Η Gabriele von Arnim γίνεται εβδομήντα οκτώ και στα γενέθλιά της αποφασίζει να κρατήσει ένα ημερολόγιο για ένα χρόνο σχετικά με το θέμα του αποχαιρετισμού στις πολλές του μορφές: ως χωρισμός και απώλεια καθώς και ως απελευθέρωση και μεταμόρφωση
Κατά τη διάρκεια αυτού του έτους, ο Τραμπ θα αλλάξει τις παγκόσμιες συμμαχίες στις ΗΠΑ, το Ισραήλ θα επιτεθεί στο Ιράν και ο Φρίντριχ Μερτς θα προωθήσει τον λεγόμενο «νόμο περιορισμού της εισροής» μέσω της Bundestag με τη βοήθεια του AfD. Ο αφοσιωμένος δημοκράτης φον Άρνιμ είναι τρομοκρατημένος
ΕΝΑ
Gabriele von Arnim
IMAGO
(γ) Stephan Wallocha
Η γλώσσα διαμορφώνει τη σκέψη
â€œΗ γλώσσα διαμορφώνει τη σκέψη, και οι πράξεις και οι πράξεις προκύπτουν από τη σκέψη. Όσο πιο συχνά ακούμε τη λέξη, τόσο λιγότερο θα πρέπει να μας ενοχλεί. Μια άλλη επικίνδυνη ομαλοποίηση σέρνεται στα κεφάλια μας. Για να επιβάλουμε στη συνέχεια τη νέα κανονικότητα ανενόχλητη», γράφει η φον Άρνιμ στο ημερολόγιό της
Ο Τραμπ δείχνει τον δρόμο. Ο Μερτς εξακολουθεί να ασκεί τον Τραμπισμό στην εσωτερική πολιτική. Έπρεπε να σταματήσω τη συζήτηση στην Bundestag ξανά και ξανά επειδή ένιωθα άρρωστος
Το 2025, ο Gabriele von Arnim θα πρέπει να αποχαιρετήσει πολλές βεβαιότητες, πολιτικές και ιδιωτικές. Οι φίλοι γίνονται άνοιες και αρρωσταίνουν βαριά, η ίδια δυσκολεύεται να περπατήσει και δεν τολμά πια να βγει στο δρόμο όταν έχει μαύρο πάγο.
Αποχαιρετά όμως και τον ισόβιο καταναγκασμό της να ελέγχει και επιτρέπει στον εαυτό της να περνά μέρες ονειροπολώντας στον καναπέ. «Δεν θέλω να απαντήσω στην καταστροφή με αυτοκαταστροφή», λέει, αλλά μετά κάθε πρωί την ξαναχτυπά με αυτό που αποκαλεί «αρπακτική απληστία». Νέα.Â
«Κάθε τόσο αποστασιοποιούμαι από τα παγκόσμια γεγονότα και εξασκούμαι να αγνοώ την τρέχουσα φρίκη. Όμως τα συναισθήματα φρίκης, η εσωτερική αναστάτωση, με τρώνε όλο και περισσότερο. Ξανά και ξανά πρέπει να αναζητώ δύναμη και γέλιο μέσα μου, παγκόσμιο κουράγιο.“
Αναζητώντας κουράγιο για το μέλλον
Η πολιτική καταλαμβάνει τον περισσότερο χώρο σε αυτό το ημερολόγιο, και σήμερα γνωρίζουμε: τα πράγματα έχουν χειροτερέψει πολύ. Το μέσο βιβλίου δεν είναι κατάλληλο για καθημερινή πολιτική. οι εφημερίδες και το Διαδίκτυο μπορούν να το κάνουν καλύτερα.
Η Gabriele von Arnim αναζητά αυτό που αποκαλεί μελλοντικό θάρρος ανάμεσα σε ψυχολόγους, ιστορικούς, κοινωνιολόγους και συγγραφείς. Σίγουρα βρίσκει παραδείγματα συμβίωσης, αλλά η ίδια δεν φαίνεται να νιώθει ενθάρρυνση και ενοχλείται από ερωτήσεις
Πώς μπορεί μια κοινωνία να γίνει πιο ανθεκτική, πώς μπορεί να επιδιορθωθεί, πώς μπορεί κανείς να εξασκήσει την ανθεκτικότητα, πώς μπορεί να μάθει να προστατεύει την πρόοδο που έχει επιτευχθεί και να αντλεί ικανοποίηση από αυτήν. Τι να λάβετε υπόψη όταν η «απώλεια του κόσμου» οδηγεί σε «απώλεια του εαυτού σας».
Δημιουργήστε χώρους αμοιβαίας εμπιστοσύνης
Όλο το χρόνο, η Gabriele von Arnim αγωνίζεται να μην χάσει τη δύναμή της παρά τα γεγονότα στον κόσμο. Αυτή η πράξη εξισορρόπησης είναι πολύ οικεία στους ανθρώπους που ζουν συνειδητά.
Γι’ αυτό ακριβώς θα ήταν τόσο σημαντικό αυτός ο έξυπνος συγγραφέας όχι μόνο να εκφράσει την αίσθηση της εποχής σε λέξεις, αλλά και να δείξει πώς μπορείτε να διατηρήσετε τη χαρά και την ελαφρότητα ακόμα και ως πολιτικά συνειδητοποιημένο άτομο. Βασικά, ξέρει τι θα ήταν απαραίτητο, ακόμα κι αν γι ‘αυτήν ήταν ακόμα σαν ξόρκι…
«Τώρα περισσότερο από ποτέ είναι σημαντικό να ζούμε και να διατηρούμε την ευπρέπεια και την εξέγερση, τη συμπόνια και την ελευθερία και να αναπτύσσουμε ιδέες. Να συνδεθείτε με τους άλλους και να δημιουργήσετε μικρούς χώρους ανοιχτότητας ή και τρυφερότητας μαζί, χώρους αμοιβαίας εμπιστοσύνης. «Για να ενισχύσουμε τα θεμέλια της ελευθερίας που έχουμε ακόμα, ώστε η επόμενη γενιά να μπορεί να σταθεί σε αυτό με κάποια σταθερότητα».
