Έτσι, το έργο είναι η ιστορία του Kalki και των ηθοποιών στη σκηνή, αλλά είναι επίσης η ιστορία της πλειοψηφίας των Ινδών γυναικών για τις οποίες η φροντίδα των παιδιών είναι κατά κύριο λόγο ευθύνη τους, όλες οι βαριές βαριές που αναμένεται να κάνουν και πώς οι ατελείωτες ώρες που αφιερώνουν στην ανατροφή των νέων θεωρούνται δεδομένες.
Σε μια σκηνή που η πλειονότητα των μητέρων θα έβλεπε τη ζωή τους να αντικατοπτρίζεται, ένα νεαρό ζευγάρι συζητά πώς πέρασε η μέρα του όταν ο άντρας επιστρέφει από τη δουλειά. Είναι κουρασμένος, αλλά τουλάχιστον έχει να πει μια ιστορία για την ημέρα του.
Και μετά ρωτάει τη γυναίκα του πώς πέρασε η μέρα της. Ανοίγει το στόμα της για να μιλήσει και μετά μουρμουρίζει: «Μόλις πρόσεχα το μωρό».
Σύμφωνα με τα τελευταία κυβερνητικά στοιχεία που αναφέρθηκαν στους Times of India, εξωτερικόςη φροντίδα των παιδιών και η οικιακή εργασία κρατούν περίπου το 69% των γυναικών εκτός εργατικού δυναμικού στις πόλεις της Ινδίας – για τους άνδρες, είναι μόνο 1%.
Και οι μητέρες που επιλέγουν να κάνουν καριέρα πρέπει να εργαστούν διπλά σκληρά, λέει ο Kalki.
“Υπάρχει τόση πίεση σήμερα γιατί μας λένε ότι είμαστε πολύ τυχεροί που ζούμε σε αυτήν την εποχή όπου μπορούμε να εργαζόμαστε και να είμαστε μητέρες και μπορούμε να τα έχουμε όλα. Αλλά ταυτόχρονα, υπάρχει αυτή η προσδοκία να είμαστε κάποιου είδους supermum. Και δεν χαλαρώνουμε στο εσωτερικό. Πρέπει να είμαστε οι διευθύνοντες σύμβουλοι του οίκου ανά πάσα στιγμή”, λέει η Kalki.
Ωστόσο, μερικές από τις πιέσεις, λέει ο Kalki, οι γυναίκες ασκούν στον εαυτό τους κυρίως επειδή είναι αναμενόμενο από αυτές να είναι καλές μητέρες.
«Πολλές φορές θα βρίσκομαι στη μέση ενός γυρίσματος και θα τηλεφωνώ στη νταντά της κόρης μου και θα οργανώνω το φινίρισμά της. Νομίζω ότι προέρχεται από αυτή την προσδοκία να είμαι η τέλεια μαμά.
“Αλλά νομίζω ότι είναι σημαντικό να επιτρέψουμε στους πατέρες ή σε άλλα μέλη της οικογένειας να γεμίσουν αυτόν τον χώρο. Και θέλαμε να ενημερώσουμε τις γυναίκες ότι αν το κάνουμε αυτό, δεν θα καταρρεύσουν όλα. Είναι εντάξει να αφήνεις την μπάλα και να μην νιώθεις ότι είσαι υπεύθυνος για όλα αυτά.”
