμφωνα με τον υπουργό, το ψηφιοποιημένο αρχείο αποτελεί μέρος της ευρύτερης ιστορικής καταγραφής της χώρας και αντανακλά τον σημαντικό ρόλο της ελληνικής διπλωματίας στη διαμόρφωση όχι μόνο του σύγχρονου ελληνικού κράτους αλλά και της θέσης του στον κόσμο. Περιέγραψε το έργο ως μια σημαντική στιγμή διαφάνειας, σημειώνοντας ότι «η ιστορική λογοδοσία πρέπει να βασίζεται σε στοιχεία» και ότι τέτοια στοιχεία πρέπει να παραμένουν αντικειμενικά στη φύση τους.
Ενώ αναγνώρισε ότι τα άτομα μπορεί να ερμηνεύουν διαφορετικά την ιστορία, ο Γεραπετρίτης τόνισε ότι τα τεκμηριωμένα γεγονότα πρέπει να αποτελούν τη βάση για οποιαδήποτε σοβαρή ιστορική εκτίμηση ή πολιτική αξιολόγηση. Πρόσθεσε ότι η διαθεσιμότητα επαληθευμένου αρχειακού υλικού υποστηρίζει τόσο την ακαδημαϊκή έρευνα όσο και την κατανόηση του κοινού.
Η ψηφιοποιημένη συλλογή θα είναι προσβάσιμη στην ερευνητική κοινότητα, με εξαίρεση ορισμένα απόρρητα έγγραφα που θα παραμείνουν περιορισμένα.
Αξιωματούχοι είπαν ότι το έργο στοχεύει επίσης να υποστηρίξει τη μελλοντική χάραξη πολιτικής διασφαλίζοντας ότι η ιστορική γνώση διατηρείται και μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Ο Υπουργός Εξωτερικών σημείωσε ότι η κατανόηση τόσο των επιτυχιών όσο και των αποτυχιών του παρελθόντος είναι απαραίτητη για τη διαμόρφωση καλύτερων αποτελεσμάτων στο μέλλον, υποστηρίζοντας ότι τα διδάγματα από την ιστορία μπορούν να βοηθήσουν στην αποφυγή επανάληψης λαθών του παρελθόντος.
Η προσπάθεια ψηφιοποίησης καλύπτει υλικό που χρονολογείται από τα πρώτα χρόνια του σύγχρονου ελληνικού κράτους, συμπεριλαμβανομένων εγγράφων από τις αρχές του 19ου αιώνα και διαδοχικών φάσεων θεσμικής ανάπτυξης στο εξωτερικό. Οι αρχές τόνισαν ότι το αρχείο έχει διατηρηθεί προσεκτικά και απαιτούν εξειδικευμένο χειρισμό για την αποφυγή ζημιών κατά τη διαδικασία ψηφιακής μετατροπής.
Αυτή η τελευταία φάση ακολουθεί προηγούμενες προσπάθειες που είχαν ήδη ψηφιοποιήσει αρκετά εκατομμύρια σελίδες την τελευταία δεκαετία. Η τρέχουσα επέκταση κατέστη δυνατή μέσω ευρωπαϊκών χρηματοδοτικών προγραμμάτων και εθνικών πόρων ανάκαμψης.
