Στο πλαίσιο της νέας μπιενάλε Explore που ξεκίνησε η Φιλαρμονία του Παρισιού, τα οκτώ Εθνικά Κέντρα Μουσικής Δημιουργίας (CNCM), μαζί με το Musical Research Group (GRM), προσκάλεσαν καλλιτέχνες ήχου, διερμηνείς και ερμηνευτές στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής για μια μεγάλη εορταστική βραδιά, πλούσια σε ντεσιμπέλ και ταλέντα.
Επιλεγμένοι με συλλογικό τρόπο, οκτώ καλλιτέχνες, ηθοποιοί της πειραματικής σκηνής, παρουσιάζουν το έργο τους που δημιουργείται, κατόπιν παραγγελίας του CNCM (που γιορτάζει τα τριάντα χρόνια ύπαρξής του) και της Φιλαρμονίας του Παρισιού. Τα καθίσματα αφαιρέθηκαν για να επιτρέψουν στο κοινό να περιπλανηθεί ελεύθερα για αυτήν την όρθια συναυλία.
Το GRM acousmonium (ορχήστρα μεγαφώνων) καταλαμβάνει τη σκηνή όπου είναι επίσης εγκατεστημένα ένα drum kit (Anthony Laguerre) και ένα γραφείο μίξης (Annabelle Playe). Διαμετρικά απέναντι, σε μια πλατφόρμα, κάθεται το πιάνο με ουρά χωρίς το εξώφυλλό του από τον Alvise Sinivia και μια άλλη συσκευή ήχου (Anthony Laguerre) με ένα revox, ένα vintage μαγνητόφωνο που αρέσει να επαναχρησιμοποιούν οι σημερινοί καλλιτέχνες ήχου. Ο Serge (modular synthesizer) και ο ήρωάς του, Jean-Philippe Gross, βρίσκονται στα μισά του δρόμου, αντιμετωπίζοντας την κιθάρα του Julien Desprez, που βρίσκεται στον επάνω όροφο. Η Clara Levy (βιολί), η Isabelle Duthoit (κλαρίνο και φωνή) και η Elise Dabrowski (κοντραμπάσο και φωνή), λόγω της ευελιξίας τους, θα είναι πιο πλανόδιοι.
Musique fixée et improvisations «Premeditated»
Οι τίτλοι, ευτυχώς, εμφανίζονται πάνω από τα κεφάλια μας σε όλη αυτή τη μακρά συλλογική παράσταση (3 ώρες ασταμάτητα μουσική) που ξεκινά με ένα συγκινητικό αφιέρωμα στην Éliane Radigue, που πέθανε τον περασμένο Φεβρουάριο. −=a=b=a+b είναι ένα από τα παλαιότερα ακουστικά κομμάτια (σταθεροί ήχοι) (1969) του συνθέτη που ενδιαφέρεται ήδη για τα φαινόμενα του ανατροφοδότηση (larsen) το οποίο θα πραγματοποιήσει περαιτέρω στην εργασία της για το Arp 2500 synthesizer που αγοράστηκε στη Νέα Υόρκη.
Και Είναι στο χέρι μας της Elise Dabrowski προσκαλεί γύρω της το κοντραμπάσο το βιολί και τα ντραμς, Le Serge (Σερζ #7), αρθρωτό συνθεσάιζερ, παίζει σόλο, δίνοντας φωνή στα συγκεκριμένα grain και βιρτουόζικα προφίλ του υπό τους χειρισμούς του Jean-Philippe Gross. Ενώ η μυϊκή του μονομαχία με την κιθάρα του Julien Desprez δημιουργεί τον ήχο (Κοπή φάσης), η φωνή της Isabelle Duthoit, ανάμεσα στο παράπονο ζώων και την άγρια κραυγή, το φέρνει σε κορεσμό στο Μέχρι όπου διαγωνίζεται με τα ντραμς του Anthony Laguerre: ένα πρώτο highlight της βραδιάς που προκαλεί χειροκροτήματα.
Σε φωνή παρουσιάζει ο Sébastien Roux La loi de Van Noordenένα άλλο ακουστικό έργο σε πέντε ακολουθίες που υπόκεινται σε αλγόριθμους και στην τυχαία ανάπτυξη συνθετικού ήχου.
Παπούτσια πατώντας στα πόδια τους, ο Julien Desprez και η Alvise Sinivia είναι με σορτς και σε τέλεια συνέργεια στο φασαριόζικο Exu από τον Desprez. Σε αυτό το κομμάτι για ταπ χορό, ντραμς, φωνή και ηλεκτρονικά, οι δύο ερμηνευτές στο μπροστινό μέρος της σκηνής διπλασιάζουν την ενέργειά τους, μονοπωλώντας τα μάτια και τα αυτιά για ένα καλό δεκάλεπτο.
Η ένταση απελευθερώνεται και οι υφές εξευγενίζονται με τη βιολονίστα Clara Levy και αυτήν Nimbostratus, φόρος τιμής στον Alvin Lucier, που ανοίγει πολύ τον χώρο και κάνει ένα βιολί να ακουστεί στα όρια της σιωπής.
Η Alvise Sinivia (πιανίστας του ONCEIM που άνοιξε την Μπιενάλε) επιστρέφει στο μπροστινό μέρος της σκηνής για να Πέψη όπου έπαιξε με τον Anthony Laguerre. Ο Sinivia παίζει με την κασέτα Revox, έναν τεράστιο βρόχο που χειρίζεται, συνδέοντας τις κινήσεις του σώματός του με τον ήχο που παράγει στο μαγνητόφωνο: έναν ενσύρματο αισθητήρα χειρονομιών! Ο πιανίστας θα βρίσκεται στο όργανό του, στο πληκτρολόγιο και ιδιαίτερα στις έγχορδα του πολύ προετοιμασμένου πιάνου (πραγματικό φυτώριο για τον αυτοσχεδιαστή) στο 60. Ο’ Λαμιέντο (Complainte), μια μουσική γεμάτη ταλαντώσεις και ανασταλτικό χρόνο, με τη βοήθεια των φωνών των Dabrowski και Duthoit.
Après Γραφική βαθμολογία από την Isabelle Duthoit που προτείνει «δράσεις που πρέπει να γίνουν» μέσα από οπτικά ίχνη που ο συνθέτης διορθώνει στο χαρτί, ο πλούσιος ηχητικός καμβάς της DJ Annabelle Playe ξεδιπλώνεται στο διάστημα. Μπλέκει σόλο Tie-Break του οποίου η ισχυρή και καθηλωτική ροή περικλείεται από τη φωνή του καλλιτέχνη που κάνει τα χρώματά του να λαμπυρίζουν.
Αυτή η βραδιά λαβύρινθου κλείνει με το Presque rien» n°2 με υπότιτλο “Thus continues the night in my multiple head”, του Luc Ferrari (μέλος του GRM και δημιουργός του La Muse en circuit το 1982) του οποίου το νυχτερινό τοπίο που κατοικείται από τη φωνή του συνθέτη ολοκληρώνει με απαλότητα και οικονομία αυτή τη δαιδαλώδη διασταύρωση των μυστηρίων του ήχου.
Φωτογραφία: © Joachim Bertrand
(Επισκέφθηκε 1 φορές, 1 επισκέψεις σήμερα)
