Ζυλ Φρούτος. Ήμουν στο Polydor, rue Cavalotti, στο Παρίσι, για να συναντήσω τον Steve Hillage. Σε ένα από τα γραφεία, κάποιοι τύποι άκουγαν το “Killing an Arab” και μου τράβηξε αμέσως την προσοχή. Τελείωσα το ραντεβού μου και περίμενα. Ένα από τα παιδιά που αποχώρησαν ήταν ο Chris Parry, ο επί μακρόν διευθυντής του Cure. Πρότεινα να πάμε για ένα ποτό. Και πήγε έτσι.
Παρήγατε την πρώτη συναυλία του γκρουπ στη Γαλλία, στις 17 Δεκεμβρίου 1979 στο Παρίσι, στο Bataclan. Τι ανάμνηση κρατάς από αυτό;
Ήμασταν μακριά από το να γεμίσουμε! Το Cure στην αρχή είχε 1000 άτομα στο Παρίσι και 400 στις επαρχίες. Ήδη πρόσφεραν μουσική που δεν παιζόταν εύκολα στο ραδιόφωνο.
Ωστόσο, θα τους πάρετε στο Bercy το 1985.
Ναί. Αυτό όμως που θυμάμαι περισσότερο από αυτή την περίοδο είναι η καλοκαιρινή περιοδεία στις αρένες. Κάναμε Dax, Béziers και Orange, μια συναυλία που έχει γίνει θρυλική. Εκείνη την εποχή, οι συναυλίες σε τέτοιου είδους μέρη ήταν σπάνιες, αλλά οι The Cure πάντα προσπαθούσαν να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους. Ακόμη και μουσικά, στο τοπίο της εποχής, είχαν μια ταυτότητα και μια επιθυμία για επινόηση που δεν είχαν οι άλλοι. Αυτό τους έκανε εξαιρετικούς, δεν ήταν καθόλου στις κορυφές της εποχής, δεν ήταν επιθετικοί στη σκηνή όπως οι Clash, πρόσφεραν μουσική που σε καλούσε.
«Ο Ρόμπερτ Σμιθ ένας μη χαρισματικός τρόμος για την αναζήτηση»
Στη δεκαετία του 2000, η ομάδα φαινόταν λιγότερο ενδιαφέρουσα. Συμφωνείτε;
Υπήρχε ένα σημείο όπου ήταν ίσως λίγο πιο απαλό. Αλλά αυτή τη στιγμή είναι μια έκρηξη. Έχει τρελό χάρισμα στη σκηνή και λες και το ευρύ κοινό αρχίζει να το αντιλαμβάνεται. Αλλά δεν έχει μπει ποτέ σε αυτή την αποπλάνηση, κινείται άτσαλα, είναι πολύ συγκεντρωμένος σε αυτό που παίζει…
Αναπτύξατε φιλίες μαζί τους;
Συμπαθούμε ο ένας τον άλλον, αλλά δεν κάνουμε διακοπές μαζί. Το να κάνω ηλιοθεραπεία δίπλα στον Ρόμπερτ Σμιθ δεν είναι πραγματικά το πράγμα μου. Ούτε αυτός. Ο Smith είναι κάποιος προσβάσιμος και απρόσιτος ταυτόχρονα. Κάτι που είναι σπάνιο στον κλάδο. Είναι ο μόνος που εναντιώθηκε στο Ticketmaster στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο μόνος που παρακολουθεί την τιμή των T-Shirts, ο μόνος που μας έκανε ερωτήσεις για την τιμή των εισιτηρίων και παρέμβει αν κρίνει ότι είναι πολύ ακριβό. Επιδεικνύει μια πολύ σπάνια ακεραιότητα στο επάγγελμα. Πραγματικά έχτισε την ιστορία του μόνος του. Οι μεγάλοι παίκτες του κλάδου όπως το Live Nation τον έβλεπαν πάντα ως καθυστερημένο… Αλλά αυτό δεν με εκπλήσσει, αυτοί οι δύο κόσμοι δεν μιλούν την ίδια γλώσσα.
Εξέφρασε την επιθυμία του να τελειώσει το The Cure το 2029, αφού γιόρτασε την 50η επέτειο του γκρουπ. Το πιστεύεις;
Προς το παρόν, δεν έχουμε σχέδια μαζί τους μετά τις συναυλίες του καλοκαιριού. Αν και ελπίζω ότι θα επιστρέψουν για αυτήν την τελευταία περιοδεία. Αλλά ό,τι και να πούμε με το The Cure, τις μισές φορές κάνουμε λάθος.
«Το Stade de France έχει γίνει πολύ συνηθισμένο».
Θα είχε νόημα να παίξουν στο Stade de France;
Δεν ξέρω… Το Stade de France έχει γίνει πολύ συνηθισμένο. Σήμερα το γεμίζεις μετά από τρία χρόνια καριέρας δείχνοντας τον κώλο σου… Είμαστε σε άλλη ιστορία με το The Cure. Αλλά για άλλη μια φορά, δεν κλείνω την πόρτα σε τίποτα. Αν οι The Cure κάνουν αποχαιρετιστήρια περιοδεία, θα γίνει χειμώνα (γέλια). Ολόκληρη η λογική εργασίας του Smith για σχεδόν 50 χρόνια συνίστατο στην εξέλιξη ανεξάρτητα από τον κόσμο, χωρίς την πίεση των παικτών, χωρίς την πίεση των δισκογραφικών εταιρειών. Και αυτό είναι επίσης μέρος της επιτυχίας του. Το κοινό είναι ευαίσθητο σε αυτή την ψυχική κατάσταση.
Στη σκηνή, οι παραστάσεις δεν διαρκούν ποτέ λιγότερο από 2 ώρες. 2:30 για τους περισσότερους, αυτό είναι συμβατικό;
Είναι δυσεπίλυτο! Τα σετ διαρκούν 2:30. Λιγότερο από 2 ώρες, δεν παίζουν. Αυτό καθορίζει και την επιλογή των φεστιβάλ που μπορούν να τα φιλοξενήσουν. Εάν τους προσφερθούν μόνο 90 λεπτά, ο Smith αρνείται αμέσως.
Είναι ψηλά το κασέ τους;
Και εκεί δεν κάνουν όπως όλοι οι άλλοι. Εάν ο Ρόμπερτ Σμιθ θέλει να παίξει σε ένα συγκεκριμένο φεστιβάλ αλλά η αμοιβή είναι δέκα φορές χαμηλότερη από ένα άλλο το ίδιο Σαββατοκύριακο, θα συνεχίσει να πηγαίνει. Είναι αυτός που αποφασίζει, ούτως ή άλλως δεν έχει μάνατζερ, απλά ατζέντη. Άρα με την πραγματική έννοια της λέξης, το The Cure δεν έχει σταθερή αξία. Και ο Smith δεν είναι καθόλου στη σημερινή λογική –που ισχύει και στη Γαλλία– όπου πρέπει να βάλεις 500.000 ευρώ στο τραπέζι για να έχεις μια ομάδα στο φεστιβάλ σου. Τα χρήματα δεν είναι ποτέ το πρώτο θέμα. Δεν θα τον δείτε ποτέ να πουλάει VIP pack 500 ευρώ για το δικαίωμα μιας μικρής φωτογραφίας και ένα laminated pass….
Τι ζυγίζει σήμερα το The Cure;
Γίνεται όλο και μεγαλύτερο. Γιατί η μουσική τους φτάνει πλέον σε μια νέα γενιά. Αυτό το είδαμε αμέσως όταν ανακοινώσαμε τις συναυλίες στη Γαλλία αυτό το καλοκαίρι. Θα μπορούσαμε να είχαμε διπλασιάσει τις ημερομηνίες, πολύ ξεκάθαρα. Το δυνατό είναι ότι η συνταγή έχει μείνει ίδια. Σωματικά, ο Robert Smith δεν έχει αλλάξει, έχει γεράσει, αλλά εξακολουθεί να έχει αυτή την εξωγήινη πλευρά. Μουσικά έχουν νέα κομμάτια, αλλά το μουσικό σύμπαν έχει παραμείνει το ίδιο. Επιμένω σε αυτό, είναι από τις σπάνιες ομάδες που είναι τόσο αναγνωρίσιμες. Βάλτε το “Seveteen Seconds” και θα καταλάβετε αμέσως πού βρίσκεστε. Είναι ένα ρεπερτόριο απίστευτου πλούτου που ταξιδεύει στις εποχές.
The Cure, σε συναυλία από τις 24 έως τις 26 Ιουλίου στη Nîmes (φεστιβάλ Arènes), στις 28 Αυγούστου στο Bordeaux (φεστιβάλ Pagaille) και στις 30 στο Παρίσι (φεστιβάλ Rock en Seine)
