Επιστολή στους τυφλούς – στην 48η έκδοση του Cinéma du réel
Από τη Lucrecia Martel στον Sebastian Brameshuber, από τον Luke Fowler στις παστίλιες Eyes of Hearing: μια ιδιαίτερα συναρπαστική 48η έκδοση του Cinéma du réel, όπου ο ήχος υπερισχύει της εικόνας και όπου το παλαιστινιακό ζήτημα επιβάλλεται ως κριτική μέθοδος.
Το 1749, ο Denis Diderot δημοσίευσε το Επιστολή στους τυφλούς προς χρήση όσων βλέπουν. Λίγα χρόνια αργότερα, δημοσίευσε το Επιστολή κωφάλαλου προς χρήση όσων ακούν και μιλούν. Όλη η ειρωνεία του Διαφωτισμού περιέχεται σε αυτούς τους τίτλους: σκέψη για την όραση και την εμπειρία του κόσμου από τους τυφλούς. σκεπτόμενος τη γλώσσα από τη σκοπιά των κωφών και βουβών. Δηλαδή, σκεπτόμενος από ό,τι είναι αντίθετο για να σκεφτείς αυτό που κρύβεται πίσω από τις ψευδαισθήσεις. κατ’ εξοχήν φιλοσοφική χειρονομία, χειρονομία που έρχεται φυσικά ως ρητορική άσκηση, χειρονομία που ίσως επίσης ελευθερώνει.
Μια απαραίτητη χειρονομία για ένα φεστιβάλ που θέλει να σκεφτεί σοβαρά τη σχέση με αυτό που το ίδιο αποκαλεί Real: ξεκινώντας από ερασιτεχνικές συλλογικότητες για να δημιουργήσει τα πιο εκλεπτυσμένα έργα τέχνης. ξεκινώντας από τον ήχο για να πάτε στην εικόνα. όντας πρώτος στη μυθοπλασία που έκανε το πιο αγνό ντοκιμαντέρ. Ή ολόκληρο το ταξίδι της ταινίας έναρξης του φεστιβάλ, Η Γη μας της Lucrecia Martel, που αναθεωρήθηκε σε αυτές τις σελίδες πριν από λίγες μέρες και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους την 1η Απριλίου: μια φανταστική σκηνοθέτις που, απουσίαση για μεγάλο χρονικό διάστημα από τον κινηματογράφο, επιστρέφει με μια επανασχεδιασμένη συσκευή, αταίριαστες χρήσεις (drones, δοκιμαστική ταινία…), υποταγή στο ενδεχόμενο και κάνει τη σπουδαιότερη ταινία της.
Σε αυτήν την έκδοση, ας το πούμε τώρα, ιδιαίτερα άφθονη και συναρπαστική, μια ταινία συγκεκριμένα μας οδήγησε να ξανασκεφτούμε το κείμενο του Ντιντερό: Ένα τραγούδι τυφλόσε σκηνοθεσία Stefano Canapa και Natacha Muslera. Αν ο τυφλός στην επιστολή του Ντιντερό καταφέρει να συλλάβει και να αισθανθεί ενώ του στερείται απολύτως «όχι μόνο την όραση, αλλά και το όργανο», η τυφλή γυναίκα που μιλάει στα πρώτα λεπτά τουΈνα τραγούδι τυφλό αντίθετα, λέει για την ικανότητά της να διακρίνει κομμάτια από το φως γύρω της.
Μια υπέροχη πρώτη σκηνή, που απαλά και προς τα πάνω απελευθερώνεται από τη σχέση «ΑμεΑ-ΑμεΑ» για να οικοδομήσει την ισότητα στο διάλογο, ένα μοίρασμα
