Προβλήθηκε διαγωνιστικά την Τετάρτη, το «Our Salvation» του Emmanuel Marre είναι η δεύτερη ταινία φέτος μετά το «Les Rayons et les ombres», που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο, που αφηγείται τον πόλεμο από τη σκοπιά της συνεργασίας.
Χωρίς πολεμικές σκηνές ή ηρωικούς μαχητές της αντίστασης σε αυτήν την ταινία μεγάλου μήκους, η οποία απεικονίζει έναν αξιωματούχο του καθεστώτος του Βισύ με έδρα τη Λιμόζ, ένα συνηθισμένο μικρό γρανάζι σε μια τερατώδη μηχανή.
Ο Emmanuel Marre αφηγείται στην πραγματικότητα την ιστορία του προπάππου του Henri Marre (τον οποίο υποδύεται ο Swann Arlaud), συγγραφέας ενός βιβλίου που συνδυάζει τη διευθυντική σκέψη και τον πατριωτισμό με τίτλο “Our Salvation”, το οποίο προσπάθησε να προωθήσει κατά την περίοδο του Vichy. Για να ενημερώσει την ιστορία, βασίστηκε στην αλληλογραφία του παππού του με τη γυναίκα του.
«Διαβάζοντας αυτές τις επιστολές (…) είπα στον εαυτό μου «δεν θα ήταν ενδιαφέρον να διηγηθώ την ιστορία κάποιου που βρίσκεται στο παρασκήνιο»», εξηγεί ο Emmanuel Marre στο AFP.
Αντί να μένει στα πιο θεαματικά στοιχεία της συνεργασίας – αυτούς τους «εξαιρετικούς συνεργάτες» που υποδύεται ο Jean Luchaire στο «Les Rayons et les ombres», το αφεντικό του Τύπου που πυροβολήθηκε στο Liberation – ο σκηνοθέτης επιλέγει να επικεντρωθεί σε έναν απλό δημόσιο υπάλληλο, έναν από αυτούς τους χιλιάδες ανώνυμους ανθρώπους που συνέχισαν να εργάζονται υπό τη Vichy.
– επώδυνη μνήμη –
Ο Emmanuel Marre λέει ότι θυμάται ένα μάθημα ιστορίας στο κολέγιο “όπου ο δάσκαλος μας ρώτησε + υπάρχει κανένας από εσάς που έχει αντιστασιακούς παππούδες; + Η συντριπτική πλειοψηφία σήκωσε τα χέρια ψηλά”.
«Είπα στον εαυτό μου, κάτι δεν πάει καλά», θυμάται. “Γιατί χρειάζεται ο καθένας να αυτοαποκαλείται αντιστασιακός; Η αντίσταση, ο ηρωισμός, δεν είναι πραγματικά εφικτός από όλους.” Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων εκείνη την εποχή δεν έκανε τίποτα επειδή δεν γνώριζε το μέγεθος των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν, επιμένει ο σκηνοθέτης.
Η ταινία, που βγαίνει στις 30 Σεπτεμβρίου, θα μπορούσε να ξαναρχίσει τη συζήτηση για τη μνήμη της συνεργασίας, μετά το «Les Rayons et les ombres» που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο και κρίθηκε από ορισμένους, κυρίως στα αριστερά, ότι εφησυχάζει με τη φιγούρα του Jean Luchaire.
Η αναπαράσταση της συνεργασίας στον κινηματογράφο «είναι προφανώς πολύ πιο αντιφατική από αυτή της Αντίστασης», εξηγεί η ιστορικός Sylvie Lindeperg.
«Το σύνδρομο Vichy (ιστορική έκφραση που υποδηλώνει τη δυσκολία να αντιμετωπίσεις ένα ντροπιαστικό παρελθόν) επιμένει για πολύ καιρό», υπογραμμίζει ο ιστορικός και σκηνοθέτης Christian Delage.
Ωστόσο, επιβεβαιώνει το ανανεωμένο ενδιαφέρον του κινηματογράφου για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. “Ο πόλεμος είναι μπροστά μας. Είναι το τέλος αυτού που ήταν η οικοδόμηση της μεταπολεμικής ειρήνης” και οι κινηματογραφιστές αμφισβητούν την προέλευση της διεθνούς τάξης που απειλείται τώρα, συνεχίζει.
– Όχι γενναίος –
Η ταινία του Emmanuel Marre είναι η μόνη στις Κάννες που υιοθετεί μια ριζοσπαστική άποψη, δείχνοντας «ανθρώπινα όντα όχι απαραίτητα θαρραλέα» κατά τη διάρκεια του πολέμου, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη.
Μια άλλη ταινία για τον πόλεμο, που προβλήθηκε την Τετάρτη εκτός συναγωνισμού, το πρώτο μέρος της βιογραφικής ταινίας για τον Στρατηγό Ντε Γκωλ είναι μια μεγάλη παραγωγή κλασικού στυλ που ανατρέχει τη ζωή του ηγέτη της Ελεύθερης Γαλλίας κατά τη διάρκεια των πέντε ετών του πολέμου.
Το «Moulin», για τις τελευταίες μέρες του ηγέτη της Αντίστασης, είναι μια υπενθύμιση του «τιμήματος που πρέπει να πληρώσεις για την ελευθερία», σύμφωνα με τον σκηνοθέτη του Λάζλο Νέμες. Τέλος, ο Daniel Auteuil αφηγείται τη μοίρα ενός αξιωματούχου της Vichy που έσωσε Εβραίους στο «The Third Night», που παρουσιάστηκε στην Πρεμιέρα των Καννών.
Με το «Our Salvation», «δεν προσπαθούμε να μοιράσουμε καλά και κακά σημεία, για να πούμε εδώ είναι οι κακοί, εδώ είναι οι καλοί», λέει ο Swann Arlaud.
Η ταινία είναι μια πρόσκληση να δούμε «πώς τα πολιτικά κινήματα μπορούν να παίξουν με τις οικείες μας νευρώσεις και να μας ανατρέψουν (…) γαργαλώντας τις αποτυχίες μας, τις δυσαρέσκειες μας», εξηγεί ο Emmanuel Marre.
Πηγή: AFP
