Κατά τη διάρκεια μιας εβδομάδας τον Ιούνιο του 2014, ο Pierre-Alexandre Schwab συγκέντρωσε δύο μακροχρόνιους φίλους, τον Jean Douchet και τον Jacques Lassalle, για μια χαλαρή συζήτηση για τον κινηματογράφο και το θέατρο, ανάμεσα σε προσωπικούς προβληματισμούς, πολύτιμα μαθήματα και ουσιαστικές παρεκβάσεις.
1η μέρα: Τι είδους κινηματογράφο και θέατρο ανακάλυψαν ο Jean Douchet και ο Jacques Lassalle στα παιδικά τους χρόνια, ο ένας από την πόλη και ο άλλος από το χωριό; Διασταυρούμενες επικλήσεις, με κοινό, τέλος, την Ωβέρνη.
2η μέρα: Πώς να γίνεις κριτικός κινηματογράφου μέσα από την αγάπη για τις ταινίες και την επιθυμία να τις κάνεις; Πώς να κάνεις θέατρο στην ακραία καχυποψία του θεάτρου και της παθιασμένης παρακολούθησης βιβλίων και ταινιών; Σύγκριση εμπειριών.
3 e journée : Après des dérins buts adultérins (Sarah Bernhardt, Η Δολοφονία του Δούκα του Γκιζ) ο βωβός κινηματογράφος ορίστηκε πολύ γρήγορα ως η άρνηση του θεάτρου, από τον Méliès στον Lumiere, από τον Gance στον Griffith. Γιατί; Πως;
4η μέρα: Έναρξη ανατροπής: η συνακόλουθη συμβολή στον αμερικανικό κινηματογράφο, από τη δεκαετία του ’30 και η έλευση του ομιλούντος κινηματογράφου, των ευρωπαίων θεατρίνων (Lubitsch, Sirk, Wilder, Preminger, Kazan) υπό την επιρροή των Max Reinhardt, Stanislavski, Brecht και επίσης, κατά τα άλλα, των Pagnol και Guitry.
5η μέρα: Επιβεβαίωση ενός νέου στάτους του θεάτρου στον κινηματογράφο με το Γαλλικό Νέο Κύμα (από τον Μέλβιλ στον Ευστάς, από τον Γκοντάρ στον Ρόμερ, από τη Ριβέτ στον Σαμπρόλ) και τους ανεξάρτητους της Νέας Υόρκης (Κασσαβέτες, αδέρφια Μέκα, Μπάρμπαρα Λόντεν…). Διαδικασία και συνέπειες.
6η μέρα: Όταν το θέατρο δανείζεται όλο και περισσότερα από τον κινηματογράφο και το ψηφιακό βίντεο. όταν ο κινηματογράφος δίνει ολοένα και πιο συχνό ρόλο στη δραματουργία του γυρισμένου σεκάνς και στον αυξανόμενο ρόλο του κειμένου, του διαλόγου ή του μονολόγου…
7η μέρα: Πέρα από ένα όλο και πιο αποστειρωμένο σενάριο για ταινίες και τον ολοένα και πιο σημαντικό ρόλο των κυκλωμάτων του Διαδικτύου. πέρα από την αυξανόμενη απροθυμία των ρεπερτορίων και την οπισθοδρομική πρακτική των εμπορικών θεάτρων (δημόσιων και ιδιωτικών), η έλευση μοναδικών, καινοτόμων και τελικά απρόβλεπτων γραπτών (Caumon, Dumont, Desplechin, Kechiche, Guiraudie, Yann Gonzalez) στον κινηματογράφο.
