Όλα είναι ερείπια. Τα κτίρια, τα σώματα, τα κεφάλια. Κάθε φορά λέμε στον εαυτό μας ότι αυτή είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, ο πόλεμος πάρα πολλοί, αυτός από τον οποίο η χώρα δεν θα συνέλθει. Και συνεχίζουμε να αντέχουμε ξανά και ξανά, τη μια κρίση μετά την άλλη, τον έναν πόλεμο μετά τον άλλο, τη μια σφαγή μετά την άλλη. Τι θέση θα έχει αυτή η «Μαύρη Τετάρτη» στη συλλογική μνήμη; Θα μιλήσουμε για αυτό ως σημείο καμπής, ως μια ακόμη ισραηλινή σφαγή ή ως αρχή του τέλους του πολέμου ή ακόμα και του Λιβάνου; Τριακόσιοι τρεις νεκροί, 1.150 τραυματίες.
Παντού στην πρωτεύουσα τα ίδια σκηνικά. Νεαροί διασώστες που δραστηριοποιούνται. Εκσκαφείς φορτωτές που βυθίζονται σε ερείπια και μνήμες. Στρατιώτες και πράκτορες των δυνάμεων εσωτερικής ασφάλειας που παρακολουθούν.
Στο δρόμο, στο Ain El-Mreissé, υπάρχει αυτός ο άνθρωπος, περιτοιχισμένος στη σιωπή, σβησμένος, σαν να μην είδε την ταραχή τριγύρω, να μην την άκουσε. Είναι μικρόσωμος, μελαχρινός, με βαθιούς μαύρους κύκλους, ντυμένος στα μαύρα. Η γυναίκα του βρέθηκε νεκρή και μεταφέρθηκε στο νεκροτομείο. Έχει ελάχιστες ελπίδες για τα τρία του παιδιά που είναι ακόμη θαμμένα. «Βρήκαν ένα μπράτσο», μουρμουρίζουμε σεμνά. Αυτό του παιδιού; Μιας γυναίκας; Ενός άντρα; Αδύνατον να προσδιοριστεί για τον εθελοντή Πολιτικής Άμυνας [DC]. Είναι πολύ βαμμένο με αίμα,
