Πίεση από τον Ντόναλντ Τραμπ στη FIFA πριν από τη συνάντηση Βελγίου/Ηνωμένων Πολιτειών, η «υπόθεση Mbapp» μετά τον αγώνα Γαλλίας-Παραγουάης, αντιπαραθέσεις για τη διαιτησία: δεν έλειψαν οι αντιπαραθέσεις από την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου.
ΕΝΑ
Οι φιλελεύθεροι δεσμεύονται να διατηρήσουν τη σφαίρα της κοινωνίας των πολιτών. Γνωρίζουν ότι το κράτος προσπαθεί πάντα να το απορροφήσει – ολοκληρωτική εκδοχή – ή να το καταπατήσει για τους πιο διαφορετικούς λόγους – αυταρχική ή παρεμβατική εκδοχή. Αυτό συμβαίνει στον αθλητικό τομέα. Λογικά, αυτό ανήκει στη σφαίρα της κοινωνίας των πολιτών.
Επιπλέον, στο ποδόσφαιρο, η FIFA, με άλλα λόγια η διεθνής ποδοσφαιρική ομοσπονδία, είναι μια ένωση. Ωστόσο, το 23μι Η τρέχουσα έκδοση του Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν είναι απαλλαγμένη από διαμάχες που αντικατοπτρίζουν απόπειρες καταπάτησης εκ μέρους των πολιτικών. Σίγουρα, η ιστορία είναι γεμάτη από πολύ πιο σοβαρά γεγονότα, όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934 στη φασιστική Ιταλία, οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Βερολίνο το 1936 ή αυτοί στη Μόσχα το 1980. Το γεγονός παραμένει ότι το κύπελλο που διοργανώθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ενδεικτικό της επιμονής γεγονότων που είναι, τουλάχιστον, πολύ δυσάρεστα.
Η υπόθεση Τραμπ
Το ποδόσφαιρο στις Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκεται σε μια παράδοξη κατάσταση: ιδιαίτερα δημοφιλές στη γυναικεία εκδοχή του – οι Αμερικανοί είναι συχνά στο στερέωμα – λαμβάνει λίγη προσοχή όταν πρόκειται για άνδρες, ενώ το αμερικανικό ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ είναι κατά τα άλλα δημοφιλή. Όμως το Παγκόσμιο Κύπελλο Ανδρών του 2026 διεξάγεται σε αμερικανικό έδαφος, επομένως στο σπίτι του Ντόναλντ Τραμπ. Ένας Αμερικανός πρόεδρος που διατηρεί τις καλύτερες σχέσεις με τον πρόεδρο της FIFA. Για όσους δεν το ήξεραν, η υπόθεση της κόκκινης κάρτας θα τους έχει διδάξει.
Τι ήταν αυτό; Ο Αμερικανός σταρ επιθετικός Balogun συλλέγει δύο κίτρινες κάρτες, άρα μια κόκκινη κάρτα, στο 16μι τελικός, συνώνυμο της διακοπής στον αγώνα με το Βέλγιο στο 8μι. Αυτό έγινε χωρίς να υπολογίζουμε στον αρχηγό του αμερικανικού κράτους που παραδέχτηκε ότι τηλεφώνησε ειδικά στον φίλο του στη FIFA για να τον πείσει να ακυρώσει την κύρωση. Περιέργως, η πειθαρχική επιτροπή συμμορφώθηκε, ώστε ο Αμερικανός παίκτης να εξουσιοδοτηθεί να συμμετάσχει στον αγώνα… που τελικά κατέληξε σε ήττα στο ανοιχτό γήπεδο για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά η ζημιά, τα μέσα ενημέρωσης και ο αθλητισμός, έγινε.
Η υπόθεση Μπαπέ
Η Γαλλία συναντάται στις 8μι Η Παραγουάη στον τελικό. Περιέργως για άλλη μια φορά, η FIFA διορίζει έναν άπειρο Ουζμπέκο διαιτητή. Η μεροληψία του θα καταδικαστεί ομόφωνα, εκτός από την Παραγουάη και την Αργεντινή… Στο beIN Sports, ο σύμβουλος Daniel Bravo θα περιγράψει την ομάδα της Παραγουάης ως “ομάδα τραμπούκων”, που αποτελείται από “μικρά χτυπήματα”…
Η καθαρά αθλητική υπόθεση θα μπορούσε να είχε μείνει εκεί, εκτός από το ότι ένας σκοτεινός Παραγουανός γερουσιαστής που χρειαζόταν φήμη εμφανίστηκε στη συνέχεια -με ρατσιστικές προσβολές- για να κατηγορήσει την έλλειψη κομψότητας του Γάλλου αρχηγού, ο οποίος, αφού δέχθηκε πολλά χτυπήματα που του επέτρεψε ο διαιτητής, δεν θα είχε την παρουσία του να χαιρετήσει τον Kyperpokeee… αλλά με αξιοπρέπεια, προς τον γερουσιαστή, επαναστάτησε και η απάντησή της αξίζει την παράκαμψη. Μάλιστα, απείλησε να επικοινωνήσει με δικηγόρο (κάτι που έκτοτε έχει κάνει) προκειμένου να υποβάλει μήνυση για «σεξιστική βία και πολιτική βία κατά των γυναικών». Μια στρατηγική γουόκιστης που δεν στερείται αλατιού όταν πρόκειται για έναν κεντροδεξιό βουλευτή!
Η εργαλειοποίηση του αθλητισμού
Γεωπολιτικά και/ή ιδεολογικά ζητήματα έχουν συχνά δηλητηριάσει τον αθλητισμό γενικά και το ποδόσφαιρο ειδικότερα. Ποιος δεν θυμάται τις ανοησίες των κομμουνιστικών καθεστώτων; Το «ντόπινγκ αμβλώσεων» αθλητών, των οποίων η αθλητική αποτελεσματικότητα παραμένει κάτι παραπάνω από αμφιλεγόμενη, παραμένει αναμφίβολα η πιο απεχθής διαδικασία. Ποιος δεν θυμάται την πίεση και τις άλλες απειλές στους διαιτητές; Ο ψεύτικος ερασιτεχνισμός που επέτρεπε σε υπερπροπονημένους αθλητές από κομμουνιστικές χώρες να συναγωνίζονται με τους μοναδικούς μη επαγγελματίες ομολόγους τους από δυτικές χώρες για να κερδίσουν μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες και να προσπαθήσουν να φέρουν δημοτικότητα στα καθεστώτα του «νέου ανθρώπου»; Θα μπορούσαμε να πολλαπλασιάσουμε τα παραδείγματα ατελείωτα.
Αλλά η κατάχρηση του αθλητικού πνεύματος δεν είναι προνόμιο των δικτατοριών γενικά και των κομμουνιστικών χωρών ειδικότερα. Στη Δύση, ο κρατικός παρεμβατισμός με την ευρεία έννοια, ξεκινώντας από τις τοπικές αρχές με φόντο την πολιτική αγορά και τον πελατειακό χαρακτήρα, είναι μια κοινή διαδικασία που γνωρίζουμε πολύ καλά στη χώρα μας, έστω και μόνο μέσω επιδοτήσεων σε συλλόγους, ειδικά σε δύσκολα προάστια.
Σε αυτόν τον τομέα όπως και σε άλλες μη βασιλικές περιοχές, το κράτος δεν έχει νομιμοποίηση να παρέμβει. Η πτώση των δημόσιων οικονομικών μας και οι εντάσεις στα τοπικά οικονομικά θα μπορούσαν, πέρα από τα θεμελιώδη ζητήματα, να βοηθήσουν στην επίλυση, τουλάχιστον εν μέρει, του προβλήματος.
