Στη δεκαετία του 1980, η Κίνα ήθελε να φτάσει την παγκόσμια οικονομία. Στη συνέχεια επέβαλε αυστηρούς όρους στις ευρωπαϊκές και αμερικανικές εταιρείες που επιθυμούσαν να εγκατασταθούν στο έδαφός της. Έπρεπε να μεταφέρουν τεχνολογία στους Κινέζους εργάτες, εκπαιδεύοντάς τους, και να αγοράσουν κινεζικές πρώτες ύλες και εξοπλισμό για να έχουν πρόσβαση στην τοπική αγορά. Σαράντα χρόνια μετά, οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσω της Επιτροπής, επεξεργάζεται επί του παρόντος έναν νέο κανονισμό για τη βιομηχανική επιτάχυνση, που ονομάζεται επίσης κανονισμός “Made in EU”. Η ευρωπαϊκή προτίμηση τονίζεται ευρέως για την αναζωογόνηση της βιομηχανίας της Ένωσης. Και αυτό θα είχε άμεσες και υποθετικές επιπτώσεις στις εμπορικές σχέσεις με την Κίνα, αναλύουν οι Financial Times.
Η Ευρώπη προσπαθεί να ρυθμίσει καλύτερα τις κινεζικές επενδύσεις στο έδαφός της
Σαφώς, για να μπορέσουν να ανοίξουν επιχειρήσεις και εργοστάσια σε ευρωπαϊκό έδαφος, οι Κινέζοι θα πρέπει, εάν εγκριθεί ο κανονισμός, να μεταφέρουν με τη σειρά τους δεξιότητες στους ευρωπαίους εργαζόμενους. Μια ιδέα που υποστηρίζεται από τη Γαλλία. Ο Εμανουέλ Μακρόν είχε επίσης γράψει στους Financial Times το 2025 ότι «Η ΕΕ πρέπει να παραμείνει ανοιχτή στις κινεζικές επενδύσεις σε τομείς όπου είναι πρωτοπόρος, υπό την προϋπόθεση ότι η Κίνα συμβάλλει στη δημιουργία θέσεων εργασίας και καινοτομίας και μοιράζεται τις τεχνολογίες της».
Εάν ο υπό συζήτηση κανονισμός δεν απευθύνεται ρητά στους Κινέζους επενδυτές, όλοι γνωρίζουν ότι οι τελευταίοι είναι αυτοί που τείνουν να έρχονται και να εγκατασταθούν σε ξένες χώρες για να ασκήσουν επιχειρηματική δραστηριότητα εκεί με χαμηλό κόστος χωρίς να προσλαμβάνουν ντόπιο εργατικό δυναμικό. Ο κανονισμός θα επιτρέψει στα κράτη μέλη να ασκήσουν βέτο σε οποιαδήποτε άμεση επένδυση στο εξωτερικό άνω των 100 εκατομμυρίων ευρώ σε στρατηγικούς τομείς, εάν ο επενδυτής προέρχεται από χώρα που έχει περισσότερο από το 40% των παγκόσμιων βιομηχανικών δυνατοτήτων.
Τι πιστεύουν τα κράτη μέλη για τον ευρωπαϊκό κανονισμό που εξετάζεται επί του παρόντος;
Το θέμα είναι ακόμη πιο σημαντικό καθώς οι στρατηγικοί τομείς που επισημαίνονται από τον ευρωπαϊκό κανονισμό αφορούν τις μπαταρίες, τα ηλεκτρικά οχήματα, τους ηλιακούς συλλέκτες και όλες τις διαδικασίες που συνδέονται με την εξόρυξη και την επεξεργασία καθαρών κρίσιμων υλικών, όπως οι σπάνιες γαίες.
Εάν το σχέδιο κανονισμού ευχαριστεί ορισμένα από τα κράτη μέλη – συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, που θα ήθελε ακόμα να είναι πιο περιοριστική και της Ισπανίας, που είναι μια από τις μόνες ευρωπαϊκές χώρες που καλωσόρισε κινέζους επενδυτές και εταιρείες στο έδαφός της τα τελευταία χρόνια – άλλοι παράγοντες αντιτίθενται. Οι Γερμανοί βιομήχανοι, ιδιαίτερα στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας, πιστεύουν ότι ο νόμος δεν είναι υπέρ της Ευρώπης.
«Αυτό θα οδηγήσει σε λιγότερη καινοτομία, χαμηλότερη ανάπτυξη και, τελικά, μείωση της ευημερίας στην Ευρώπη». πιστεύει ο Milan Nedeljković, πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της BMW. Η Κίνα λυπάται για την Ευρώπη «χτίζει τείχη και φραγμούς και πέφτει στον προστατευτισμό».
