Οι καρδιές των Ιταλών δεν χτυπούν πια για τους Nazionale. Εξακολουθούμε να είμαστε παθιασμένοι με τους συλλόγους μας «στην περίπτωσή μου η Ρόμα», αλλά μου φαίνεται ότι το ποδόσφαιρο έχει πάψει να είναι εθνικό άθλημα. Η κατάθλιψη των φιλάθλων είναι αντανάκλαση αυτής της χώρας. Η υποστήριξή μας θα ξαναγεννηθεί μόλις η ομάδα αρχίσει να κερδίζει ξανά.
Μας άρεσε η ιταλική νίκη στο Euro 2021, με το περίφημο λουκέτο [« catenaccio »]. Αλλά μεταξύ των μεγάλων παικτών που στέφθηκαν, παραμένει μόνο ο Τζανλουίτζι Ντοναρούμα. Δεν μπορείς να κερδίσεις μόνο με έναν καλό τερματοφύλακα. Η τελευταία μας μεγάλη γενιά κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1982. Θυμάμαι τον Ντίνο Ζοφ, αλλά και τον εξτρέμ Φράνκο Καούζιο, τον σκόρερ Πάολο Ρόσι. Μια τρομερή ομάδα, η οποία ήταν ίσως ακόμη περισσότερο το 1978, αλλά που είχε σκοντάψει ενάντια στην Ολλανδία και μετά στη Βραζιλία. Μας λείπει ένας πρωταθλητής του επιπέδου του Αλεσάντρο Ντελά Πιέρο ή του Φραντσέσκο Τότι [champions du monde 2006].
Το ποδόσφαιρο του παρελθόντος ήταν πιο αργό, οι παίκτες λιγότερο δυνατοί σωματικά, αλλά το παιχνίδι ήταν τεχνικό και ένας πρωταθλητής κατάφερε να κάνει τη διαφορά. Έχουμε με τον Federico Bernardeschi [Bologne] ένα πολύ τεχνικό στοιχείο, σε εξαιρετική μορφή, το οποίο ωστόσο έχει αγνοηθεί. Η PSG ή η Μπαρτσελόνα αποτελούν εξαιρέσεις, πλέον, σε ένα συχνά βαρετό θέαμα.
