Στην ετήσια πασχαλινή του ομιλία, ο Πατριάρχης Μπεσάρα αλ-Ράι της Μαρωνιτικής Εκκλησίας του Λιβάνου κατηγόρησε τόσο τη Χεζμπολάχ όσο και το Ισραήλ για τα δεινά που προκλήθηκαν από τον πόλεμο.
«Η χώρα διέρχεται μια κρίσιμη κατάσταση λόγω της ιρανικής παρέμβασης μέσω της Χεζμπολάχ και της ισραηλινής επιθετικότητας», είπε. «Οι καρδιές μας ματώνουν για τα θύματα της σύγκρουσης που επιβλήθηκε στον Λίβανο».
Ο αδερφός του Ghafari, ο 70χρονος Sami Ghafari, ήταν μεταξύ των χωρικών που αναζήτησαν καταφύγιο στην εκκλησία στην Alma al-Shaab.
Έτρεξε όμως για λίγο στις 8 Μαρτίου για να περιποιηθεί τον κήπο του και σκοτώθηκε από επίθεση ισραηλινού drone. Η δολοφονία του ώθησε τους υπόλοιπους χωρικούς – συμπεριλαμβανομένου του αδελφού του – να μαζέψουν τα υπάρχοντά τους.
Οι ειρηνευτικές δυνάμεις του ΟΗΕ στην περιοχή «μια δύναμη γνωστή ως UNIFIL που παρακολουθεί την περιοχή για σχεδόν πέντε δεκαετίες» τους εκκένωσαν στα βόρεια προάστια της Βηρυτού.
«Θέλαμε να μείνουμε, αλλά ήταν πάντα πιθανό κάποιος από εμάς να στοχοποιηθεί ή να σκοτωθεί ανά πάσα στιγμή», είπε στο Associated Press ο ιερέας Maroun Ghafari από την εκκλησία St. Anthony στο βόρειο προάστιο Jdeideh της Βηρυτού, όπου οι εκτοπισμένοι από την Alma al-Shaab ήρθαν για να προσκυνήσουν το Σάββατο.
«Όλοι είναι κουρασμένοι και βλέπουμε ότι ο πόλεμος δεν φέρνει τίποτα άλλο εκτός από καταστροφή, θάνατο και εκτοπισμό».
Μου λείπει η «μυρωδιά του σπιτιού»
Για πολλούς Λιβανέζους Χριστιανούς, είναι παράδοση το Μεγάλο Σάββατο – την ημέρα μεταξύ της Μεγάλης Παρασκευής, που τιμά τη σταύρωση και του θανάτου του Ιησού και την Κυριακή του Πάσχα, που σηματοδοτεί την ανάστασή του σύμφωνα με τα Ευαγγέλια – να επισκέπτονται τους τάφους των αγαπημένων τους.
Φέτος, οι εκτοπισμένοι Χριστιανοί μπορούσαν να στοχαστούν μόνο από μακριά.
Η Nabila Farah, ντυμένη στα μαύρα για τη λειτουργία του Σαββάτου στην εκκλησία St. Anthony, ήταν από τις τελευταίες που εγκατέλειψαν την Alma al-Shaab. Νιώθει ακόμα ραγισμένη, ένα μήνα μετά.
«Σου λείπει η μυρωδιά του σπιτιού, οι υπέροχες παραδόσεις και τα έθιμα, οι ήχοι από τις καμπάνες τριών εκκλησιών που χτυπούν», είπε, αναπολώντας το χωριό της. «Όσο κι αν βιώνουμε την ατμόσφαιρα του Πάσχα εδώ, δεν θα είναι ποτέ όπως είναι εκεί.»
