Δανείζει την τυλιγμένη και σπασμένη φωνή της, αναγνωρίσιμη ανάμεσα σε χίλια, στην Κάρμεν, ελεύθερη και επιδεικτική, σε μια ζωηρή ωδή στη συγγένεια και την αλληλεγγύη, που μάγεψε την Κρουαζέτα. Ο Sébastien Laudenbach επισκέπτεται ξανά τη διάσημη όπερα του Bizet μεΚάρμεν, το επαναστατικό πουλίπου παρουσιάστηκε στο Quinzaine des cinéastes.
Λίγο πριν ανέβει τις σκάλες με τον Milo Machado-Graner, το ψήγμα τουΑνατομία πτώσης ότι δεν σταματάμε πια και που δίνει επίσης φωνή σε αυτό το έργο τόσο ηλιακό όσο δεσμεύεται, η Camelia Jordana κάνει ένα διάλειμμα μεΜαρί Κλερσε έναν κρυμμένο βουκολικό κήπο, πίσω από την εμπορική rue d’Antibes, όπου το Sacem (Society of Authors, Composers and Music Publishers) και το πρακτορείο Cartel έχουν εγκαταστήσει την εφήμερη σκηνή τους για αυτήν την 79η διοργάνωση του Φεστιβάλ. Μετά την παγκόσμια πρεμιέρα αυτής της νέας Κάρμεν, η Camelia Jordana θα ξανασμίξει με την πρώτη της αγάπη, για μια συναυλία σε αυτό το ζεστό και γιορτινό σκηνικό. Έντονες Κάννες για όσους είναι ευγνώμονες που μπορούν να κάνουν τα δύο πάθη τους να συνυπάρχουν. Συνάντηση.
Ανεβείτε τα σκαλιά για την Κάρμεν και όλα τα θύματα της γυναικοκτονίας
Μαρί Κλερ : Το «ανεβαίνω τις σκάλες» έχει γίνει έκφραση. Τι αντιπροσωπεύει όμως αυτή η χειρονομία για εσάς;
Camelia Jordana: Το να ανεβαίνω αυτά τα σκαλιά, για μένα… Είναι γιορτή. Και αυτή τη φορά, τιμά την Κάρμεν, αυτή τη γυναίκα θύμα γυναικοκτονίας, που επιλέγει την ελευθερία από τη ζωή. Η Carmen είναι εντελώς καθολική. Γνωρίζουμε ότι η γυναικοκτονία επηρεάζει όλες τις ηλικίες, και όλες τις κοινωνικές τάξεις, σε κάθε μέρος του πλανήτη.
Έτσι, το να ανέβεις αυτά τα σκαλιά σημαίνει επίσης να τιμάς όλες τις γυναίκες θύματα γυναικοκτονίας και όλα τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Όλες οι ζωές που λερώνονται, επηρεάζονται και τραυματίζονται από αυτή τη χειρονομία, αυτή την κοινωνική μάστιγα. Άρα θα είναι μια ανηφόρα [des marches] αρκετά απασχολημένος.
Το πρωτότυπο soundtrack που θα ονειρευόσασταν να συνθέσετε;
Το soundtrack της ταινίας Νεκρός Άνθρωπος του Jim Jarmusch, σε σύνθεση του Neil Young, με την κιθάρα του που φτύνει φωτιά και την οργή του δυνατού και ονειροπόλου χαρακτήρα τουΙθαγενής Αμερικανός, Âπου προχωρά προς το θάνατο ξανά και ξανά… Μου αρέσει τόσο πολύ αυτό το soundtrack, αυτό το θέμα με χίλιους τρόπους μειώθηκε από τον Neil Young, που ζητάω από τον κιθαρίστα μου να το παίξει όταν κάνουμε ηχητικούς ελέγχους.
Μάλιστα, νομίζω ότι χαίρομαι που δεν το συνέθεσα για το σοκ που ήταν που το έλαβα ως ακροατής και θεατής.
Αλλά αυτό με το οποίο μεγάλωσα, προφανώς, είναι το soundtrack Μουλέν Ρουζ.Tous sesÂμεικτάοι διασκευές του σε τραγούδια που αγαπάμε, από διαφορετικές εποχές… Αυτό το soundtrack λοιπόν μου επιτρέπει να μην κάνω πολλές επιλογές: τέλειο για τον ανοδικό Ζυγό που είμαι! (Γελάει.)
Αυτό το ειδύλλιο του Baz Luhrmann δεν εκτιμάται πραγματικά από τους κινηματογραφόφιλους φίλους μου, αλλά το έβλεπα κάθε μέρα, αν όχι δύο φορές την ημέρα, το καλοκαίρι που ήμουν δέκα… Ήμουν ερωτευμένος με τον Ewan McGregor και τη Nicole Kidman ταυτόχρονα. Ήθελα να είμαι και οι δύο, να είμαι μαζί τους. Ήμουν ακόμη και ερωτευμένος με τον εξαιρετικό Αργεντινό χαρακτήρα που τραγουδούσε Roxanne’s Tango με τη ροκ φωνή του, ενισχυμένη από βιολιά και χορό. Αυτή η ταινία σήμαινε πολλά για μένα, άφησε το στίγμα της πάνω μου. Τον αγαπώ για μια ζωή.
Η συνάντησή του με τον βασικό κινηματογραφικό πράκτορα στα 17 του, λίγο μετά το «La Nouvelle Star»
Αντίστροφα, το τραγούδι που έγραψες και πιστεύεις ότι έχει κινηματογραφικές δυνατότητες; Τι θα ονειρευόσασταν να ακούσετε σε μια ταινία;
Υπάρχει αυτό το τραγούδι,Άγριος Άνθρωποςπου αγαπώ, και που δημιούργησα με τον Woodkid, έναν καλλιτέχνη που αγαπώ πολύ. Θα έλεγα επίσης, ενώ αναπνέεις, που συνέθεσε με τον Tristan Salvati. [À notre demande, elle se met à les chanter a capella, sans échauffement, les yeux fermés, vibrante.]
Όταν ξεκίνησες την καριέρα σου ως τραγουδιστής, στα 16 σου, μετά τη συμμετοχή σου στο Το Νέο Αστέρι το 2009, ξέρεις ήδη ότι σε καλεί ο κινηματογράφος; Έχεις όρεξη να παίξεις;
Όταν ξεκίνησα την επαγγελματική μου ζωή στη μουσική, ήξερα ότι ονειρευόμουν τον κινηματογράφο. Αλλά εκείνη την εποχή, δεν ήμουν ήδη σίγουρος ότι το όνειρό μου ως μουσικός γινόταν πραγματικότητα. Μετά από δύο χρόνια μουσικής, στο στούντιο, περιοδείες, ταξίδια -στην πραγματικότητα της ζωής του καλλιτέχνη- εκμυστηρεύτηκα στον μάνατζέρ μου τότε: “Έχω άλλο ένα όνειρο στη λίστα και προφανώς, τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα… Λοιπόν, ορίστε, ονειρεύομαι να γίνω ηθοποιός. Πώς το κάνουμε;” Μου εξηγεί ότι πρέπει να με εκπροσωπήσει ένας ατζέντης, να περάσω από κάστινγκ, ότι θα έπαιρνα ναι, μετά όχι…
Ήμουν 17 χρονών και είχα την τύχη να συναντήσω τον Laurent Grégoire [incontournable agent des stars de cinéma, d’Omar Sy à Camille Cottin, en passant par Marion Cotillard, ndlr]ο οποίος ήταν πολύ έξυπνος. Μου είπε: «Βιώνεις κάτι εξαιρετικό, οπότε τελείωσε την περιήγησή σου. Θα με ενημερώσεις μετά». Το οποίο έκανα.
