Το ιταλικό ποδόσφαιρο διανύει αναμφίβολα μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ιστορίας του.
Τα συγκινητικά δάκρυα του Gianluigi Donnarumma, on Sky Italiaόταν συζητάμε
Η απουσία της Ιταλίας από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026
αντανακλούσε καλά το χάος που κυριαρχεί στην άλλη πλευρά των Άλπεων. Απουσία από τον πιο διάσημο διαγωνισμό για 3η συνεχόμενη φορά μετά τα κραχ του 2018 και του 2022, το έθνος των τεσσάρων αστέρων βυθίζεται σε βαθιά κρίση. Μια χαλαρή περίοδος που ξεπερνά κατά πολύ το πλαίσιο του Εθνικός.
Η επιλογή ήταν εδώ και καιρό μία από τις δύο προθήκες αυτού του μεγάλου ποδοσφαιρικού έθνους, αλλά δεν ήταν η μοναδική. Σε μια χώρα που χαρακτηρίζεται από έντονη τάση για συλλογισμός και την πολιτιστική και οικονομική αντίθεση μεταξύ των ισχυρών θεσμών του Βορρά (Γιουβέντους, Ίντερ Μιλάνο, Μίλαν) και των ηφαιστειακών και δημοφιλών ομάδων του Νότου (Νάπολη, Ρώμη), το ποδόσφαιρο των συλλόγων καταλάμβανε πάντα πολύ χώρο. Στη δεκαετία του 1990, η Serie A ήταν ακόμα η απόλυτη αναφορά μεταξύ των μεγάλων ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων. Σήμερα είναι συντετριμμένη και χωρίς ιδέες. Για να πειστούμε γι’ αυτό, αρκεί να κάνουμε τη σύγκριση μεταξύ των μεγάλων ονομάτων της εποχής (Ρονάλντο, Ζιντάν, Ντελ Πιέρο, Τότι, Μπατιστούτα, Τζορκάεφ, Βιέρι, Ιντζάγκι, Μαλντίνι, Καναβάρο, Νέστα, Βερόν, Σάλας…) και των ελάχιστων υψηλών ονομάτων της εποχής μας (Ραουταούρτι, Μαρτίνα, Λαουταούροτ ή τους γερασμένους θρύλους Modric, Lukaku και De Bruyne…).
Παλιά γήπεδα, έλλειψη ξένων αστέρων, κενά γενεών και χαμηλή παρουσία νεαρών Ιταλών, σπουδαίοι εξόριστοι προπονητές, αμφισβητούμενη τακτική κουλτούρα, ομοσπονδιακή κρίση, βία και ρατσισμός είναι όλα αίτια που έχουν εντοπιστεί καλά εδώ και πολλά χρόνια. Ένα σκηνικό που έχει πετάξει το ιταλικό ποδόσφαιρο μακριά από τους ανταγωνιστές του, με καθυστέρηση σε όλα τα επίπεδα. Μια ανησυχητική τροχιά για τον αριθμό των αδειών και τη συνολική απήχηση του ποδοσφαίρου στις νέες γενιές.
Η τρομερή φωτογραφία του Champions League
Και
η ιταλική ομάδα παραμένει ο προφανής στόχος σε μια χώρα όπου οι ειδικοί και άλλοι πρώην παίκτες έχουν μια πολύ ισχυρή φωνήτο κόκκινη σημαία καταρτίστηκε επομένως για το ποδόσφαιρο των συλλόγων. Η φωτογραφία είναι τρομερή: στην αυγή μιας νέας εβδομάδας που χαρακτηρίζεται από μεγάλες μάχες στο Champions League, δεν υπάρχει πλέον κανένας Ιταλός εκπρόσωπος στην προημιτελική φάση. Ηγέτης της Serie A και άτυχος φιναλίστ της τελευταίας έκδοσης (0-5 κόντρα στην Παρί Σεν Ζερμέν), η Ίντερ υπέστη την προσβολή να αποχωρήσει από τον Νορβηγό μικρό αντίχειρα Bodö/Glint, έναν σύλλογο που βρίσκεται στον Βόρειο Πόλο του οποίου ο προϋπολογισμός είναι σχεδόν είκοσι φορές χαμηλότερος από αυτόν του Νερατζούρι.
Σχετικά μέτρια στη φάση της Λίγκας, η Γιούβε τα πήγε χειρότερα πέφτοντας στα πλέι οφ κόντρα στη Γαλατασαράι, ενώ η Αταλάντα δέχθηκε κυριολεκτικά χαστούκι από την Μπάγερν Μονάχου δεχόμενος 10 γκολ στο όγδοο. Και για να συμπληρώσει αυτό το θλιβερό ρεκόρ, η Νάπολη, κυρίαρχη πρωταθλήτρια, δεν έχει περάσει καν την παγίδα αυτής της κανονικής φάσης… Επομένως, η Ιταλία δεν καλείται πλέον στον μεγάλο κόσμο. Το Μουντιάλ το απορρίπτει τακτικά, το απορρίπτει και η ευρωπαϊκή σκηνή. Θα χρειαστούν περισσότερα από τις ανέκδοτες παρουσίες της Μπολόνια και της Φιορεντίνα στα C3 και C4 για να αποκατασταθεί η υπερηφάνεια σε μια καταπατημένη χώρα.
