ΤΗ διετής μείωση του προσδόκιμου υγιούς ζωής στη Βρετανία, όπως αναφέρεται σε νέα ανάλυση από το thinktank του Health Foundation, είναι καταστροφική. Σε μια πλούσια χώρα όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, σε μια εποχή ραγδαίας προόδου στη θεραπεία ασθενειών, συμπεριλαμβανομένης της παχυσαρκίας και του καρκίνου, οι άνθρωποι δεν πρέπει να ζουν με ασθένεια ή αναπηρία νωρίτερα από ό,τι πριν από μια δεκαετία.
Η έκθεση βασίζεται σε μια έρευνα που βασίζεται στην αυτο-αναφορά, επομένως είναι λιγότερο αντικειμενική από τις στατιστικές που βασίζονται σε γεννήσεις και θανάτους. Η επιδείνωση της ψυχικής υγείας μεταξύ των νεότερων ενηλίκων είναι η περιοχή με τη μεγαλύτερη επιδείνωση και σε ορισμένες ηλικιακές ομάδες, η σωματική υγεία αναφέρθηκε ότι έχει βελτιωθεί. Όμως το προσδόκιμο υγιούς ζωής είναι ένα χρήσιμο μέτρο της ποιότητας ζωής και τα ευρήματα έχουν σοβαρές επιπτώσεις για τις δημόσιες υπηρεσίες. Όταν, το 2028, η ηλικία συνταξιοδότησης αυξηθεί στα 67, ο μέσος άνθρωπος θα έχει κακή υγεία για περισσότερα από έξι χρόνια πριν σταματήσει να εργάζεται. Οι ερευνητές δηλώνουν ότι η πτώση δεν μπορεί να περιοριστεί στην πανδημία. Η Βόρεια Ιρλανδία αποκλείστηκε λόγω έλλειψης στοιχείων.
Έχοντας υποχωρήσει αρκετές θέσεις σε έναν πίνακα 21 χωρών υψηλού εισοδήματος, το Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκεται τώρα στην 20η θέση ακριβώς πάνω από τις ΗΠΑ (η Ιαπωνία παραμένει στην κορυφή). Οι περισσότεροι άνθρωποι σίγουρα θα συμφωνούσαν με την έκκληση του thinktank προς τους υπουργούς να βάλουν την υγεία «στο ίδιο επίπεδο με την επίτευξη οικονομικής ανάπτυξης». Πώς όμως;
Η περικοπή των τεράστιων λιστών αναμονής των νοσοκομείων που δημιουργήθηκαν από τους Τόρις ήταν η κορυφαία προτεραιότητα της σημερινής κυβέρνησης. Αυτή η προσέγγιση που εστιάζει στην παράδοση υπονομεύτηκε από την απόφαση για την κατάργηση του NHS England. Αλλά όποια και αν είναι τα λάθη του Wes Streeting ή τα ελαττώματα στη διοίκηση, κανένα από τα δύο δεν μπορεί να κατηγορηθεί για το υποκείμενο πρόβλημα της επιδείνωσης της υγείας του πληθυσμού.
Η υποσχεθείσα στροφή της κυβέρνησης στην πρόληψη δείχνει ότι το αναγνωρίζει. Νόμοι όπως η νέα απαγόρευση του καπνού θα πρέπει να μειώσουν τον αριθμό των ασθενειών που σχετίζονται με το κάπνισμα με την πάροδο του χρόνου. Αλλά άλλοι καθοριστικοί παράγοντες της υγείας στοχεύονται λιγότερο εύκολα. Οι κοινωνικοοικονομικές αιτίες των σωματικών και ψυχικών ασθενειών είναι γνωστές εδώ και δεκαετίες ότι περιλαμβάνουν την ανασφαλή ή επισφαλή εργασία και στέγαση – όταν ο Aneurin Bevan έγινε ο πρώτος υπουργός υπεύθυνος για το NHS, η σύντομη περικοπή στέγασης του.
Σε ό,τι αφορά τη στέγαση, η αλλαγή βρίσκεται σε εξέλιξη με ισχυρότερα δικαιώματα των ενοικιαστών και φιλόδοξους κτιριακούς στόχους, ενώ η περιφερειακή ανισότητα αντιμετωπίζεται μέσω του προγράμματος Pride in Place ύψους 5 δισ. λιρών. Ένα από τα πιο έντονα ευρήματα της έκθεσης είναι οι τεράστιες γεωγραφικές ανισότητες, με σχεδόν τις μισές περιφέρειες του Λονδίνου να βλέπουν βελτιώσεις στο προσδόκιμο υγιούς ζωής, ενώ η μεγαλύτερη πτώση σημειώθηκε στο Μπλάκπουλ και στο Χάρτλπουλ.
Υπάρχουν περισσότεροι μοχλοί που θα μπορούσαν να τραβήξουν οι υπουργοί, αν είχαν το θάρρος και την πεποίθηση. Σύντομα αναμένονται νέες πολιτικές για την αντιμετώπιση της επιδείνωσης της υγείας και της οικονομικής αδράνειας μεταξύ των νέων. Όμως, ενώ η Βρετανία είναι η πιο παχύσαρκη χώρα στη δυτική Ευρώπη, η κυβέρνηση δεν ήταν πρόθυμη μέχρι στιγμής να αμφισβητήσει τη βιομηχανία τροφίμων και ποτών, επιμένοντας ότι τα προϊόντα επαναδιατυπώνονται ή επιβάλλοντας ελάχιστες τιμές μονάδας στο αλκοόλ – πιθανότατα εν μέρει από φόβο για τα πρωτοσέλιδα της δεξιάς «πολιτείας nanny».
Οι περισσότεροι ειδικοί θεωρούν αυτό ως τη μοναδική μεγαλύτερη αποτυχία της κυβέρνησης σε σχέση με τη δημόσια υγεία. Αλλά ακόμη και οι αλλαγές στο σύστημα διατροφής δεν θα είναι αρκετές. Εκτός από την ανάληψη δράσης από το κέντρο, οι υπουργοί πρέπει να εξουσιοδοτήσουν τις τοπικές αρχές να ενεργούν με γνώμονα ότι η υγεία είναι στενά συνδεδεμένη με τις ευρύτερες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες στις οποίες ζουν οι άνθρωποι.
