Ένα φεστιβάλ όπου συνδυάζονται η μουσική υπεροχή, ο προβληματισμός και το καθήκον να θυμόμαστε. Δημιουργήθηκε το 2013 από τον βιολονίστα Renaud Capuçon και τον γενικό διευθυντή του Grand Théâtre de Provence, Dominique Bluzet, το 13μι Η έκδοση του Φεστιβάλ Πάσχα, μετά από μια εναρκτήρια συναυλία το βράδυ του Σαββάτου, ξεκίνησε επίσημα την Κυριακή στο Camp des Milles.
Ως μέρος του Musique en Partage, μέρος του προγράμματος στοχεύει επίσης να φέρει την κλασική μουσική σε μακρινό κοινό. Αυτή την Κυριακή, η έναρξη του Φεστιβάλ του Πάσχα προοριζόταν επίσης να είναι στοχαστική με συζητήσεις για τη μουσική και τη δημοκρατία. Προσωπικότητες από τον πολιτισμό, καθώς και από τον πολιτικό κόσμο, συναντήθηκαν γύρω από μια σειρά από στρογγυλά τραπέζια για να αμφισβητήσουν ΕΝΑ”ΕΝΑο ρόλος της τέχνης στη δημοκρατία, ο σύνδεσμος μεταξύ μνήμης, πνευματικής δέσμευσης, κοινωνικής ευθύνης και υποχρέωσης να θυμόμαστεΕΝΑΕΝΑ”.
Μουσική, κοινωνία, συζητήσεις
Πλήρης, για να ακούσετε ομιλητές όπως ο Jacques Attali, οικονομολόγος, συγγραφέας και πολιτικός σύμβουλος υπό τον François Mitterand, Bernard Foccroulle, διευθυντής του Φεστιβάλ Λυρικών Τεχνών από το 2007 έως το 2018, Delphine Horvilleur, ραβίνος και συγγραφέας, αλλά και ο Laurent Berger, διευθυντής του Ινστιτούτου για το Στερεά και το Συνέδριο της Συνεργασίας. Αμοιβαία ομοσπονδιακή συμμαχία. Όταν παρακολουθεί τη γέννηση του Φεστιβάλ του Πάσχα, ο Dominique Bluzet το θυμάται αυτόΕΝΑ”ΕΝΑθέλαμε να σκεφτούμε αυτή την ιδέα για το πώς, κατά τη διάρκεια της Ιταλικής Αναγέννησης, στη συνέχεια, ένας συγκεκριμένος αριθμός συνθετών, απευθυνόταν στον Θεό και επέτρεψε στους πολίτες, μέσω ενός καλλιτέχνη, να μπορούν να συνομιλήσουν με το θείο. Αυτή η σχέση μεταξύ του ιερού, του καλλιτέχνη και του ατόμου είναι ουσιαστική, ειδικά σε ένα μέρος όπου οι άνθρωποι έφτασαν εδώ, ζωντανοί, λέγοντας στον εαυτό τους ότι επρόκειτο να πεθάνουν και αναρωτιούνται τι θα συμβεί μετά τον θάνατο.ΕΝΑΕΝΑ” Κάτω από τη στέγη αυτού του παλιού εργοστασίου κεραμιδιών, πολλοί πολιτικοί αντίπαλοι, διανοούμενοι και καλλιτέχνες αντιστάθηκαν μέσω του πολιτισμού, στη συνέχεια Εβραίοι πολίτες, προτού απελαθούν στα στρατόπεδα εξόντωσης. «Εδώ, βρισκόμαστε σε ένα μέρος που μας υπενθυμίζει το καθήκον επαγρύπνησης. Γνωρίζουμε επίσης ότι εδώ, στις αντιξοότητες, η τέχνη μπόρεσε να ενσαρκώσει την αντίσταση και την ελπίδαΕΝΑΕΝΑ”προσθέτει ο Daniel Baal, πρόεδρος της CIC, ιδρυτικός εταίρος. ΕΝΑ”ΕΝΑΑυτή η εκπαίδευση της συνειδητοποίησης της αστικής ευθύνης (…) δεν θα ήταν πλήρης χωρίς αυτή την επιπλέον ψυχή που φέρνει ο πολιτισμόςΕΝΑΕΝΑ” προσθέτει ο Alain Chouraqui, πρόεδρος του Ιδρύματος Camp des Milles. “Αγγίζουμε το διαχρονικό και είναι κάτι που πρέπει, ό,τι κι αν συμβεί, να μας ενθαρρύνει στην εγρήγορση, στη δράση, αλλά και στην αυτοπεποίθηση.ΕΝΑΕΝΑ” Ακολουθεί μια μακρά στιγμή συζήτησης μεταξύ του Bernard Foccroulle και του Jacques Attali. ΕΝΑ”ΕΝΑΗ λειτουργία της μουσικής είναι να δίνει νόημα στο θόρυβο, ο θόρυβος είναι μια πραγματικότητα ή μια μεταφορά για τη βία, και η μουσική δίνοντας νόημα στο θόρυβο μετατρέπει το θόρυβο της βίας σε τάξη, με την έννοια της ειρήνης. Είναι σε αυτό που η μουσική κάνει όμορφη και ιερήΕΝΑΕΝΑ” περιγράφει ο Jacques Attali.
«Σε ό,τι αφορά το derrière
αλλά και το παρόν»
Το ιερό στη μουσική, η σχέση με τη μουσική και το νόημά της… τόσοι άξονες για την κατανόηση του ρόλου της μουσικής στις κοινωνίες μας. ΕΝΑ”ΕΝΑΣε μια εποχή που φαίνεται ότι βρισκόμαστε στη διαδικασία εγκατάλειψης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων των δημοκρατιών, τι μπορεί να κάνει η μουσική;ΕΝΑ?ΕΝΑΕΝΑ” ποζάρει ο Alain Cabras, συντονιστής των συζητήσεων. ΕΝΑ”ΕΝΑΜου φαίνεται ότι αυτός ο τόπος, με πολύ έντονους συντονισμούς, μας αναγκάζει να κοιτάξουμε πίσω, αλλά και να κοιτάξουμε το παρόν και να εκφράσουμε με τη μεγαλύτερη δύναμη τον φόβο μας όταν πρόκειται για αυτό που συμβαίνει σήμερα σε πολλά μέρη σε όλο τον κόσμο, και ιδιαίτερα στη Γάζα (…) είναι σημαντικό ότι το ζήτημα των δικαιωμάτων των ανθρώπων, την αντιμετωπίσαμε παντούΕΝΑΕΝΑ” προειδοποιεί ο Bernard Foccroulle.
ΕΝΑ”ΕΝΑΘα ήθελα να καταγγείλεις τα εγκλήματα που διέπραξε η Χαμάς με τον ίδιο τρόπο, θα ήταν πιο ισορροπημένο, θα μπορούσαμε να είχαμε καταγγείλει αυτό που συμβαίνει στο Σουδάν, στη Μιανμάρ… και όχι πάντα να επισημαίνεις μια ευθύνη που είναι πολύ πιο περίπλοκη από την καρικατούρα που της δίνουμεΕΝΑΕΝΑ” απαντά ο Jacques Attali.
Για να επιστρέψετε στη μουσική: ΕΝΑ”ΕΝΑΟι άνθρωποι, όταν έρχονται αντιμέτωποι με τη μουσική, έχουν μια κατανάλωση αξιών αλλά ταυτόχρονα μια ελπίδα, γιατί ναι, οι άνθρωποι είναι ικανοί να το κάνουν αυτόΕΝΑΕΝΑ”συνεχίζει ο διανοούμενος.
