Όλοι σε αυτό το μικρό πάρτι είναι αλαζονικοί ηλίθιοι. Ανάμεσα στην αηδία και τη χαρά για τις υπερβολές γύρω της, η πρωτοπρόσωπη αφηγήτρια στο μυθιστόρημα της Zoe Dubno «Only the Very Best» αναφέρεται σε ένα δείπνο της ανώτερης τάξης της τέχνης της Νέας Υόρκης – και δεν συγκρατείται με δηλητήριο και χολή.
Μετά την κηδεία ενός πρώην φίλου, ο ανώνυμος αφηγητής κάθεται στον καναπέ στην ευρύχωρη σοφίτα του στενού συλλεκτικού ζεύγους έργων τέχνης Eugene και Nicole. Χρόνια πριν, είχε απομακρυνθεί από τους πρώην θαμώνες της και δεν ήθελε να ξαναπατήσει το πόδι της σε αυτό το «παλάτι της επιτηδευμένης μπαγιάτισης». Εν αναμονή του δείπνου (ένα «αποδομημένο χάος»), αυτή και ένα πάρτι περίπου 50 ατόμων περιμένουν τώρα την άφιξη μιας ηθοποιού – και κουτσομπολεύουν όλο και πιο βίαια για τους παρευρισκόμενους.
Ο αφηγητής της «επιτίθεται σε όλα τα είδη με ένα πολυβόλο», λέει ο Dubno σε μια συνέντευξη μετά τη δημοσίευση του «Happiness and Love» στις ΗΠΑ. Λογοτεχνία, τέχνη, μόδα, δημοσιογραφία. «Έχει κάτι αρνητικό να πει για ό,τι πιάνει στα χέρια της». Δείγμα από το μυθιστόρημα: Η επηρεασμένη συμπεριφορά του Ευγένιου και η υπερβολική αγάπη για την τέχνη είναι «μια πατίνα σκατά στο γυαλιστερό μπρούτζινο μπούστο της βλακείας του, του χρόνιου αλκοολισμού του και […] τη σεξουαλική του παρείσφρηση».
Έμπνευση από τον Thomas Bernhard
Στιλιστικά, ο New Yorker χρησιμοποιεί τον Thomas Bernhard. Στην “υλοτόμηση ξυλείας. Ένας ενθουσιασμός” του 1984, ο πρωτοπρόσωπος αφηγητής, καθισμένος σε μια καρέκλα με πλάτη περιμένοντας έναν ηθοποιό του θεάτρου, παραπονιέται με αηδία για την πολιτιστική σκηνή της Βιέννης. «Στους ψεύτες, κούφιους ψευδοδιανοούμενους του, που ασχολούνταν μόνο με τα δικά τους συμφέροντα, αναγνώρισα -δυστυχώς- κάτι πολύ οικείο σε μένα», εξηγεί ο συγγραφέας. Όπως η Αυστριακή, αποφεύγει επίσης κεφάλαια ή παραγράφους και χρησιμοποιεί σε μεγάλο βαθμό ευθύ λόγο. Ο μονόλογος χαρακτηρίζεται επίσης από μεγάλες προτάσεις με πολλές παρεμβολές.
Οι διεξοδικά διασκεδαστικές τιράντες στο «Only the Very Best» στρέφονται ενάντια στην επιφανειακή φύση της σύγχρονης καλλιτεχνικής σκηνής. Ωστόσο, η αφηγήτρια, με την κλισέ αποστροφή της, παραμένει στο ίδιο επίπεδο με τις στηλιτεμένες κοινοτοπίες των χαρακτήρων που κατακρίνονται. Άρα η κενή περιφρόνηση σας αντανακλά και τη δική σας επιπολαιότητα. Επομένως, το μυθιστόρημα δεν είναι μια στιλβωμένη «ξυλογραφία» προσαρμογή με το βλέμμα στο παρόν.
© dpa-infocom, dpa:260427-930-997963/1
