Η βία της Ημέρας της Ιερουσαλήμ εκθέτει την επικίνδυνη κουλτούρα της ατιμωρησίας στο Ισραήλ | The Jerusalem Post

Η Ημέρα της Ιερουσαλήμ πρέπει να είναι μια περήφανη και χαρούμενη ημέρα για τους Ισραηλινούς και τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο, γιορτάζοντας την επανένωση της πόλης.

Δυστυχώς, έχει γίνει μια μέρα ρατσιστικής οργής για τους ακροδεξιούς τραμπούκους που τρομοκρατούν τους Άραβες κατοίκους της πόλης και μια ημέρα ντροπής για πολλούς Ισραηλινούς ή Εβραίους, που βλέπουν την ισραηλινή σημαία, βεβηλωμένη μαζί με την Ιερουσαλήμ, να γίνεται συνώνυμο της εβραϊκής υπεροχής.

Χάρη στις διαδηλώσεις κατά της δικαστικής αναθεώρησης, η ισραηλινή σημαία ανακτήθηκε από το δημοκρατικό Ισραήλ, δεξιά, κεντρώα ή αριστερά.

Αλλά παραμένει μολυσμένο την Ημέρα της Ιερουσαλήμ από τους κακοποιούς που το χρησιμοποιούν ως κραυγή συγκέντρωσης για τον ακραίο εθνικισμό και τον καθαρό ρατσισμό τους.

Τραμπούκοι υπάρχουν σε κάθε δημοκρατική χώρα.

Η ίδια ατιμωρησία επικρατεί στη Δυτική Όχθη, όπου οι βίαιοι έποικοι τρομοκρατούν τους Παλαιστίνιους πολίτες εδώ και μήνες, με ελάχιστες συνέπειες.

Όταν ο υπουργός Άμυνας Israel Katz ανακάλεσε τη διοικητική κράτηση για τους εποίκους όταν ανέλαβε τη θέση του Yoav Gallant ως την πρώτη του εντολή, τους έστειλε το αλάνθαστο μήνυμα της ατιμωρησίας.

Με άλλα λόγια, είναι ο υπουργός των εποίκων, οι οποίοι επωφελούνται από μια de facto δικαστική ατιμωρησία από τον Katz και την ενεργό πολιτική υποστήριξη από τον Smotrich. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά;

Η επίθεση στον Lior Amihai, τον επικεφαλής του Peace Now, στη Δυτική Όχθη την Ημέρα της Ιερουσαλήμ, είναι άμεση συνέπεια μιας τέτοιας κουλτούρας ατιμωρησίας.

Η βία από εξτρεμιστές εποίκους δεν απευθύνεται μόνο στους Άραβες αλλά και στους Εβραίους, τους οποίους θεωρούν «πέμπτη στήλη» ή «εχθρό εκ των έσω». Η λογική που παίζει είναι η ίδια: μια επιθετική νοοτροπία που δεν γνωρίζει όρια και θέλει να εφαρμόσει μια ακροδεξιά, ρατσιστική ατζέντα με οποιοδήποτε κόστος.

Καθώς πλησιάζουν οι εκλογές, υπάρχει πραγματικός κίνδυνος βίας που στοχεύει τόσο στους Άραβες όσο και σε τέτοιους «προδότες» Εβραίους τους επόμενους μήνες, καθώς ο φόβος της απώλειας της εξουσίας μπορεί να τους προκαλέσει να λάβουν μέτρα για να δημιουργήσουν χάος, να επιτεθούν στους Άραβες και να εκφοβίσουν τους αντιπάλους τους όσο μπορούν.

Είναι επίσης δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι τέτοιοι τραμπούκοι θα αποδεχτούν αθόρυβα το αποτέλεσμα των εκλογών και δεν θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να τις διαταράξουν, από τον εκφοβισμό των Αράβων πολιτών του Ισραήλ έως την επίθεση σε σιωνιστές βουλευτές της αντιπολίτευσης προκειμένου να τους αποτρέψουν από το να δημιουργήσουν συνασπισμό με αραβικά κόμματα μετά τις εκλογές.

Και είναι αμφίβολο ότι η σημερινή κυβέρνηση, της οποίας η μοίρα κρέμεται από την ισορροπία, αποτρέπει τους εξτρεμιστές εποίκους από την πραγματοποίηση οποιασδήποτε ενέργειας που θα μπορούσε να τους βοηθήσει να παραμείνουν στην εξουσία.

Αυτοί οι βίαιοι και ρατσιστές τραμπούκοι το γνωρίζουν, όπως και η κυβέρνηση που τους έχει ενδυναμώσει. Αυτό καθιστά το διακύβευμα των επικείμενων εκλογών ακόμη πιο καθοριστικό για το μέλλον του κράτους του Ισραήλ τόσο ως εβραϊκού όσο και ως δημοκρατικού.