Αλ Ριάντ, Σαουδική Αραβία, 7 Ιουνίου
Ο πόλεμος, παρ’ όλη την καταστροφή του, έχει αναζωπυρώσει ένα ουσιώδες ερώτημα: Είναι ο σχεδιασμός απλώς μια κυβερνητική άσκηση ή πρέπει να γίνει μια κοινωνική κουλτούρα; Υπάρχει μια βαθιά διαφορά μεταξύ των κρατών που παράγουν στρατηγικά σχέδια και των κοινωνιών που καλλιεργούν μια νοοτροπία σχεδιασμού που βασίζεται στην προνοητικότητα και την προσμονή.
Οι επίσημες στρατηγικές μπορεί να παρέχουν κατεύθυνση, αλλά οι κοινότητες ευδοκιμούν μόνο όταν τα άτομα και οι θεσμοί αναπτύσσουν τη συνήθεια να κοιτάζουν μπροστά, να αναγνωρίζουν τους αναδυόμενους κινδύνους και να προετοιμάζονται για την αλλαγή πριν αυτή φτάσει. Μια κοινωνία που χάνει την ικανότητά της να προβλέπει γεγονότα γίνεται αντιδραστική, συνεχώς εκπλήσσεται από τις εξελίξεις που έπρεπε να δει να έρχονται.
Η τρέχουσα περιφερειακή αναταραχή έχει αναδείξει τα όρια της θεώρησης του σχεδιασμού ως κυβερνητικής ευθύνης και μόνο. Οι περισσότεροι άνθρωποι σχεδιάζουν φυσικά τη σταδιοδρομία, τα οικονομικά και την οικογενειακή ζωή, ωστόσο η γνήσια προνοητικότητα απαιτεί κάτι βαθύτερο: την ικανότητα να κατανοούν πώς οι σημερινές αποφάσεις διαμορφώνουν τις μελλοντικές πραγματικότητες.
Αυτή η σκέψη δεν μπορεί να δημιουργηθεί μόνο μέσω της επίσημης εκπαίδευσης. Αναδύεται από μια ευρύτερη κουλτούρα που εκτιμά την κριτική σκέψη, την ευθύνη και την επίγνωση του τρόπου αλληλεπίδρασης των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών εξελίξεων. Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η περιοχή θα πρέπει να οδηγήσουν σε επαναξιολόγηση των αναπτυξιακών προτεραιοτήτων, των εκπαιδευτικών συστημάτων και των εθνικών στρατηγικών.
Το πιο σημαντικό, θα πρέπει να ενισχύσουν δύο συμπληρωματικές μορφές συνειδητοποίησης: την ατομική ευθύνη και τη συλλογική ευθύνη. Το πρώτο υπενθυμίζει στους πολίτες τον ρόλο τους στην κοινωνία. Το δεύτερο ενισχύει τη σημασία της κοινωνικής σταθερότητας, της ασφάλειας και της οικονομικής ανθεκτικότητας. Μαζί αποτελούν τη βάση κάθε επιτυχημένου μακροπρόθεσμου έργου.
Η στρατηγική σκέψη δεν είναι πάντα δυνατή ή δραματική. Μερικές φορές αποκαλύπτεται μέσω της αυτοσυγκράτησης, της υπομονής και της προθυμίας να δοθεί προτεραιότητα στα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα έναντι των άμεσων αντιδράσεων. Ο προγραμματισμός δεν είναι απλώς ένα έγγραφο που αποθηκεύεται σε κυβερνητικά γραφεία. Είναι μια νοοτροπία, μια κουλτούρα και ένας τρόπος κατανόησης του μέλλοντος.
Οι κοινωνίες που το ενστερνίζονται θα είναι καλύτερα εξοπλισμένες για να αντιμετωπίσουν την αβεβαιότητα, να αντέξουν τις κρίσεις και να διαμορφώσουν το δικό τους πεπρωμένο αντί να αντιδρούν απλώς στα γεγονότα που τους επιβάλλονται.
Mashary Al-Naim (μετάφραση Asaf Zilberfarb)
ΕΝΑ
