Δεν υπάρχει Παγκόσμιο Κύπελλο για την Ιταλία, ούτε Euro;

Το ποδόσφαιρο ενός ιστορικού έθνους καταρρέει μπροστά στα μάτια μας. Μετά από τρεις συνεχόμενες απουσίες από το Παγκόσμιο Κύπελλο, η καταστροφή φαίνεται πλέον ολοκληρωτική για την Ιταλία. Τα δάκρυα των υποστηρικτών δεν είναι πλέον αρκετά για να καλύψουν μια βαθιά δομική παρακμή. Ωστόσο, η ταπείνωση θα μπορούσε ακόμη να επιδεινωθεί σε θεσμικό επίπεδο. Αυτή η χώρα κινδυνεύει να χάσει μεγάλα παρασκήνια της ευρωπαϊκής ισχύος. Και η νέα απειλή ξεπερνά πολύ τα απλά αθλητικά αποτελέσματα.

Ο ιταλικός εφιάλτης δεν γνωρίζει όρια. Η Nazionale μόλις υπέστη μια ταπεινωτική αποβολή από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Ωστόσο, αυτή η ήττα ξυπνά μια μεγάλη διπλωματική κρίση στην κορυφή του ηπειρωτικού ποδοσφαίρου. Ο Aleksander ÄŒeferin, πρόεδρος της UEFA, δείχνει τώρα το δάχτυλο στη χερσόνησο. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι υποδομές της χώρας είναι από τις χειρότερες στην Ευρώπη. Χωρίς σύγχρονα γήπεδα, η Ιταλία θα χάσει τη διοργάνωση του Euro 2032.

Euro 2032: μια ανυπέρβλητη υλικοτεχνική πρόκληση;

Η υλικοτεχνική κατάσταση αποδεικνύεται καταστροφική για την Calcio. Επί του παρόντος, μόνο το Allianz Stadium στο Τορίνο πληροί τα αυστηρά πρότυπα της UEFA. Ωστόσο, ο ευρωπαϊκός οργανισμός απαιτεί οπωσδήποτε έξι ηχεία υψηλής ποιότητας για το τουρνουά. Μεγάλοι σύλλογοι όπως η Μίλαν, η Ίντερ και η Ρόμα αυξάνουν τον αριθμό των εικονικών έργων τους. Δυστυχώς, καμία συγκεκριμένη εργασία δεν έχει ξεκινήσει πραγματικά στο έδαφος. Η Ιταλία λιμνάζει επικίνδυνα ενώ οι Ευρωπαίοι γείτονές της εκσυγχρονίζουν τον εξοπλισμό τους.

Η ιταλική κυβέρνηση προσπαθεί τώρα να αντιδράσει με απόλυτη επείγουσα ανάγκη. Ο υπουργός Αθλητισμού, Αντρέα Αμπόντι, όρισε ειδικό επίτροπο για τη διαχείριση των φακέλων. Ο μηχανικός Massimo Cisa πρέπει να συντονίσει τις εργασίες σε όλη τη χώρα. Οι δήμοι έχουν πολύ μικρή προθεσμία μέχρι τον ερχόμενο Ιούλιο για να δράσουν. Πρέπει να καταθέσουν τα οριστικά τους έγγραφα στην ομοσπονδία. Ωστόσο, η πραγματική έναρξη των έργων δεν θα πραγματοποιηθεί μέχρι τον Μάρτιο του 2027. Οι προθεσμίες φαίνονται εξαιρετικά στενές για να πετύχετε αυτό το στοίχημα.

Ο κίνδυνος της ιστορικής υποβάθμισης γίνεται λοιπόν συγκεκριμένη πραγματικότητα. Η Τουρκία θα μπορούσε να ανακτήσει ολόκληρο τον οργανισμό από προεπιλογή. Αυτό το σενάριο θα αποτελούσε μια υπέρτατη προσβολή για τη χώρα των «μαγικών νυχτών» του 1990. Η Ιταλία θα βρισκόταν τότε απλός θεατής ενός πάρτι που οργανώθηκε χωρίς δικά της γήπεδα. Από εκεί και πέρα, μια ριζική μεταρρύθμιση του συστήματος γίνεται ζωτική υποχρέωση. Ο χρόνος των υποσχέσεων έχει τελειώσει σίγουρα στη χώρα του ποδοσφαίρου.