ΑΠΟ ΑΝΩΝΥΜΟ
Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο κλάδος μας δεν είναι η έλλειψη πάθους, ταλέντου ή αφοσίωσης. Αλλά η ένταση μεταξύ της επιδίωξης της γνώσης και της επιδίωξης της επικύρωσης.
Οι περισσότεροι άνθρωποι αρχικά ελκύονται από τα άλογα λόγω της βαθιάς επίδρασης που έχουν πάνω μας. Τα άλογα προσφέρουν αυτοπεποίθηση στους αβέβαιους, γαλήνη στους ανήσυχους, σκοπό σε όσους ψάχνουν και ανήκουν σε αυτούς που αγωνίστηκαν να το βρουν αλλού. Η θεραπευτική τους επίδραση είναι αναμφισβήτητη. Ωστόσο, κάπου στην πορεία, πολλά ιππικά συστήματα αρχίζουν να ανταμείβουν κάτι πολύ διαφορετικό. Αντί να καλλιεργούν την περιέργεια και τη δια βίου μάθηση, συχνά επιβραβεύουν την κατάσταση, την εικόνα και την εξωτερική επιτυχία. Το αποτέλεσμα είναι ένα περιβάλλον στο οποίο το να δείχνεις γνώστης μπορεί να γίνει πιο πολύτιμο από το να γίνεις γνώστης.
Οι άνθρωποι των αλόγων δεν είναι εγγενώς ναρκισσιστές. Πολλοί δεν ένιωσαν ποτέ πραγματική υποστήριξη στο δικό τους εκπαιδευτικό ταξίδι. Όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ανασφαλείς, δεν υποστηρίζονται ή φοβούνται μήπως εκτεθούν ως ανεπαρκείς, η αυτοπροστασία γίνεται ο πρωταρχικός τους στόχος. Η ανθρώπινη ψυχολογία το κάνει απολύτως κατανοητό. Υπερασπιζόμαστε αυτό που πιστεύουμε ότι μας δίνει αξία και συχνά αντιστεκόμαστε σε οτιδήποτε αισθανόμαστε ότι μπορεί να το μειώσει.
Βλέποντας μέσα από αυτό το πρίσμα, η αντίσταση στην εκπαίδευση, τα προσόντα, την αδειοδότηση ή ακόμη και τα μέτρια πρότυπα επιλεξιμότητας δεν είναι πάντα αντίθεση με την ίδια τη μάθηση. Αντίθετα, μπορεί να αντικατοπτρίζει τον φόβο ότι η ταυτότητα, τα προς το ζην ή η αίσθηση του ανήκειν κάποιου εξαρτάται από το να θεωρείται ήδη ικανός. Όταν η γνώση γίνεται αντιληπτή ως απειλή και όχι ως πρόσκληση, η περιέργεια αντικαθίσταται από την άμυνα.
Η ενσυναίσθηση δεν μπορεί να ανθίσει όπου κυριαρχεί η επιβίωση. Ένα άτομο που ασχολείται με την προστασία της δικής του θέσης έχει πολύ λιγότερη ικανότητα να λαμβάνει υπόψη τις ανάγκες των άλλων. Σε αυτόν τον κλάδο, ο «άλλος» είναι το άλογο.
Το άλογο δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Εξαρτάται εξ ολοκλήρου από τον ανθρώπινο σύντροφο να θέσει την ευημερία του πάνω από την προσωπική φιλοδοξία, το εγώ ή την αναγνώριση. Ωστόσο, το να περιμένουμε από τους ανθρώπους να βάζουν με συνέπεια ένα άλλο ον πρώτο ενώ οι ίδιοι αισθάνονται ότι δεν υποστηρίζονται, τους ζητάμε να ξεπεράσουν μια από τις πιο θεμελιώδεις αρχές της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Η αυτοσυντήρηση σχεδόν πάντα προηγείται του αλτρουισμού.
Εάν θέλουμε πραγματικά να δημιουργήσουμε μια κουλτούρα με πρωτιά τα άλογα, τότε η ευθύνη μας εκτείνεται πέρα από την εκπαίδευση των αλόγων. Πρέπει επίσης να δημιουργήσουμε εκπαιδευτικά συστήματα που κάνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται αρκετά ασφαλείς για να μαθαίνουν. Τα προσόντα δεν πρέπει ποτέ να παρουσιάζονται ως εμπόδιο στο να ανήκεις. Η άδεια δεν πρέπει να υπάρχει για να καθιερωθεί η ιεραρχία. Τα πρότυπα επιλεξιμότητας δεν πρέπει να αποτελούν μέσα αποκλεισμού. Σκοπός τους είναι να καθησυχάσουν κάθε συμμετέχοντα ότι δεν χρειάζεται να προσποιούνται ότι γνωρίζουν τα πάντα για να αξίζουν μια θέση στην κοινότητα.
Η γνώση δεν είναι ο εχθρός της αυτοπεποίθησης. Είναι το θεμέλιο της αυθεντικής εμπιστοσύνης. Όσο πιο ασφαλείς γίνονται οι άνθρωποι στην ικανότητά τους να μαθαίνουν, τόσο λιγότερο χρειάζεται να υπερασπίζονται αυτά που ήδη γνωρίζουν. Η ταπεινοφροσύνη γίνεται δυνατή και η ενσυναίσθηση διευρύνεται. Η συνεργασία αντικαθιστά τον ανταγωνισμό για το καθεστώς. Μόνο τότε μπορούμε να ζητήσουμε από τους ανθρώπους να τοποθετούν με συνέπεια το άλογο πρώτο.
Το μέλλον των ιππικών αθλημάτων δεν θα διασφαλιστεί απλώς με την παραγωγή πιο ολοκληρωμένων αναβατών, αλλά με τη δημιουργία κοινοτήτων στις οποίες η εκπαίδευση ενισχύει την εμπιστοσύνη αντί να την απειλεί. Χρειαζόμαστε προσόντα που αντιπροσωπεύουν υποστήριξη, και όπου δίνονται τόσο στα άλογα όσο και στους ανθρώπους οι συνθήκες που χρειάζονται για να ευδοκιμήσουν. Όταν οι άνθρωποι δεν χρειάζεται πλέον να παλεύουν για τη δική τους αξία, είναι επιτέλους ελεύθεροι να προστατεύσουν την αξία του αλόγου.
