Ακολουθήστε μας στο Google
Βιρτουόζικη ποίηση από το άλεσμα της καθημερινής ζωής: «Υπόθεση με έναν Αφηγητή», ο νέος τόμος της Βιεννέζας ποιήτριας Daniela Chana.
Ας μην κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας: «Δουλειά / λογαριασμοί / πότε αγαλλίαση / δουλειά / χαλασμένο πλυντήριο / στιγμή ευτυχίας / τώρα και μετά πραγματική αγαλλίαση» – αυτή, όπως είναι ο τίτλος του ποιήματος, είναι η «πεμπτουσία της ζωής». Νηφάλιος και ήρεμος. Σίγουρα νιώθετε τον τόνο αυτών των στίχων να θυμίζει αρχικά τη Νέα Αντικειμενικότητα, η οποία μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο μαρτυρούσε μια στάση αποδοχής χωρίς ψευδαισθήσεις. Αλλά όποιος γράφει εδώ εργάζεται για το παρόν, για τις προθεσμίες και τη γραφειοκρατία καθώς και για τον ανεκπλήρωτο λογοτεχνικό κόσμο.
Ακόμα κι αν η Βιεννέζα Daniela Chana, γεννημένη το 1985, εγείρει μια ήσυχη διαμαρτυρία εδώ κι εκεί στον νέο, αυτοβιογραφικό της τόμο ποίησης «Υπόθεση με έναν Αφηγητή», βασίζεται πάνω απ’ όλα στη δύναμη των ονείρων. Ο αφηγητής λαχταρά για φιλιά, για γαλήνη ή απλά μια απλή ύπαρξη στην ακτή. Το κυριότερο είναι να ξεφύγεις. Φυσικά, αυτό δεν λειτουργεί ποτέ πραγματικά. «Θέλω να χάσω τα μάτια μου / Αλλά δεν είμαι ποτέ χωρίς τον εαυτό μου».
Το βιβλίο
Daniela Chana: Σχέση με αφηγητή. Ποιήματα. Limbus, Innsbruck 2026. 96 σελίδες, 15 ευρώ.
Μερικές φορές το εγώ ξεπλένει τη δυσαρέσκειά του. Η πρόκληση στη συνέχεια γίνεται: «Αυτό το κρασί είναι δυνατό / Πόσο δυνατός είσαι;». Το γράψιμο προσφέρει έναν άλλο τρόπο αντιμετώπισης των γενικών παράλογων απαιτήσεων. Τουλάχιστον δημιουργεί μικρά νησάκια για μαγεία, που μερικές φορές μπορεί να ανατρέψουν τα πράγματα με ανάλαφρο τρόπο. Έτσι μπορεί να συμβεί ξαφνικά να μην κουβαλάμε πλέον την τσάντα, αλλά να μας κουβαλάει.
Η εύρεση των κατάλληλων λέξεων συμβαδίζει επίσης με την εύρεση της μορφής για τη μελαγχολία, η οποία δεν λειτουργεί χωρίς χιούμορ και ειρωνεία. «Ένας κλόουν», διαβάζουμε σε ένα από τα πιο εύστοχα αποσπάσματα του τόμου, «ζει στο υπόγειό μου / χτυπά το ταβάνι με μια σκούπα / γιατί ο βηματισμός μου πέρα δώθε / ενώ η σκέψη τον ενοχλεί / Η σοβαρότητα της γραφής δεν με έφτασε ποτέ.»
Ποια θα ήταν όμως η σοβαρότητα αυτού; Σε μεγάλα, αυστηρά μελοποιημένα ποιήματα; Στην πραγματικότητα δεν μπορείτε να τα βρείτε στο έργο του Chana. Αντιθέτως, έχουμε να κάνουμε με λακωνικές μινιατούρες που θυμίζουν σημειωματάριο από τα μέσα της καθημερινότητας.
Τα πιο συγκινητικά είναι αυτά για την αγάπη και την αποτυχία της, που έχουν το δικό τους προσωπικό στυλ. Ένα κείμενο για έναν χωρισμό ξεκινά ως εξής: «Μένω ακίνητος μόνο για μια στιγμή / σκουπίζω ένα δάκρυ / ζω, τα δάχτυλά μου θέλουν να πουν». Την οικειότητα ακολουθεί η αποξένωση. Γιατί «αν ζήσω με / Σε κιμονό / Ή σε μπολερό / Ή με σομπρέρο / Δεν θα μάθεις / Δεν θα μάθεις ποτέ / Ποιον έχασες».
Ο πρωταγωνιστής πρέπει να περνάει ξανά και ξανά από το «σπίτι του πόνου σου». Αν μείνει λίγο εκεί, μπορεί να το αφήσει ξανά κάποια στιγμή στο ομώνυμο ποίημα. Όπως όλοι μας. Τα κείμενα Chana είναι μοναδικά και ταυτόχρονα προσκαλούν συνεχώς την ταύτιση. Και ένα πιασάρικο αλλά δεξιοτεχνικό ποίημα για όλους είναι πράγματι σπάνιο.
