{Κινηματογραφική κριτική} – Blue Heron by Sophy Romvari – Baz’art: Ταινίες, βιβλία…

ΕΝΑ

Με τον Blue Heron, η Καναδο-Ουγγρική σκηνοθέτις Sophy Romvari δημιουργεί μια ταινία που δεν μπορεί να ειπωθεί. Γίνεται αισθητό.

Όλα ξεκινούν απλά. Μια κίνηση. Μια οικογένεια, τέσσερα παιδιά, ένα νέο σπίτι. Και πολύ γρήγορα κάτι ραγίζει. Ο μεγαλύτερος γιος, ο Τζέρεμι, απομονώνεται. Η συμπεριφορά του γίνεται απρόβλεπτη, μερικές φορές επικίνδυνη. Οι γονείς προσπαθούν να καταλάβουν. Να δράσει. Να κατέχει.

Αλλά τίποτα δεν είναι αρκετό.

Και εδώ είναι που η ταινία γίνεται συγκινητική.

Επειδή ο Μπλε Ερωδιός δεν είναι ορατός από απόσταση.

Μας παίρνει στο πλοίο.

Ζούμε μαζί τους.

Διασχίζουμε μαζί τους.

Κούραση.

Φόβος.

Την κατηγόρησα.

Τους καταλαβαίνουμε.

Τους συνοδεύουμε.

Και μερικές φορές θέλουμε να τα ταρακουνήσουμε, να τα τσακίσουμε, να τους πούμε τι να κάνουν.

Τότε, την επόμενη στιγμή, θέλουμε απλώς να τα κρατήσουμε.

Η ταινία μας τοποθετεί σε μια σπάνια θέση: αυτή των βαθιά εμπλεκόμενων θεατών.

Τότε συμβαίνει αυτό που λίγες ταινίες καταφέρνουν να αποτυπώσουν με τόση ακρίβεια: η εξάντληση της αγάπης όταν δεν καταλαβαίνεις πια.

Αν μετακινηθούν. Πάλι. Είναι να ξεφύγεις από το βλέμμα των άλλων. Αλλά η πραγματικότητα τους προλαβαίνει. Μέχρι αυτή την αδύνατη απόφαση: αποδεχτούν την τοποθέτηση του παιδιού τους.

Και η ταινία ροκάρει.

Επειδή ο Μπλε Ερωδιός στη συνέχεια γίνεται μια αναζήτηση κάπως στην φλέβα της Charlotte Wells (Aftersun),

Αυτό μιας αδερφής, πλέον ενήλικης, που επιστρέφει σε αυτή την ιστορία για να ανασκευάσει τα θραύσματά της.

Η έρευνά του κινείται βαθιά.

Γιατί προσπαθεί να καταλάβει χωρίς να κρίνει ποτέ.

Γιατί επιδιώκει να ανακατασκευάσει αυτό που, τότε, δεν είχε νόημα.

Η ταινία υιοθετεί μια μοναδική μορφή. Μεταξύ μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ. Ανάμεσα σε αναμνήσεις και σιωπές. Δεν προσπαθεί να εξηγήσει. Δείχνει.

Για να αποτυπώσει ζωντανά αυτά τα συναισθήματα, το σκηνικό επιλέγει τη βραδύτητα.

Τα πλάνα απλώνονται αφήνοντας τις σιωπές, τα βλέμματα, τις εντάσεις να αναπνεύσουν.

Μια προσέγγιση που θυμίζει το Call Me by Your Name του Luca Guadagnino, όπου η βραδύτητα έκανε ήδη δυνατή την αποτύπωση, όσο το δυνατόν πιο κοντά, των εσωτερικών ανατροπών.

Και εκεί ακριβώς χτυπά ο Blue Heron.

Σε αυτά τα ανείπωτα.

Σε αυτή την αδυναμία να κατονομάσω τι πονάει.

Κάθε άποψη μετράει.

Μας φτάνουν όλα όμως.

Η φύση, πανταχού παρούσα, ενισχύει αυτή τη μοναξιά.

Σαν να συνέχιζε ο κόσμος χωρίς αυτούς.

Και μετά είναι οι ηθοποιοί. Όλα εντυπωσιακά ακριβή.

Μια μητέρα που κουβαλάει τα πάντα. Amy Zimmer,

Un père qui s’efface. ádám Tompa

Και αυτός ο γιος, ο Eylul Guven, άπιαστος, μπερδεμένος, αλλά βαθιά ανθρώπινος.

Ο Blue Heron είναι μια ταινία σπάνιας αλήθειας.

Μια ταινία που δεν λέει μόνο ιστορίες.

Σε κάνει να νιώθεις.

Δεν δίνει απάντηση.

Αλλά σφίγγει την καρδιά.

Και πολύ αργότερα, μένει.

ΕΝΑ

Μοιάζω στον Μαξίμ Ντόριαν

ΕΝΑ

Μπλε Ερωδιός

Στον κινηματογράφο στις 24 Ιουνίου

Réalisation και σενάριο : Sophy Romvari