«Θέλω να είμαι η φωνή των γυναικών της χώρας μου»… Ο Σίβα Ναριμάν, Ιρανός κικ μπόξερ στην εξορία, αγωνίζεται για τον παγκόσμιο τίτλο και για τα δικαιώματα των Ιρανών

Είναι μόλις 24 ετών, αλλά έχει ήδη αναλάβει τη βαριά ευθύνη να φέρει τη φωνή των Ιρανών γυναικών. Η Shiva Nariman, kickboxer, έφυγε από το Ιράν το 2023 για να μπορέσει να ασκήσει το άθλημά της ελεύθερα, με έναν άνδρα προπονητή και χωρίς πέπλο.

Μετά από τρία χρόνια παραμονής στην Τουρκία και μια παράνομη άφιξη στην Ευρώπη, τώρα ζει στην Ελλάδα όπου απέκτησε το καθεστώς του πρόσφυγα. Συμμετέχει στο παγκόσμιο πρωτάθλημα kickboxing, που διεξάγεται στο Παρίσι την Πέμπτη 30 Απριλίου και το οποίο μεταδίδεται από το ψηφιακό κανάλι France TV Sport.

Franceinfo:sport: Ζεις σήμερα στην Ευρώπη, γιατί έφυγες από το Ιράν;

Σίβα Ναριμάν: Η πυγμαχία για γυναίκες απαγορεύεται στο Ιράν. Άρχισα λοιπόν να κάνω kickboxing γιατί μπορούσα να το κάνω. Αλλά από την άλλη δεν είχαμε υποστήριξη και χρειαζόμουν έναν καλό προπονητή. Πήγα λοιπόν να δω έναν άντρα για να με προπονήσει, και αυτό απαγορεύεται στο Ιράν. Δεν μπορούμε να έχουμε άντρα προπονητή. Όλα ήταν πολύ περίπλοκα, γι’ αυτό έφυγα, γιατί έχω μεγάλους στόχους για την αθλητική μου καριέρα.

Είχαμε προβλήματα και στην οικογένεια, ο πατέρας μου δημιούργησε πολλά προβλήματα στη μητέρα μου και στη μικρή μου αδερφή. Έτσι και οι τρεις μας αποφασίσαμε να φύγουμε. Θέλαμε να πάμε στην Τουρκία, αφού μπορούμε να έρθουμε εκεί από το Ιράν χωρίς βίζα. Αλλά όταν φεύγαμε από το αεροδρόμιο, μάθαμε ότι η μητέρα μου είχε απαγορευτεί από τον πατέρα μου να φύγει από το Ιράν, είναι ο ιρανικός νόμος, έτσι ενώθηκε με την αδερφή μου και εμένα, παράνομα, με τα πόδια, έντεκα μέρες αργότερα. Περιμέναμε εννέα μήνες στην Τουρκία, ήταν περίπλοκο να βρούμε λαθρέμπορους για να φτάσουμε στην Ευρώπη, μας απάτησαν, δεν είχαμε άλλα χρήματα, είχαμε προβλήματα με την αστυνομία.

Τότε η μητέρα μου και η αδερφή μου έπρεπε οπωσδήποτε να φύγουν γιατί ο πατέρας μου θα έστελνε ανθρώπους να τους αναζητήσουν στην Τουρκία. Προσπαθήσαμε λοιπόν να βρούμε χρήματα για να πάνε στην Ευρώπη. Έμεινα στην Τουρκία με τον προπονητή μου και τρία χρόνια αργότερα, μπορέσαμε να φύγουμε με ένα καράβι, προς την Ελλάδα.Â

Σήμερα πολεμάτε με ιρανική εθνικότητα, αλλά χρησιμοποιείτε διαφορετική σημαία από τη σημαία του σημερινού καθεστώτος…

Είμαι Ιρανός, άρα αγωνίζομαι για τον λαό μου. Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική ως τέτοια. Όταν αγωνίζομαι, σκέφτομαι και τα δικαιώματα των γυναικών. Θέλω να είμαι η φωνή των γυναικών, ειδικά αυτών στη χώρα μου. Είναι πραγματικά από αγάπη για τους ανθρώπους μου που το κάνω.

Όταν βλέπετε τι συμβαίνει τώρα στο Ιράν, πώς νιώθετε ως Ιρανός πρόσφυγας;

Είναι πραγματικά δύσκολο να τα αντέχεις όλα αυτά από μακριά. Όταν βλέπω πόσο υποφέρει ο ιρανικός λαός, όταν βλέπω όλους τους φόβους, τις ανησυχίες του… Και το χειρότερο είναι ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να δίνω τις μάχες μου και να τις σκέφτομαι. Το κάνω για αυτούς. Πάντα ονειρευόμουν να έχω αρκετά χρήματα για να έχω μια καλή ζωή και να βοηθάω όλες αυτές τις γυναίκες που η ζωή τους μοιάζει με τη δική μου ή της μητέρας μου που υποφέρει.

Μεταφέροντας αυτή τη φωνή των γυναικών στο εξωτερικό, έχετε δεχτεί απειλές;

Όταν ήμουν στην Τουρκία, δέχτηκα πολλές απειλές, γιατί είμαι η πρώτη Ιρανή που κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Τότε αγωνιζόμουν με τα χρώματα της Τουρκίας, οπότε δέχτηκα πολλές απειλές για αυτό. Και επίσης επειδή ήμουν χωρίς πέπλο, δεν ήμουν καλυμμένος. Ξέρω ότι δεν θα μπορέσω να επιστρέψω στο Ιράν ούτως ή άλλως. Με έχουν αποκαλέσει προδότη του έθνους, θα πρέπει να πάρω τη ζωή μου αλλού.

Σήμερα, ποια είναι τα όνειρά σου ως αθλήτρια και ως γυναίκα;

Οι στόχοι μου είναι πάντα αθλητικοί, θέλω να είμαι νούμερο 1 στο άθλημά μου, μετά από όλες τις δυσκολίες που έχω βιώσει στη ζωή μου. Και ως γυναίκα, απλά ονειρεύομαι έναν κόσμο ειρηνικό.