«Είμαι χαρούμενος που αυτή η μουσική διασχίζει όλες τις γενιές»: Ο DJ Yann Muller φέρνει τους τίτλους της δεκαετίας του ’80 επίκαιρους

Το όνομα του Yann Muller ξεχωρίζει σήμερα ως ένα από τα πιο αξιόλογα στη γαλλική ηλεκτρο σκηνή. Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια κατάφερε να καθιερώσει μια άμεσα αναγνωρίσιμη υπογραφή, ένα ηλιακό, μελωδικό, κομψό, βαθιά καθησυχαστικό και χορευτικό σύμπαν. Αυτό που κάνει είναι αρκετά μοναδικό, ψάχνει σε μια μουσική κληρονομιά που κάποιοι νόμιζαν ξεχασμένη, μερικές φορές ακόμη και ξεπερασμένη, για να της δώσει νέα ζωή. Και λειτουργεί: περισσότερες από ένα δισεκατομμύριο αθροιστικές ροές, μια παρουσία στις μεγαλύτερες σκηνές και πάνω από όλα ένα κοινό που συνεχίζει να αυξάνεται.

Πίσω από τον καλλιτέχνη κρύβεται ένας άντρας, μια κομψότητα, ένα μάτι για τη λεπτομέρεια, ένα σχεδόν dandy look, αλλά και μεγάλη ευαισθησία. Βασικά, το να διασκευάζεις τραγούδια δεν είναι τετριμμένο, είναι να μπαίνεις στην ιστορία των άλλων για να πεις καλύτερα τη δική σου. Μετά το πρώτο του άλμπουμ, Μαντλίνεπιστρέφει την Παρασκευή 24 Απριλίου 2026 με Ο χάρτινος γίγανταςαρχικά ερμηνευμένο από τον Jean-Jacques Lafon. Ένας δυνατός τίτλος στον οποίο ακούμε: «Θα μετακινήσω βουνά».

franceinfo: Όταν συνεχίσετε Ο χάρτινος γίγανταςνιώθεις ότι αυτό ακριβώς έκανες όλο αυτό το διάστημα;

Γιαν Μύλλερ: Πρέπει να ομολογήσω ότι δεν έχω συνειδητοποιήσει ακόμα τι συμβαίνει από τότε που ξεκίνησα την καριέρα μου. Η ανάβαση είναι εντυπωσιακή, αλλά προς το παρόν, έχω μια έκρηξη, οπότε ανυπομονώ να συνεχιστεί. Αυτό το κάνω με πάθος. Μέχρι στιγμής το διασκεδάζω πολύ.

Θα μιλήσουμε για το παιδί που ήσουν, με ποιο soundtrack μεγάλωσες στο σπίτι; Πώς μπήκε η μουσική στη ζωή σας;

Προσωπικά, με συγκίνησε πάρα πολύ, όταν ήμουν μικρός, ο Σαρλ Αζναβούρ. Με άγγιξε με τα κείμενά του. Μετά μεγάλωσα με τα άλμπουμ του Johnny Hallyday, την περιοδεία του στο Stade de France, όλες αυτές τις περιόδους. Είμαι ξεχωριστό παιδί γιατί με συγκίνησε πολύ η μουσική των 80s, ακόμα και όταν ήμουν μικρός.

Πότε αγγίζετε τα καταστρώματα;

Τα decks έφτασαν αργά γιατί στην πραγματικότητα δούλευα πάντα στο δωμάτιό μου, λίγο σαν νεαρός που είναι στον υπολογιστή του και δεν αφήνει το πληκτρολόγιο.

«Τα πικάπ έφτασαν γύρω στα 20 μου, όταν ήθελα να ανακαλύψω λίγο συναίσθημα».

Με τσίμπησε από εκείνη τη στιγμή, γιατί από το να είσαι μόνος ονειρεύεσαι μια σκηνή και ξαφνικά, να δεις όλο αυτό το κοινό και όλη αυτή την αγάπη που εισπράττεις, απλά παίζοντας τη δική σου μουσική, είναι αλήθεια ότι είναι ένα ιδιαίτερο συναίσθημα.

Πώς βρήκες τη θέση σου σε έναν κόσμο όπου τείνουμε να πετάμε τους δίσκους βινυλίου, ακόμα κι αν επανέλθουν στη μόδα;

Θεωρώ ότι σήμερα η μουσική καταναλώνεται πολύ γρήγορα και είναι δύσκολο να δώσεις ζωή ή τύχη στη μουσική. Σε μία ή δύο εβδομάδες, μπορεί γρήγορα να αφεθεί στην άκρη, ενώ εκείνη την εποχή, οι καλλιτέχνες χρειάζονταν ένα χρόνο, δύο χρόνια, ακόμη και τρία χρόνια για να φτιάξουν ένα άλμπουμ. Θυμάμαι ότι όταν είχα έναν δίσκο, τον άκουγα τρία χρόνια, τον ήξερα από έξω. Είχα το μικρό βιβλιαράκι στο CD που διάβασα προσεκτικά. Διαπιστώνω λοιπόν ότι είχαμε άλλο σεβασμό για τη μουσική και άλλο τρόπο να την καταναλώνουμε. Νομίζω ότι όλοι είναι νοσταλγοί γι’ αυτό και γι’ αυτό η μουσική από παλιά επιστρέφει όλο και περισσότερο. Νομίζω ότι η μουσική είναι που κάνει τους ανθρώπους να χορεύουν, που κάνουν τους ανθρώπους να χαμογελούν, που δίνει ευχαρίστηση, ακόμα και σήμερα, στα παιδιά που ανακαλύπτουν ξανά τη μουσική σε σύγκριση με εμένα. Ανακαλύπτει ξανά έναν Michel Delpech που μπορεί να μην ήξερε και όλα αυτά τα τραγούδια, είναι αλήθεια ότι είναι και πάλι στις ειδήσεις σήμερα και χαίρομαι που τα διασχίζει όλα. γενιές.

Πώς καταφέρατε να δημιουργήσετε ένα μέρος για τον εαυτό σας χρησιμοποιώντας τίτλους από το παρελθόν;

Νομίζω ότι λειτούργησε γιατί αναλαμβάνω την ευθύνη για τη μουσική μου. Μερικές φορές μπορεί να φαίνεται ότι κάλυπτε τα 80s, ενώ για μένα είναι η μουσική που αγαπώ, οπότε την παίζω με πάθος, με ευχαρίστηση και ζω τη μουσική. Νομίζω ότι ο κόσμος το εκτιμά αυτό και νιώθει ελεύθερος όταν έρχεται να με δει σε συναυλία. Νιώθουν ξανά ζωντανοί μέσα από τη μουσική μου. Το μυστικό είναι ότι αναλαμβάνω την ευθύνη και ζω τη μουσική μου στο έπακρο.

Είχατε στιγμές αμφιβολίας;

Πάντοτε. Βασικά, είμαι πολύ ντροπαλή, οπότε δούλεψα πολύ με τον εαυτό μου. Δούλεψα πολύ στη σκηνή γιατί πρέπει να εμφανιστείς μπροστά σε χιλιάδες κόσμο, πρέπει να μιλήσεις στο μικρόφωνο, μπροστά σε κόσμο. Οπότε δούλεψα όλα αυτά τα πράγματα γιατί έπρεπε να ξεπεράσω τον εαυτό μου. Δεν ήταν φυσικό για μένα και σήμερα είναι πολύ καλύτερα, αλλά έχω κάνει πολύ δρόμο.

Τι αντιπροσωπεύει αυτή η μουσική, σε έσωσε σε αυτό το ταξίδι;

Με μεταμόρφωσε, δεν είμαι πια καθόλου το αγοράκι που ήμουν πριν. Έχω αποκτήσει μεγάλη αυτοπεποίθηση. Σήμερα, είμαι καλύτερος άνθρωπος, είμαι ένας άνθρωπος που αναλαμβάνει τις ευθύνες και, όλα αυτά, ήρθα χάρη στη σκηνή και χάρη σε όλα όσα μπόρεσα να καταφέρω.

Υπάρχει ένα άλμπουμ που θα φτάσει τον Μάρτιο του 2027, μέχρι τότε, θα υπάρχουν κυκλοφορίες single σταδιακά. Τι αντιπροσωπεύει αυτό το άλμπουμ για εσάς;

Είναι αφιέρωμα, γιατί εκεί έχω την ευκαιρία να ηχογραφήσω ξανά επιτυχίες από τη δεκαετία του ’80 με τους πρωτότυπους καλλιτέχνες. Υπάρχουν πολλές εκπλήξεις που θα συμβούν με καλλιτέχνες που λατρεύω, τους οποίους θαυμάζω.

«Είναι αφιέρωση να μπορώ να μοιράζομαι και να μπορώ να ανταλλάσσω με όλους αυτούς τους καλλιτέχνες που με συγκλόνισαν σε όλη μου την παιδική ηλικία».

Ο κύκλος έχει ολοκληρωθεί, είναι σαν ένα όνειρο.