Της Λίντια Τσάπμαν
Ανώτερος Ρεπόρτερ
Στις 3 τα ξημερώματα στην Αθήνα, μια ομάδα μαθητών επιβιβάστηκε σε ένα αεροπλάνο μισή-ξύπνια και μισο-παραληρημένη, χωρίς να γνωρίζει ότι το ταξίδι τους για το σπίτι δεν θα ήταν απλό.
Μετά από μέρες γυρισμάτων σε αρχαία ερείπια σε όλη την Ελλάδα, η επιστροφή τους περιελάμβανε χαμένες συνδέσεις, προειδοποιήσεις για χιονοθύελλα στο Σικάγο, δυόμισι ώρες αναμονή για τις αποσκευές και ένα λεωφορείο την τελευταία στιγμή που τους μετέφερε τη νύχτα πίσω στην πανεπιστημιούπολη. Όταν έφτασαν στις 8 το πρωί της Δευτέρας μετά το διάλειμμα, η εξάντληση απειλούσε να καθορίσει την εμπειρία.
Αντίθετα, αυτό που παραμονεύει περισσότερο δεν είναι η χιονοθύελλα, αλλά η Κόρινθος.
Κατά τη διάρκεια των ανοιξιάτικων διακοπών, φοιτητές από τα τμήματα ιστορίας, θρησκείας και κινηματογράφου ταξίδεψαν στην Ελλάδα ως μέρος μιας ακαδημαϊκής ερευνητικής εμπειρίας από τη σχολή ή FLARE, ενός διεπιστημονικού μαθήματος που συνδυάζει έρευνα, θεολογία και κινηματογραφική παραγωγή. Μετά από εβδομάδες προετοιμασίας στην τάξη, η ομάδα ταξίδεψε για να παρακολουθήσει ξανά τα ταξίδια του Αποστόλου Παύλου στους Φιλίππους, τη Θεσσαλονίκη και την Κόρινθο ενώ παρήγαγε ένα ντοκιμαντέρ που εξερευνούσε το μήνυμα του Παύλου για έναν «κόσμο που ανατράπηκε», αμφισβητώντας τις ρωμαϊκές ιδέες για ειρήνη και ασφάλεια.
Το έργο ξεκίνησε πολύ πριν σφραγιστούν τα διαβατήρια.
Κατά το πρώτο μισό του εξαμήνου, οι ειδικότητες της ιστορίας και της θρησκείας χωρίστηκαν σε ερευνητικές ομάδες, στην καθεμία από τις οποίες ανατέθηκε μία από τις τρεις πόλεις. Μελέτησαν πολιτικές δομές, θρησκευτικές πρακτικές, γεωγραφία και τις επιστολές του Παύλου, συντάσσοντας αρχεία καταγραφής έρευνας που διαμόρφωσαν το σενάριο του ντοκιμαντέρ. Οι καθηγητές συνέθεσαν το υλικό σε μια συνεκτική αφήγηση, ενώ οι φοιτητές κινηματογράφου ετοιμάζονταν να μεταφράσουν την υποτροφία σε οπτική αφήγηση.
Ο Κάμρυν Σάντερφερ, ταγματάρχης ταινιών που υπηρέτησε ως συνεργάτης παραγωγός και σκηνοθέτης για το έργο, είπε ότι η ευκαιρία ήταν προσωπική πολύ πριν από την αναχώρηση.
«Προσευχόμουν για μια ευκαιρία όπως αυτή εδώ και χρόνια», είπε. «Τα πάντα για το ταξίδι: Το ντοκιμαντέρ, η Ελλάδα και η μελέτη του Παύλου, ήταν ακριβώς αυτό που ήθελα να κάνω».
Μόλις στην Ελλάδα, το μάθημα πήρε φυσική μορφή.
«Ακούτε για πράγματα όπως η Ακρόπολη», είπε η Laura Hohman, αναπληρώτρια καθηγήτρια ιστορίας. «Αλλά όταν πηγαίνεις πραγματικά, οι κολώνες υψώνονται από πάνω σου».
Το να στέκεσαι ανάμεσα στα ερείπια άλλαξε τη μάθηση από την αφαίρεση στην εμπειρία. Η Θεσσαλονίκη, η πρώτη τους στάση, δεν ήταν η πιο μεγαλειώδης τοποθεσία που επισκέφτηκαν, αλλά σηματοδότησε την πρώτη φορά που οι μαθητές περπάτησαν σε δρόμους που κάποτε χτίστηκαν από Έλληνες και Ρωμαίους. Αυτό που είχε ζήσει στα σχολικά βιβλία ξαφνικά είχε υφή.
Η επικεφαλής της ιστορίας Έμμα Γκρέις Χικς περιέγραψε τη στιγμή ως σουρεαλιστική: βλέποντας αντικείμενα που είχε μελετήσει από το γυμνάσιο να εκτίθενται σε μουσεία όχι ως εικόνες στοκ, αλλά ως διατηρημένα αγγεία και αρχιτεκτονική από αιώνες προ Χριστού. Ακόμη και η γεωγραφία εξέπληξε την ομάδα. Η Ελλάδα αποδείχθηκε πιο λοφώδης και πιο συμπαγής από ό,τι αναμενόταν, οι πόλεις της πιο κοντά μεταξύ τους αλλά και στρώσεις με ερείπια.
Για τον αρχηγό θρησκευμάτων Jeremiah Carlton, ο αντίκτυπος ήταν βαθιά προσωπικός.
«Γίνεται πολύ πιο αληθινό όταν είσαι εκεί», είπε. «Το να στέκεστε εκεί που συνέβησαν αυτά τα γεγονότα, σας κάνει να νιώθετε σχεδόν σαν να σας μιλάνε απευθείας».
Στους Φιλίππους μαθητές επισκέφτηκαν τον παραδοσιακό χώρο της βάπτισης της Λυδίας. Στην Κόρινθο, στέκονταν εκεί που κάποτε ο Παύλος μίλησε σε μια διχασμένη πρώτη εκκλησία. Αφού μελέτησε την επίπληξη του Παύλου για την κοινωνική ιεραρχία στο πλαίσιο του Δείπνου του Κυρίου, η ομάδα μοιράστηκαν την κοινωνία μαζί, μετατρέποντας τη συζήτηση στην τάξη σε ζωντανή πρακτική.
Κατά τη διάρκεια μιας προσευχής, καθώς έσπαζαν το ψωμί, ο αέρας σήκωσε.
Για κάποιους, ήταν απλώς καιρός. Για άλλους, έγινε μια στιγμή που λένε ότι δεν θα ξεχάσουν ποτέ.
Η συνεργασία μεταξύ των μεγάλων αποδείχθηκε απαραίτητη. Οι φοιτητές της Ιστορίας ενσωμάτωσαν τον ελληνορωμαϊκό κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής, της Pax Romana και των πολιτιστικών αξιών που διαμορφώνουν την καθημερινή ζωή. Οι σπουδαστές θρησκευτικών ανέλυσαν τη θεολογία και τις επιστολές του Παύλου. Οι σπουδαστές κινηματογράφου μετέτρεψαν την έρευνα σε αφήγηση, διαχείριση εξοπλισμού, ήχου, φωτισμού και το απρόβλεπτο των γυρισμάτων σε πολυσύχναστους αρχαιολογικούς χώρους.
Τα γυρίσματα παρουσίαζαν προκλήσεις που καμία τάξη δεν μπορούσε να αντιγράψει. Οι τοποθεσίες έπρεπε να ανιχνευθούν γρήγορα, συχνά περιτριγυρισμένες από τουρίστες και σκληρό μεσημεριανό φως του ήλιου. Σε πολλές τοποθεσίες, οι μαθητές περίμεναν να καθαρίσουν τα πλήθη ενώ κρατούσαν κάμερες και εξοπλισμό ήχου υπό ισχυρούς παράκτιους ανέμους, μερικές φορές τραβώντας μόνο λίγα λεπτά χρήσιμου πλάνα πριν μετακινηθούν ξανά.
«Κατεβαίναμε από το λεωφορείο, ψάχναμε για ίσως 10 ή 15 λεπτά και μετά ξεκινούσαμε αμέσως να πυροβολούμε», είπε ο Σάντερφερ. «Πάντα γίνονταν απροσδόκητα πράγματα γύρω μας, αλλά έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε αυτό που είχαμε αυτή τη στιγμή».
Κατά καιρούς, οι ίδιοι οι καθηγητές έμπαιναν σε άγνωστο έδαφος. Η απομνημόνευση σεναρίων σε λεωφορεία και η παράδοση γραμμών στην κάμερα απαιτούσαν ευπάθεια. Εν τω μεταξύ, οι μαθητές ανέλαβαν την κυριότητα των κλάδων τους, καθοδηγώντας τους συνομηλίκους τους μέσω ερευνητικών μεθόδων ή συντονίζοντας τα logistics παραγωγής σε αυτό που αισθάνονταν όλο και περισσότερο σαν επαγγελματικό σύνολο.
«Ήταν σαν μια νόμιμη παραγωγή», είπε ο Χικς. «Το να παρακολουθούμε κινηματογραφικές εργασίες στο έδαφος αφού είχαμε θαφτεί σε βιβλία όλο το εξάμηνο ήταν απίστευτο.»
Καθώς προχωρούσαν τα γυρίσματα, η κλίμακα του έργου γινόταν πιο ξεκάθαρη.
«Ακούγοντας όλα όσα είχαμε μελετήσει ενώ βρισκόμασταν στα πραγματικά μέρη όπου συνέβη και γνωρίζοντας ότι αποτυπώναμε ότι έτσι ώστε να μπορούν να το ζήσουν και άλλοι άνθρωποι, ένιωσα μεγαλύτερο από ένα έργο τάξης», είπε ο Sanderfer.
Πέρα από τους ακαδημαϊκούς, η ομάδα πλησίασε.
Πολλοί μαθητές είχαν γνωρίσει ο ένας τον άλλον μόνο ως συμμαθητές πριν από το ταξίδι. Στο τέλος, μοιράζονταν γεύματα οικογενειακού τύπου, συζητούσαν για τη θεολογία στις βόλτες με το λεωφορείο, πεζοπορούσαν μαζί σε δύσκολο έδαφος και γελούσαν από την εξάντληση. Ακόμη και οι αποτυχίες στα ταξίδια έγιναν ιστορίες που συνδέουν.
«Υπήρχε πολλή χάρη για όλους», είπε ο Χικς για το χαοτικό ταξίδι στο σπίτι. “Ήμασταν τόσο κουρασμένοι όλα έγιναν αστεία.â€
Ο Carlton είπε ότι η εμπειρία έσπασε τα ακαδημαϊκά όρια.
«Μπορεί να είναι εύκολο στην πανεπιστημιούπολη να μείνεις στο τμήμα σου», είπε. “Το να κάνεις κάτι σαν αυτό σου ανοίγει τα μάτια. Έχω κάνει φίλους από τους οποίους μάλλον μόλις πέρασα πριν.â€
Ο Sanderfer είπε ότι οι φιλίες δημιουργήθηκαν γρήγορα παρά τους μαθητές που προέρχονταν από διαφορετικά ακαδημαϊκά υπόβαθρα.
«Δεν ήταν σαν ένα τμήμα να έμεινε ξεχωριστό», είπε. “Όλοι ανακατευτήκαμε φυσικά. Ήμασταν εξαντλημένοι μαζί, μαθαίναμε μαζί και γελούσαμε συνεχώς.â€
Η επίσκεψη στα ερείπια έφερε επίσης ένα απογοητευτικό μάθημα, είπε ο Χόμαν. Οι μεγάλες αυτοκρατορίες που κάποτε καθόριζαν τον κόσμο της Μεσογείου στέκονται πλέον αποσπασματικά. Ναοί, αγορές και αστικά κέντρα έχουν καταρρεύσει, ενισχύοντας το ιστορικό πλαίσιο πίσω από το μήνυμα του Παύλου σχετικά με το πού βρίσκεται η διαρκής ειρήνη.
«Αυτές οι απίστευτα περίπλοκες αρχαίες κοινωνίες έχουν μόλις εξαφανιστεί εντελώς», είπε. “Μας υπενθυμίζει ότι τα βασίλεια ανεβαίνει και πέφτει.â€
Ωστόσο, η Ελλάδα δεν ήταν μόνο αρχαία ιστορία. Οι μαθητές συνάντησαν τη σύγχρονη ζωή δίπλα στα ερείπια: ήχους πόλεων, διαμαρτυρίες στη Θεσσαλονίκη, ορθόδοξες εκκλησίες, αδέσποτες γάτες που υφαίνουν στα στενά δρομάκια και μεγάλα δείπνα με ψωμί βουτηγμένο σε τζατζίκι. Οι αιώνες συχνά αισθάνονταν συμπιεσμένοι σε ένα μόνο απόγευμα.
Η εμπειρία απαιτούσε αντοχή μέσα από μεγάλες πεζοπορίες, γεμάτα προγράμματα γυρισμάτων και συνεχή κίνηση. Για ορισμένους μαθητές, διευκρίνισε τους επαγγελματικούς στόχους. Για άλλους, βάθυνε την πίστη.
«Έπαψε να νιώθεις σαν σχολική εκδρομή πολύ νωρίς», είπε ο Carlton. «Μόλις περπατούσαμε στην πόλη και βλέπαμε ανθρώπους να ζουν την καθημερινότητά τους σε ένα μέρος τόσο πλούσιο βιβλικά, έγινε προσωπικό.»
Όταν ρωτήθηκαν τι πρόσφερε το ταξίδι που δεν μπορούσε μια τάξη, οι απαντήσεις επέστρεφαν σταθερά στην παρουσία του να είσαι εκεί.
Περπατώντας στο έδαφος, ο Paul περπάτησε. Κοινωνία στην Κόρινθο. Επίσκεψη στους Φιλίππους. Βλέποντας το Ολυμπιακό στάδιο έδωσε το πλαίσιο στη μεταφορά του Παύλου «τρέχει τον αγώνα». Παρακολουθώντας μαθητές κινηματογράφου καδράρουν πλάνα κάτω από τον ήλιο της Μεσογείου. Μοιραστείτε τις αναγνώσεις της Γραφής κάθε πρωί πριν βγείτε έξω.
Το ντοκιμαντέρ θα παρουσιάσει τελικά μια εκλεπτυσμένη περιγραφή του μηνύματος του Παύλου σε έναν ελληνορωμαϊκό κόσμο που αναζητά την ειρήνη. Η εμπειρία των μαθητών, ωστόσο, εκτυλίχθηκε σε μη σεναριακές στιγμές όπως συζητήσεις σε λεωφορεία, κοινά γεύματα και πολλές μέρες περιήγησης σε άγνωστο έδαφος μαζί.
Έφυγαν από την πανεπιστημιούπολη ως ξεχωριστοί κύριοι και επέστρεψαν ως συνεργάτες και, από πολλές απόψεις, ως οικογένεια.
Ακόμη και μετά από χαμένες πτήσεις και νυχτερινές βόλτες με λεωφορείο, οι μαθητές είπαν ότι θα ενθαρρύνουν άλλους να συμμετάσχουν σε ένα ταξίδι σαν αυτό.
Πολύ μετά την επεξεργασία του πλάνα και τη δημοσίευση των βαθμών, αυτό που μένει είναι η ανάμνηση του να στέκεσαι ανάμεσα σε αρχαία ερείπια και μετά να μεταφέρεις εκείνες τις στιγμές στο σπίτι μέσα από μια χιονοθύελλα.
«Επεξεργαζόμαστε το πλάνα τώρα και η ημερομηνία πρεμιέρας έχει οριστεί για το φθινόπωρο», είπε ο Seth Conley, καθηγητής κινηματογράφου και τηλεόρασης.
Ανακαλύψτε περισσότερα από το TrevEchoes Online
Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τις τελευταίες δημοσιεύσεις που αποστέλλονται στο email σας.
