Υπό τον τίτλο «Wut und Wüterich», η Μπιενάλε Λογοτεχνίας προσκάλεσε τους ανθρώπους στο πρώτο μέρος ενός πάνελ σχετικά με τη ριζοσπαστική κουλτούρα της συζήτησης. Με συντονιστή την Elisa Aseva, η συγγραφέας, δημοσιογράφος και εκπαιδευτική ομιλήτρια Veronika Kracher και ο λογοτεχνικός μελετητής και πολιτιστικός δημοσιογράφος Johannes Franzen συναντήθηκαν στο καφέ «Schimmerlos».
Μετά το άρθρο του «Zeit» «Michael Jackson: Πότε ο θαυμαστής γίνεται συνένοχος;», ο Johannes Franzen προσβλήθηκε από αγανακτισμένους θαυμαστές το 2019. «Οι άνθρωποι αγαπούν αυτή τη μουσική σε σημείο να χάσουν τον έλεγχο», κατέληξε τότε από τη μανιασμένη καταιγίδα που τον βρήκε. Ο τρόπος με τον οποίο οι θαυμαστές και το κοινό αντιμετωπίζουν τις καταγγελίες για κακοποίηση διασημοτήτων και εάν το έργο και ο καλλιτέχνης μπορούν να διαχωριστούν είναι συναισθηματικά ερωτήματα. Οι πιο εξέχουσες υποθέσεις περιελάμβαναν εκείνες που αφορούσαν τους σκηνοθέτες Woody Allen και Kevin Spacey καθώς και τον τραγουδιστή των Rammstein Till Lindemann, ο οποίος κατηγορήθηκε το 2023 για σεξουαλική επίθεση, κατάχρηση εξουσίας και χορήγηση ναρκωτικών ουσιών σε πάρτι «after-show».
Το Fandom οδηγεί σε υπερβολική ταύτιση, ξέρει η Veronika Kracher, οπότε η υπεράσπιση των ανδρών σταρ εναντίον των οποίων υπάρχουν ισχυρισμοί για βία είναι ουσιαστικά αυτοάμυνα. Στη στήλη της στο «Neues Deutschland» εξήγησε την απόφασή της να αντιμετωπίσει ανθρώπους με τα πουκάμισα Rammstein: Λαμβάνοντας υπόψη τις δηλώσεις των θυμάτων εναντίον του Lindemann, θα είχαν χάσει το δικαίωμα στην άγνοια. «Το να κάνεις τους δράστες να αισθάνονται τις συνέπειες για τις πράξεις τους αποτελεί βάση της φεμινιστικής πρακτικής», έγραψε ο Kracher. Βλέπει την κριτική του Rammstein ως κριτική στην πατριαρχία και έκκληση να μην κακομεταχειρίζονται νεαρές γυναίκες.
Ο Kracher παρατήρησε πώς ο θυμός διαχέεται σε πολιτικές συζητήσεις κατά τη διάρκεια του «Gamergate», μιας διαδικτυακής διαμάχης που ξεκίνησε στη σκηνή των τυχερών παιχνιδιών το 2014 και ήταν ένα πρώιμο παράδειγμα μεγάλης κλίμακας εκστρατειών ψηφιακής παρενόχλησης κατά των γυναικών στο διαδίκτυο. Ειδικά στον πόλεμο του δεξιού πολιτισμού, η κακία γίνεται μια επικερδής επιχείρηση που κινήματα όπως το δεξιό εξτρεμιστικό «Alt-Right» στις ΗΠΑ και οι πύλες μίσους τους ξέρουν πώς να εκμεταλλευτούν. Ο Franzen γνωρίζει επίσης ότι υπάρχει κάτι για να τροφοδοτήσει τα μέσα ενημέρωσης ή την αναδυόμενη επαγγελματική τάξη των θεατρικών YouTubers και δημιουργών. Εξίσου λίγη κατανόηση όσο και για την μισογυνιστική ταραχή, οι διασημότητες που παραπονιούνται για την «κουλτούρα ακύρωσης» και τη συζήτηση «ξύπνησε» έχουν πολλά να πουν γι ‘αυτούς. Η πανταχού παρουσία της πατριαρχικής βίας παραμένει και εξοργίζει τους ανθρώπους. Και οι δύο συμφώνησαν ότι ήταν ένα σημαντικό συναίσθημα για την καταπολέμηση της αδικίας.
