Η ήττα του 1897 είχε προκαλέσει πολλή απαισιοδοξία, αλλά έδωσε τη θέση της σε μια περίοδο αισιοδοξίας, κατά την οποία η Ελλάδα είδε τον εαυτό της υπέροχα ως μια ανερχόμενη δύναμη έτοιμη να εκτοπίσει μια παρακμάζουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία ως ηγετική δύναμη στη Μέση Ανατολή. Το 1911, όταν Η Ιταλία επιτέθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία «στη διαδικασία κατάληψης των ελληνοκατοικημένων Δωδεκανήσων» Η Ελλάδα, όχι λιγότερο από τα άλλα βαλκανικά κράτη, ήθελε το μερίδιό της από τα λάφυρα από την όλο και πιο πιθανή κατάρρευση της οθωμανικής κυριαρχίας στα Βαλκάνια. Ωστόσο, η κατάσταση της Ελλάδας διέφερε από εκείνη των Βαλκανίων γειτόνων της, των οποίων οι πληθυσμοί ήταν σχετικά και συμπαγώς εγκατεστημένοι στη Βαλκανική Χερσόνησο. Οι Έλληνες, από την άλλη πλευρά, ήταν ευρέως διασκορπισμένοι σε όλη τη Μέση Ανατολή και ως εκ τούτου ευάλωτοι στα τουρκικά αντίποινα σε περίπτωση πολέμου. Αλλά η Ελλάδα μετά βίας μπορούσε να σταθεί στην άκρη του δικτύου συμμαχιών που σχηματιζόταν μεταξύ των βαλκανικών κρατών. Αυτά κορυφώθηκαν τον Οκτώβριο του 1912 στον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο, με την Ελλάδα, τη Σερβία, τη Βουλγαρία και το Μαυροβούνιο να κηρύσσουν τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες βαλκανικές κρίσεις, οι μεγάλες δυνάμεις δεν επενέβησαν και οι οθωμανικές δυνάμεις που ήταν πολύ λιγότερες σε αριθμό αναγκάστηκαν σε ταχεία υποχώρηση. Μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα, Η Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη), το σημαντικότερο λιμάνι του βόρειου Αιγαίου, πολυπόθητο τόσο από τη Βουλγαρία όσο και από την Ελλάδα, καταλήφθηκε από τις ελληνικές δυνάμεις. Τον Φεβρουάριο του 1913 οι ελληνικές δυνάμεις κατέλαβαν τα Ιωάννινα, την πρωτεύουσα της Ηπείρου. Εν τω μεταξύ το ελληνικό ναυτικό κατέλαβε γρήγορα τα νησιά του Αιγαίου που ήταν ακόμη υπό Οθωμανική κυριαρχία.
Η βαλκανική συμμαχία ήταν πάντα μια κάπως εύθραυστη υπόθεση ενόψει των αντιπαλοτήτων για τη Μακεδονία. Η Βουλγαρία, ειδικότερα, θεώρησε ότι οι θυσίες της ήταν μάταιες και στράφηκε εναντίον των πρώην συμμάχων της Ελλάδας και Σερβίας. Αυτός ο σύντομος Δεύτερος Βαλκανικός Πόλεμος (Ιούνιος έως Ιούλιος 1913) οδήγησε στο Συνθήκη του Βουκουρεστίου (Αύγουστος 1913), με την οποία η Βουλγαρία αναγκάστηκε να αναγνωρίσει την απόκτηση από την Ελλάδα και τη Σερβία ενός σημαντικού ποσοστού της Μακεδονίας. Ταυτόχρονα η επίσημη ένωση των Η Κρήτη με το βασίλειο αναγνωρίστηκε, αν και οι ελληνικές ελπίδες για την προσάρτηση της Βόρειας Ηπείρου, με τον μεγάλο ελληνικό πληθυσμό της, ματαιώθηκαν όταν η περιοχή ενσωματώθηκε στη νέα ανεξάρτητη Αλβανία.
Η επέκταση των εδαφών της Ελλάδας στον Α και Β’ Βαλκανικό πόλεμο ήταν εκτεταμένη. Η χερσαία έκτασή της είχε αυξηθεί κατά περισσότερο από τα τρία πέμπτα, όπως και ο πληθυσμός της (από περίπου 2,8 εκατομμύρια σε 4,8 εκατομμύρια), αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήταν όλοι οι νεοαποκτηθέντες πολίτες της ελληνικής καταγωγής. Στην πόλη της Θεσσαλονίκης το μεγαλύτερο ενιαίο στοιχείο στον πληθυσμό της πόλης ήταν σεφαραδίτικοι Εβραίοι, απόγονοι των Εβραίων που εκδιώχθηκαν από την Ισπανία το 1492, οι περισσότεροι από τους οποίους συνέχισαν να μιλούν Λαδίνο. Σε άλλα μέρη της «Νέας Ελλάδας», όπως έγιναν γνωστά τα πρόσφατα αποκτηθέντα εδάφη, υπήρχαν σημαντικοί πληθυσμοί Σλάβοι, Μουσουλμάνοι (κυρίως Τούρκοι), Βλάχοι και Ρομά. Όπως οι Εβραίοι, πολλοί από αυτούς τους πληθυσμούς δεν έβλεπαν τους Έλληνες ως απελευθερωτές. Η ενσωμάτωση της «Νέας» με την «Παλαιά» Ελλάδα, τον συντηρητικό πυρήνα του αρχικού βασιλείου, δεν θα ήταν εύκολη διαδικασία, αλλά τα προβλήματα που δημιούργησε δεν εμφανίστηκαν παρά πολύ αργότερα.
Στο τέλος των εχθροπραξιών και υπό τη χαρισματική ηγεσία του Βενιζέλου, οι αλυτρωτικές φιλοδοξίες που κατοχυρώθηκαν στη Μεγάλη Ιδέα φάνηκαν να είναι εφικτές. Όταν ο βασιλιάς Γεώργιος Α’ πέθανε από τα χέρια ενός διαταραγμένου δολοφόνου τον Μάρτιο του 1913, υπήρξαν απαιτήσεις να μην στεφθεί ο διάδοχός του, ο διάδοχος Κωνσταντίνος. Κωνσταντίνος Α’ (όπως ήταν) αλλά ο Κωνσταντίνος ΙΒ’ για να συμβολίσει τη συνέχεια με τον Κωνσταντίνο ΙΑ’ Παλαιολόγο, τον τελευταίο αυτοκράτορα του Βυζαντίου.
