Το άρθρο της Γκάμπι Χίνσλιφ για τη βουλευτή των Πρασίνων Κάρλα Ντένιερ αναφέρεται σε «θυμωμένους άντρες στο ραδιόφωνο που ρωτούν γιατί οι πολιτικοί δεν μπορούν να χειριστούν «λίγα email» χωρίς να χρειάζονται μια ξαπλώστρα, όταν οι νοσοκόμες και οι δάσκαλοι πρέπει απλώς να στρατιωθούν χωρίς να έχουν σημασία» (Η κατάρα της εξουθένωσης στη Βρετανία επηρεάζει όλους τους πολιτικούς.
Έχω χρήσιμες γνώσεις για το πώς οι δάσκαλοι αντιμετωπίζουν την επαγγελματική εξουθένωση, γιατί ήμουν ένας από τους πολλούς που δεν μπορούσαν. Η αντίληψη των δασκάλων και των νοσοκόμων ως απεριόριστα, ανιδιοτελώς ανθεκτικά είναι ένα κλασικό παράδειγμα προκατάληψης για την επιβίωση – απλά δεν ακούτε από εμάς που υπολείπονται· δεν μένουμε δάσκαλοι ή νοσοκόμες για πολύ.
Εγκατέλειψα μια καριέρα στη διδασκαλία μετά από ένα επεισόδιο σοβαρής εξουθένωσης στα 20 μου. Επέστρεψα στην επιστημονική έρευνα και έκτοτε πέρασα στη συνδικαλιστική έρευνα, σε ρόλους και με εργοδότες που μπορούν και θα έχουν κάποια ευελιξία στα εργασιακά μου πρότυπα.
Δεν μετανιώνω, αλλά ενώ αναγνωρίζω τις υλικοτεχνικές προκλήσεις για την ευέλικτη εργασία στα σχολεία, η 20ετής εμπειρία στην επίλυση προβλημάτων συνδικαλιστικών οργανώσεων μου λέει ότι οι θέσεις διδασκαλίας θα μπορούσαν σίγουρα να σχεδιαστούν καλύτερα. Θα ήταν ήδη αν οι ηγέτες των σχολείων και οι πολιτικοί άκουγαν όσους από εμάς φεύγουμε.
Μαζί με τον Hinsliff, εύχομαι στον Denyer ταχεία ανάρρωση και επιστροφή στην εργασία με ασφάλεια και συμπάθεια. Το εύχομαι για χάρη της, και επίσης επειδή το κοινοβούλιο χρειάζεται επειγόντως περισσότερη εσωτερική εμπειρία και περισσότερο σεβασμό για την κρίση εξουθένωσης στο χώρο εργασίας, εάν θέλει να ηγηθεί των βελτιώσεων στην πολιτική και την πρακτική απασχόλησης που θα την μετριάσουν.
Επιπλέον, η ίδια η πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου θα ωφεληθεί από την κατάργηση των δικών της κανόνων «ιδανικών εργαζομένων», οι οποίες εμποδίζουν μόνο την πρόσβαση και την έκφραση ποικίλης εμπειρίας και διορατικότητας στην εθνική μας ηγεσία.
Δρ Τζένη Άντριου
Λίβερπουλ
