Παθιασμένη με το επάγγελμά της, η μουσικός επέλεξε να ιδρύσει την επιχείρησή της στη συνοικία Jean-Jaurès.
Από τότε που ανακαίνισε το παλιό κρεοπωλείο στη rue des Tilleuls, σε απόσταση αναπνοής από τη λεωφόρο Jean-Jaurès, πολλοί περίεργοι άνθρωποι έχουν έρθει στην πόρτα…: γείτονες, περαστικοί… και μουσικοί. Γιατί εκεί, σε αυτόν τον μεταμορφωμένο χώρο, η Angèle Lesluin άνοιξε, το Σάββατο, σε ηλικία μόλις 27 ετών, το δικό της εργαστήριο, με το όμορφο όνομα Les Musicottes και αφιερωμένο στη συντήρηση και επισκευή χάλκινων οργάνων.Νιώθω ότι όλα τα αστέρια έχουν ευθυγραμμιστείεκμυστηρεύεται η νεαρή μελαχρινή γυναίκα. Όλοι με κουβαλούν. Έκανα πολύ λίγη επικοινωνία και οι πληροφορίες διαδόθηκαν γρήγορα, με τις πρώτες παραγγελίες όταν το εργαστήριο δεν ήταν ακόμη ανοιχτό».
Αρκετά για να την παρηγορήσουν σε αυτή την περιπέτεια, αυτή που ξεκίνησε τις σπουδές της με το design.…«Με τράβηξαν όμορφα και χρήσιμα αντικείμενα».Ορισμός που αντιστοιχεί απόλυτα στα μουσικά όργανα, ένα οικείο σύμπαν για αυτόν τον Mendoise που έπαιζε φλάουτο από την ηλικία των 5 ετών πριν επιλέξει ως ενήλικας την τρομπέτα, εκπαιδευμένος από γονείς που ήταν λάτρεις του κλαρίνου και του σαξόφωνου. Ως εκ τούτου, η Angèle ακολούθησε μια νέα πορεία στα επαγγέλματα της ξυλουργικής στις Βερσαλλίες. “Ο μέντοράς μου ήταν ο διευθυντής του Ωδείου της πόλης. Μου επέτρεψε να συνδέσω τη χειροτεχνία με τη μουσική. Μου είπε για μια σχολή στο Le Mans, το ITEMM (Ευρωπαϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μουσικών Επαγγελμάτων), το οποίο είναι το μοναδικό στη Γαλλία που εκπαιδεύει επαγγελματίες στην επισκευή και κατασκευή πνευστών οργάνων.”Η Lozérienne θα ολοκληρώσει την ΚΑΠ της στην περιοχή του Παρισιού με βάση την εργασία-μελέτη, στη διάσημη εταιρεία του Adrien Jaminet, υπό την επίβλεψη ιδίως του διευθυντή εργαστηρίου Clément Baldzuhn.…«Θα μπορούσα να είχα ακολουθήσει ένα Brevet des Métiers d’Art, αλλά μου έλειψε ο Νότος και ο σύντροφός μου είναι στη Νιμ».
Εκπαιδεύτηκε σε ένα μοναδικό σχολείο στην Ευρώπη
Banco…! Ακολουθώντας το παράδειγμα μιας συμμαθήτριάς της, η Angèle Lesluin αποφάσισε λοιπόν να ιδρύσει, στην πρωτεύουσα του Gard όπου δεν υπάρχει τέτοιο εργαστήριο, τη δική της εταιρεία, οι διαδικασίες να γίνονται με μια ρευστότητα που την εκπλήσσει ακόμα και σήμερα. Η διεξαγωγή της μελέτης αγοράς θα οδηγήσει σε μια συνάντηση με την Isabelle, μουσικό… και ιδιοκτήτρια των εγκαταστάσεων στην rue des Tilleuls. “Δεν χρειάστηκε καν να το ψάξω. Και από τη μελέτη αγοράς, είδα τον ενθουσιασμό των μουσικών…: είναι πολύ κίνητρο.”Ενθουσιασμό μοιράστηκαν επίσης οι καθηγητές του Ωδείου Nîmois, τα τοπικά συγκροτήματα χάλκινων πνευστών και οι συνάδελφοί του από το Bernis ή το Alès.
Στην πορεία, η επισκευαστής, όρος που προτιμά από αυτόν του ταχυδρόμου, άρχισε να συντηρεί και να επισκευάζει τρομπέτες, τρομπόνια, κορνέ, τούμπα…, χρησιμοποιώντας εργαλεία από κοσμηματοπωλεία, υδραυλικούς, μηχανικούς. “Κάνω πρώτα τη διάγνωση, μετά ανάλογα με το πρόβλημα, επισκευάζω το όργανο αμέσως ή σε λίγες μέρες. Στη συνέχεια φυσάω για να ελέγξω ότι όλα είναι στη θέση τους. Αυτές είναι κυρίως αναθεωρήσεις που πρέπει να γίνονται μία φορά το χρόνο. Ένας χαλκός έχει περιορισμένη διάρκεια ζωής λόγω οξείδωσης λόγω της αντιπαράθεσης μεταξύ του ψυχρού σωλήνα και του ζεστού αέρα. Μπορούμε έτσι να επιβραδύνουμε αυτόν τον προγραμματισμένο εκφυλισμό.”
 Και προσφέρετε παρατεταμένη διάρκεια ζωής στα όργανα. “Αυτή η δουλειά μου προσφέρει τη χαρά να βρίσκομαι στη σκιά, να εγγυάται στους μουσικούς την ευχαρίστηση να παίζουν. Όταν ακούω να αντηχούν όργανα που έχω επισκευάσει, είναι μια υπενθύμιση του γιατί επέλεξα αυτό το επάγγελμα. Ένα όργανο έχει συναισθηματική αξία για κάποιον… το να το παίζεται και να είναι εμφανίσιμο είναι συγκινητικό…
