σώμα
Με τη μορφή τους, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία που ξεκίνησαν στις 24 Φεβρουαρίου 2022 εμπίπτουν στην «όψιμη βιομηχανική». Οι στρατοί είναι κοντά, στην οργάνωσή τους και τις μεθόδους τους, στο βέλτιστο στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου – με μικρότερο όγκο δυνάμεων και μερικά νέα χαρακτηριστικά που δεν προμηνύουν απαραίτητα επανάσταση. Κατακτώντας τη βιομηχανική τέχνη του πολέμου λιγότερο από το αναμενόμενο, οι ρωσικές δυνάμεις δεν κατάφεραν να αξιοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητές τους, σε αντίθεση με εκείνες της Ουκρανίας που βοηθούνται από έναν ισχυρό συνασπισμό υποστήριξης.
Μετά από μια δυναμική φάση, όπου οι Ρώσοι επωφελήθηκαν από το αρχικό πλεονέκτημα της δύναμης και του αιφνιδιασμού, οι επιχειρήσεις σταθεροποιήθηκαν ως εκ τούτου σε ένα άκαμπτο μέτωπο, με τον τρόπο των μαχών στο Βέλγιο και τη Γαλλία το 1914. Όπως τότε, τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν είδαν γρήγορα αποτελέσματα μειώνοντας το λειτουργικό κόστος, που είναι ο ορισμός της κρίσης Σουμπιτερίν. Για να βγούμε από αυτό το αδιέξοδο, δεν υπάρχει άλλη λύση από το να διαταραχθεί η ισορροπία δυνάμεων μέσω της μαζικής δέσμευσης νέων πόρων, και κυρίως μέσω της καινοτομίας.
Ένα ρωσικό επιχειρησιακό μοντέλο που είναι πολύ φιλόδοξο, βασισμένο σε πολύ αδύναμα θεμέλια
ΕΝΑ
Ένας στρατός είναι πάντα η ένωση ανδρών και εξοπλισμού, σε συγκεκριμένες δομές και με μια συγκεκριμένη κουλτούρα. Ο συνδυασμός αυτών των τεσσάρων στοιχείων προκαλεί τι είναι πραγματικά ικανός αυτός ο στρατός να αντιμετωπίσει τον εχθρό.
Στον εξοπλισμό του, ο στρατός του Βλαντιμίρ Πούτιν φαινόταν να βγαίνει από τη μεταψυχροπολεμική κρίση από το 2010, και ειδικά το 2015, με μια νέα γενιά πολύ προηγμένου εξοπλισμού και να παρουσιάζεται υποχρεωτικά, όπως το αντιαεροπορικό σύστημα S-400, τα μαχητικά Su-57 πέμπτης γενιάς, οι υπερηχτικοί πύραυλοι Kinjar ή τα άρματα μάχης Τ-14. Μια ολόκληρη σειρά μερικές φορές χωρίς αντίστοιχη στον υπόλοιπο κόσμο.
Χωρίς καν να αναφέρουμε την εσωτερική διαφθορά του ρωσικού στρατιωτικού-βιομηχανικού συγκροτήματος, αυτός ο τεχνικός εκσυγχρονισμός ήταν ωστόσο εύθραυστος. Οι δημοσιονομικοί πόροι και τα κεφάλαια γνώσης ήταν στην πραγματικότητα ανεπαρκή για να υποστηρίξουν ταυτόχρονα τον εκσυγχρονισμό όλων των στρατιωτικών συνιστωσών –πληθωρικό πυρηνικό οπλοστάσιο, μεγάλη αεροδιαστημική δύναμη, ναυτικό, τεράστια αεροπορική και χερσαία δύναμη– μιας δύναμης που θέλει να είναι παγκόσμια. Αυτός ο εκσυγχρονισμός εξαρτιόταν επίσης σε μεγάλο βαθμό από τη συμβολή της εισαγόμενης δυτικής τεχνολογίας, ενός πόρου που ξαφνικά εξαντλήθηκε μετά τις κυρώσεις του 2014 που συνδέονται με την προσάρτηση της Κριμαίας. […]
ΣΧΕΔΙΟ
- Ένα ρωσικό επιχειρησιακό μοντέλο που είναι πολύ φιλόδοξο, βασισμένο σε πολύ αδύναμα θεμέλια
- Face à la menace russe
- Η αντιπαράθεση σε βάθος
- Η αρχική ρωσική αεροπορική-χερσαία επίθεση και η αποτυχία της
- Μια Σουμπιτεριανή στρατιωτική κρίση
Μισέλ Γκόγια είναι πρώην συνταγματάρχης του στρατού και στρατιωτικός ιστορικός. Πρόσφατα δημοσίευσε το Le Temps des Gépards. Ο Παγκόσμιος Πόλεμος της Γαλλίας από το 1961 έως σήμερα, Παρίσι, Tallandier, 2022.
