Η Wagenbach Verlag με έδρα το Βερολίνο φροντίζει ώστε η γερμανική λαχτάρα για την Ιταλία, συμπεριλαμβανομένου του Γκαίτε και της φατρίας της Τοσκάνης, να μην έχει τελειώσει ακόμη εδώ και πολλά χρόνια.
Ως προς το περιεχόμενο, η Wagenbach προμηθεύει με συνέπεια τη γερμανόφωνη αγορά βιβλίων με μεταφράσεις σημαντικών ιταλικών νέων εκδόσεων και κλασικών, πιστή στο δικό της σύνθημα: «Ιστορική επίγνωση, αναρχία και ηδονισμός».
Από τη ζωή ενός καλοπροαίρετου
Genau am richtigen Ort zu sein scheint daher auch Dario Ferraris Die Pause ist vorbei. Ferrari, Jahrgang 1982
και δάσκαλος στη Ρώμη στο επάγγελμα, αυτό το πανεπιστημιακό μυθιστόρημα γνώρισε εκπληκτική επιτυχία, ειδικά μεταξύ των νεαρών αναγνωστών
Προφανώς βρήκαν πολλές δυνατότητες αναγνώρισης στον Μαρτσέλο, τον κύριο χαρακτήρα του μυθιστορήματος, ο οποίος, σε ηλικία μόλις κάτω των 30 ετών, ζει την τέλεια ζωή ενός φοιτητή μακροχρόνια και εργάζεται πάνω σε αυτό μόνο όταν πραγματικά δεν μπορεί να αποτραπεί. Το παλιό σύνθημα του «Live it up Day!» μετατρέπεται σε ένα άνετο «Ζήσε και άφησε να ζήσεις!» για αυτόν:
«Δεν νομίζω ότι έχω προσεγγίσει κάποια σημαντική διχάλα στον δρόμο της ύπαρξής μου με λίγο χρόνο για προβληματισμό ή έχοντας στο μυαλό μου έναν μακροπρόθεσμο στόχο. Επειδή προτιμώ να μην κουνιέμαι καθόλου, προσπαθώ να τα αναβάλλω όλα μέχρι να εξαφανιστούν στο τέλος όλες οι πιθανότητες και να μπορέσω να εγκατασταθώ άνετα στο κουκούλι μου.
Η ζωή του Μαρτσέλο ταλαντεύεται αναμενόμενα μεταξύ της μικρής παραλιακής πόλης της Τοσκάνης Βιαρέτζιο και της γειτονικής Πίζας, στο πανεπιστήμιο της οποίας ήταν πιστός για πολλά χρόνια, αρχικά ως φοιτητής και τώρα ως διδακτορικός φοιτητής. Αν και αρχικά κανείς από το περιβάλλον του δεν πίστευε πραγματικά ότι είχε διδακτορικό – τουλάχιστον ο ίδιος ο Μαρτσέλο.
Φοβούμενος ότι ο πατέρας του θα μπορούσε να τον αναγκάσει, τον επαγγελματία αρνητή, πίσω από τον πάγκο του μπαρ του, κάνει αίτηση pro forma για υποτροφία διδακτορικού στις λογοτεχνικές σπουδές – και λαμβάνει, ως αντικατάσταση, την πολυπόθητη θέση
Ντάριο Φεράρι
IMAGO
(γ) opale.φωτ
Forschung als KalkülÂ
Στα τρία χρόνια του διδακτορικού του, οι αναγνώστες ακολουθούν τον Μαρτσέλο καθώς προσπαθεί με κάποιο τρόπο να επιβιώσει στη ζούγκλα του πανεπιστημίου. Μόλις ξεπεραστεί ένα γραφειοκρατικό εμπόδιο, ένα ακραίο μάθημα ακαδημαϊκής υποβολής περιμένει στην επόμενη γωνία
Μαθαίνει από τον συνάδελφό του διδακτορικό Κάρλο ότι η έρευνα δεν έχει να κάνει με πρωτοποριακές ιδέες, αλλά με το να ονομάζει τα σωστά ονόματα:
«Πρέπει να τοποθετήσετε το δοκίμιό σας σε σχέση με εκείνους που έστω και εξ αποστάσεως επηρεάζει, δηλαδή με όλους εκείνους που έχουν λίγη δύναμη και εκείνους με το θέμα σας – ακόμα κι αν ήταν πριν από είκοσι χρόνια, έστω και οριακά – ήρθαν σε επαφή. Πρέπει να αναφέρετε όλους όσους βρίσκονται στα κρίσιμα μέρη.“
Από την σκοπιά ενός καλοσυνάτου και αφελούς απατεώνα, ο Dario Ferrari αναπτύσσει μια πολύ ρεαλιστική σάτιρα της πανεπιστημιακής ζωής στο «The Break is Over» που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη νοσταλγική διαφημιστική εκστρατεία BookTok του «Dark Academia».
Οι απαιτήσεις της έρευνας για τις ανθρωπιστικές επιστήμες βρίσκονται σε μια ιδιαίτερα δυσάρεστη και επισφαλή κατάσταση, με τη χαρούμενη ανατομή από τη Ferrari των γλωσσικών και κοινωνικών μορφών τους, τα συνέδρια και τον υπολογισμό των πολιτικών έκδοσης
Υποφέρετε από τη γλώσσα της εκπαίδευσης
Αυτή η απόλαυση της δικής του λεπτότητας ενισχύεται από τον προφορικό τόνο του μυθιστορήματος, που αποτελείται κυρίως από εσωτερικούς μονολόγους του Μαρτσέλο. Τα πολλά βολτ και οι μεγάλες, περίτεχνες προτάσεις, που μπορεί να είναι αρκετά ελκυστικές σε μια δυναμική συζήτηση, γίνονται γρήγορα κουραστικές στο χαρτί.
Και μετά υπάρχει η κλίση της Ferrari για άνω τελείες, με τις οποίες ο συγγραφέας δημιουργεί παρεμβατικές διατρήσεις κυριολεκτικά σε κάθε σελίδα και αφαιρεί από το κείμενο την υποδηλωτική του δύναμη
Ο Μαρτσέλο τελικά μιλά και σκέφτεται τόσο άτσαλα όσο και οι ακαδημαϊκοί που κοροϊδεύει – και έτσι γίνεται μια καρικατούρα του εαυτού του. Αυτό μπορεί να είναι συνεπές, αποδεικνύεται Ωστόσο, πάνω από 350 σελίδες ήταν αρκετά κουραστικό.
