Η μελωδία της ευτυχίας

Παίξτε, μπλε νότες, και είναι αρμονία

Το 1978 γεννήθηκε η Harmonie d’Espalion με το όνομα «Les Amis de musique». Την ίδια χρονιά ο Claude Nougaro δημοσίευσε το άλμπουμ του «Tu voirras». Ο Michel Cadars τα είχε ήδη δει όλα όταν ανακάλυψε την τζαζ. «Ο παππούς μου έπαιζε καμπρέ και τα έφτιαχνε ως παιδί, ονειρευόμουν ένα ακορντεόν και το έπαιζα με το αυτί σε ηλικία 10 ετών και μετά στα 14 μου σε μια ομάδα που ονομαζόταν Les Diables Rouges»λέει ο άνθρωπος που είναι πρόεδρος της Harmony από το 1995. Το πιάνο στη συνέχεια έπεσε από τα λουριά του όταν ο Μισέλ είχε την αποκάλυψή του με την τζαζ και έβαλε το επιστόμιο του σαξιού στο στόμα του. Ένα πάθος που μοιράστηκε προσωπικά και σε νότες σε τζαζ κλαμπ στο Παρίσι. «Πρέπει να πάμε μπροστά στον κόσμο»είπε με αυτή την έννοια. Ερασιτέχνης μουσικός με την έννοια “αυτός που αγαπάει”ο Michel Cadars σίγουρα δεν έκανε τη μουσική επάγγελμά του αλλά δουλεύει καθημερινά με το όργανό του. Όπως ο λόγος του Πλίνιου του Πρεσβύτερου “Ούτε μια μέρα χωρίς γραμμή”ούτε μέρα χωρίς σημείωση. «Η τέχνη είναι πραγματική δουλειά, η μουσική απαιτεί αυστηρότητα». Και ο Michel Cadars θέλει να το κάνει καλά για να μεταδίδει αρμονική μουσική. Πρέπει να πούμε ότι ο δάσκαλός του ήταν ο Φρεντ Μπονέ. Απαιτητικός και σήμερα, καταγράφει στα τετράδια του την εξέλιξη των προβών όπως οι νότες σε μια παρτιτούρα.

Κάθε Παρασκευή βράδυ, το Harmony με τους δεκατέσσερις μουσικούς του, συμπεριλαμβανομένης της αγαπημένης του Isabelle alias Zaza Cadars στο κλαρίνο και του Christophe Kerriel στα τύμπανα, κάνουν πρόβες στο σχολείο Jean-Monet όπως και άλλοι σύλλογοι, ελλείψει μιας αίθουσας κατάλληλης για τον πολιτισμό στο Espalion. Οι μουσικοί εκφράζονται σε συναυλίες εδώ στο Espalion και αλλού, όπως το Tauste στην Ισπανία, μια δίδυμη πόλη, ακόμα κι αν ο Covid έχει αποδυναμώσει την Harmony, όπως πολλές ενώσεις. Όμως, καθώς το πάθος του δεν γνωρίζει όρια με τη μουσική ως μοναδικό ορίζοντα για τον Michel Cadars, παίζει επίσης στο Union musicale ruthénoise, ένα μεγάλο συγκρότημα όπου μπορεί να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην τζαζ. Βρίσκοντας μια άλλη αρμονία ή μάλλον αυτή τη γλυκιά τρέλα όταν τραγούδησε το «Fleur de Province» το 1972 με το πρόσχημα ενός συγκεκριμένου Germaine. Όταν υπάρχει τζαζ, είναι και ο Michel Cadars. Σε αρμονία.

Το cabrette αφηγείται την ιστορία μέσω του χορού

Είναι μια εξαιρετική ομάδα που συναντιέται το βράδυ της Πέμπτης στη λεωφόρο de la Gare για να επαναλάβει και να διαιωνίσει την παράδοση του cabrette. Στην προκειμένη περίπτωση, το καμπρέ Haut-Rouergue, με πρόεδρο τον Jean-Luc Pommier που μπήκε στο παιχνίδι. «Στην αρχή ήταν για να στηρίξω τα παιδιά, μετά μου άρεσε η ατμόσφαιρα, η επαφή». Και ο Jean-Luc Pommier δεν είναι ο τελευταίος που φτιάχνει τη διάθεση και τη δημιουργεί. “Ο στόχος είναι να κάνουμε συνδέσεις και μου αρέσει το απροσδόκητο. Φοράμε τα κοστούμια και πάμε να παρελάσουμε και να χορέψουμε στο δρόμο. Είναι ευνοϊκό για συνάντηση”.

Στις συναντήσεις ακριβώς, το cabrette du Haut-Rouergue συμμετέχει πλήρως σε φεστιβάλ χωριών, φεστιβάλ με ταξίδια στη Γαλλία για να συναντήσει άλλες λαϊκές ομάδες ή ακόμα και κατά τη διάρκεια της απαράδεκτης μετακίνησης στο Aubrac. «Θυμάμαι όταν πήγαμε στο Mortain από όπου κατάγομαι, ήταν πολύ συγκινητικό»εκμυστηρεύεται αυτός ο Norman που άφησε τις αποσκευές του στο Aveyron το 1978. Συναντώντας πάντα ανθρώπους, πραγματοποιώντας έργα μεταξύ των γενεών.

Ο βασικός Pierre γνωστός ως “Pierrot” Trinco, ο μουσικός, κάνει τους είκοσι περίπου καλλιτέχνες της cabreta να χορεύουν, γνωρίζοντας τα κομμάτια σαν το πίσω μέρος των δακτύλων του.

Περισσότερο από φολκλόρ, το καμπρέ Haut-Rouergue διαιωνίζει τη σύνδεση, αυτό που μας δένει και λέει την ιστορία. “Προέρχεται από τη θεατρική μου πλευρά. Πριν ξεκινήσω έναν χορό, ένα τραγούδι, ανατρέχω στην ιστορία του. Μου αρέσει να έχουν νόημα οι χοροί, λένε τη ζωή των αρχαίων”προσθέτει ο Jean-Luc Pommier που έχει συμμετάσχει σε μια σειρά από συλλόγους συμπεριλαμβανομένου του Squat Théâtre. Το μόνο μειονέκτημα είναι ο Covid που δημιούργησε μια ρήξη σε αυτόν τον υφαντό δεσμό. Από τότε οι εξόδους, γύρω στις είκοσι σήμερα, μοιράστηκαν στη μέση. Οτιδήποτε. Το Cabrette du Haut-Rouergue σκοπεύει να διαιωνίσει την ιστορία. Μια ιστορία που συνδέεται με τις ρίζες της επικράτειας, που ξεκινά το 1960 με κάποιον Joseph Vaylet στις τάξεις της. Ο τελευταίος, ποιητής και φιλελεύθερος, είχε καταλάβει ότι ο πολιτισμός, μέσα από τα λόγια, τις νότες, τα τραγούδια και τους χορούς του, είναι ο (καλύτερος) φορέας για να ενώσει τους ανθρώπους και να αντιμετωπίσει τη λήθη. Ένα τέτοιο κομμάτι της ιστορίας που γέννησε ένα ομώνυμο μουσείο, αξίζει μερικά σωτήρια χορευτικά βήματα. Ο αέρας του τίποτα, το cabrette du Haut-Rouergue, παίζει αυτόν τον ρόλο στο πνεύμα του παιχνιδιού.

Το ευαγγέλιο του «Song» δείχνει τον δρόμο προς τη χαρά

Δεν χρειάζεται να πάτε στο Χάρλεμ για να ακούσετε γκόσπελ, ο σύλλογος “Song” προσφέρει μια χορωδία που αναμειγνύει γκόσπελ, μπλουζ και παραδοσιακά αμερικάνικα μαύρα πνευματικά.

Ένα γκρουπ που τραγουδάει σε πνεύμα μοιρασμού που αποτελείται από περίπου είκοσι τραγουδιστές υπό τη διεύθυνση της Isabelle Bertoli, συνοδευόμενοι από τον Franck Andrieu και τον κιθαρίστα Thierry Cathala. Οι πρόβες της ένωσης υπό την προεδρία του Gérard Aldebert πραγματοποιούνται τις Δευτέρες, για να ξεκινήσει σωστά η εβδομάδα, στο Salle de la Gare. Για να μην μείνετε στην αποβάθρα αλλά για να σας καλέσουν να ταξιδέψετε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, η χορωδία πραγματοποιεί πολλές συναυλίες για να μοιραστεί το καλό της χιούμορ. Ένας τρόπος επίσης να δώσουμε νέα πνοή στις εκκλησίες, πέρα ​​από τη θρησκεία, αλλά στην πνευματική ευημερία.

Ενέργεια και χαρά, αυτό είναι που χαρακτηρίζει το gospel να έχεις μια «ευτυχισμένη μέρα». Και σε αυτούς τους καιρούς, αυτό δεν μπορεί να απορριφθεί, σωστά;