Γυναικείο ποδόσφαιρο, πόνος και αντίσταση: "Εαρινή συγκομιδή" φέρνει νέες προοπτικές

από την Katrin Pietzner

1974: Τελικός του πρώτου γερμανικού πρωταθλήματος στο γυναικείο ποδόσφαιρο. Ο Bärbel Wohlleben σημείωσε το 3-0 από τα 25 μέτρα, ένα φανταστικό γκολ. “Ήρθα από τη μεσαία γραμμή, μισή αριστερά. Έτρεξα κατευθείαν στην μπάλα και είχα την τύχη να τη χτυπήσω καλά”, λέει. Ο στόχος της ονομάστηκε «Στόχος του Μήνα». Και αυτό ήταν καινούργιο: οι γυναίκες δεν επιτρεπόταν να παίξουν σε κλαμπ της DFB μέχρι το 1970. «Τότε φοβόντουσαν ότι οι γυναίκες θα έκλεβαν την παράσταση», λέει η 82χρονη πλέον. “Έφεραν επιχειρήματα που δεν ήταν έγκυρα: θα ήταν επιβλαβές για την υγεία τους, ή οι γυναίκες θα κατακλυζόντουσαν. Κάποιοι μάλιστα είπαν, με την κακία τους, ότι ανήκουν μόνο στη σόμπα”.

Προκαταλήψεις, εμπόδια, απαγορεύσεις. Ο Torsten Körner περιγράφει πώς οι γυναίκες αντέδρασαν στο βιβλίο του «We were heroines». Μαζί με τον Bärbel Wohlleben θα μιλήσει στον εαρινό τρύγο του Γκέτινγκεν για τις απαρχές του γυναικείου ποδοσφαίρου στη Γερμανία. Υπάρχει επίσης μια δημόσια προβολή: ο προκριματικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου γυναικών με την Αυστρία – στο Literaturhaus Göttingen.

Η ανάλυση της Εύα Μπίρινγκερ για τον γυναικείο πόνο

Επίσης στο Literaturhaus, η σημερινή νικήτρια του βραβείου μη λογοτεχνίας της NDR, Eva Biringer, παρουσιάζει το βιβλίο της “Unversed”. Αυτό αφορά επίσης τα ίσα δικαιώματα: από τη σκοπιά του συγγραφέα, ο ανδρικός πόνος εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται πιο σοβαρά από τον γυναικείο πόνο. «Αυτό σημαίνει ότι αν μια γυναίκα και ένας άνδρας έρθουν στο γιατρό με τα ίδια συμπτώματα, είναι πολύ πιο πιθανό να τον πιστέψουν», εξηγεί ο συγγραφέας. “Είναι πολύ πιο πιθανό να κάνει περαιτέρω εξετάσεις. Θα του συνταγογραφηθούν παυσίπονα, ενώ εκείνη είναι πολύ πιο πιθανό να συνταγογραφηθεί ψυχοφάρμακα.”

Σύμφωνα με τον Μπίρινγκερ, πίσω από αυτή την παρατήρηση κρύβεται η παράδοξη υπόθεση ότι οι γυναίκες, από τη μία πλευρά, πρέπει φυσικά να υπομείνουν περισσότερο πόνο. Από την άλλη, θεωρούνται πιο σαρωτικά ή δακρύβρεχτα. Σύμφωνα με τη συγγραφέα, η ίδια της η γιαγιά υπέφερε από πόνους για χρόνια που κανείς δεν έπαιρνε πραγματικά στα σοβαρά.

Η Nina Kunzendorf και ο Volker Weidermann για τη ζωή της Mascha Kaléko

Η συγγραφέας έχει επίσης τη δική της βιογραφία του πόνου: “Παρατήρησα ότι ένας συγκεκριμένος πόνος μου δίνει προφανώς την αίσθηση ότι είμαι ζωντανός. Γιατί είναι αυτό; Ως γυναίκα, ίσως προτιμώ απλώς να υποφέρω περισσότερο από τους άνδρες; Ή είναι ίσως και κοινωνικά αναμενόμενο έτσι; Έτσι έφτασα στο θέμα του πόνου μέσω αυτής της φεμινιστικής προοπτικής.” Ο Μπίρινγκερ ζητά ιατρική που λαμβάνει εξίσου υπόψη και τα δύο φύλα. Το περασμένο φθινόπωρο έλαβε το NDR Non-Fiction Prize για το βιβλίο της, το οποίο απονέμεται πάντα στο Göttingen – φέτος στις 5 Νοεμβρίου.

Η Nina Kunzendorf και ο Volker Weidermann έρχονται επίσης στην «πόλη των βιβλίων» στο Leine. Η ηθοποιός απαγγέλλει ποιήματα της Mascha Kaléko – ενώ η συγγραφέας και δημοσιογράφος μιλά για τη ζωή του Εβραίο ποιητή: Κάποτε πεφταστέρι στη λογοτεχνική σκηνή του Βερολίνου, ο Kaléko κατάφερε να ξεφύγει από τους Ναζί την ώρα που έπρεπε. Στην εξορία στην Αμερική, σταμάτησε να γράφει ποίηση μέχρι το 1956.

Δείτε τη μεταπολεμική Γερμανία με τον Καλέκο

«Ήταν σαν θαύμα που επέστρεψε μια φορά», λέει η Weidermann. “Η Γερμανία την κάλεσε πίσω και φέτος στη Γερμανία βίωσε κάτι σαν μια ονειρική νέα αρχή, σαν μια δεύτερη ζωή. Ήταν σαν να μπορούσε τελικά να είναι μια επιτυχημένη Γερμανίδα ποιήτρια”. Ο Wiedermann περιγράφει γιατί τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά στο μυθιστόρημά του «If I Were a Cloud».

Ο συγγραφέας κοιτάζει τη μεταπολεμική Γερμανία μέσα από τα μάτια του Kaléko. Το ταξίδι μιας ζωής – αλλά όχι για πάντα επιστροφή στο σπίτι. Ωστόσο, η Volker Weidermann πιστεύει επίσης ότι τα διαχρονικά ποιήματά της επιστρέφουν σήμερα, “γιατί έχουν τόσο μεγάλη παρηγορητική και ενθαρρυντική δύναμη σε πολλές καταστάσεις. Ειδικά σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ζητούν συμβουλές, παρηγοριά και δύναμη από τη Mascha Kaléko και αισθάνομαι το ίδιο.