Η διορατικότητα του Nelio Biedermann: Ο κόσμος των φεστιβάλ λογοτεχνίας

Μπαίνω στην αίθουσα πρωινού, βάζω δύο ψωμάκια, λίγο τυρί και ωμά λαχανικά στο πιάτο μου και κάθομαι στο πιο απομακρυσμένο τραπέζι. Η Siri Hustvedt πίνει τον καφέ της δίπλα μου, ο Kiran Desai και ο Georgi Gospodinov κάθονται απέναντί ​​μου.

Ο Georgi σας διηγείται πώς γνώρισε τον Paul Auster πριν από χρόνια. Ήταν σαν ένα από τα μυθιστορήματα του Auster. Διασταυρώθηκαν στο Μπρούκλιν αφού ο Γκεόργκι του έγραψε σε ένα γράμμα χρόνια πριν πει πόσο πολύ τον θαύμαζε. Ο Όστερ δεν τον αναγνώρισε και ο Γκεόργκι δεν ήξερε πώς να του απευθυνθεί. Πέρασε δίπλα του χωρίς να πει τίποτα. Ξαφνικά ένα παιδί άρχισε να ουρλιάζει επειδή είχε πέσει από το ποδήλατό του και ο Όστερ και ο Γκεόργκι έσπευσαν να τον βοηθήσουν να σηκωθεί.

Μετά το πρωινό, μοιράζομαι το λεωφορείο με τον David Szalay που μεταφέρει τους συγγραφείς από το ξενοδοχείο στο Μουσείο της Λουιζιάνα. Μιλάμε για την Κοπεγχάγη, η οποία μοιάζει με προσομοίωση μετά από μια εβδομάδα στη Μασσαλία. Ένας καθαρός, ήρεμος, συγκρατημένος κόσμος στον οποίο δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου αυτοκίνητα και η κυκλοφορία ποδηλάτων γλιστράει τόσο ομαλά στους ήσυχους δρόμους που θα νόμιζες ότι ήταν στις ράγες.

Ο χώρος των παρασκηνίων του φεστιβάλ είναι ένα πρώην καραβάκι με γυάλινη πρόσοψη, πίσω από το οποίο ξεκινά η επίπεδη, γκρίζα, όμορφη θάλασσα. Το μουσείο που λειτουργεί ως χώρος του φεστιβάλ είναι ένα όνειρο. Μαλακοί λόφοι, δέντρα που θροΐζουν στον άνεμο που φυσάει από τη θάλασσα, γυάλινοι διάδρομοι στους οποίους περνάς αγάλματα του Τζιακομέτι και του Μι³, και πάνω απ’ όλα ο απέραντος ουρανός που αλλάζει κάθε δέκα λεπτά και σου θυμίζει τους πίνακες των Ολλανδών δασκάλων που θυμάσαι.

Μαθαίνω τον μύθο πίσω από το όνομα του μουσείου: Υποτίθεται ότι ο ιδρυτής είχε τρεις συζύγους, οι οποίες, κατά έναν παραμυθένιο τρόπο, ονομάζονταν Λουίζ. Ακούω άλλες αναγνώσεις και εκπλήσσομαι από τη σκηνική παρουσία της Leïla Slimani και την ικανότητα του Douglas Stuart να μιλάει απευθείας στο κοινό. Κάθομαι στην πρώτη σειρά και δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν χρειάζεται να σταθώ στη γραμμή υπογραφής αργότερα, αλλά να πάρω δείπνο μαζί τους.

Το επόμενο πρωί όλα γίνονται ακόμα πιο εξωπραγματικά. Κάθομαι μπροστά σε δύο κάμερες και απαντάω σε ερωτήσεις. Και καθώς απαντώ στις ερωτήσεις, φαντάζομαι τον δεκαεξάχρονο εαυτό μου, που μόλις ανακάλυψε το πάθος του για το γράψιμο, να βλέπει αυτό ακριβώς το βίντεο, όπως είδε όλα τα άλλα βίντεο στο κανάλι της Λουιζιάνα. Τους καταβρόχθισα, αναζητώντας συμβουλές, για ενθάρρυνση, για ομοιότητες με αυτά τα πρότυπα που είχαν ήδη πετύχει όλα όσα λαχταρούσα τότε, για τα οποία μάλλον είχε γίνει ήδη συνηθισμένη, αυτή η ζωή που τόσο πολύ ήθελα. Ή ίσως όχι. Ίσως το να είναι μέρος αυτού του φεστιβάλ να τους φαινόταν όνειρο.

Ο Nelio Biedermann, 22 ετών, γιορτάζει την παγκόσμια επιτυχία με το μυθιστόρημά του «Lázár» και σπουδάζει γερμανικές και κινηματογραφικές σπουδές στη Ζυρίχη. Γράφει εδώ εναλλάξ με τη Rafaela Roth, 38, ρεπόρτερ του «Magazin» και τον Christoph Zürcher, 60, μέλος του αρχισυντάκτη.