Αθλητική επιχείρηση: το σιδερένιο «απροσδόκητο» της Tours Métropole

Αδύνατον να χάσατε τις πληροφορίες. Την περασμένη Κυριακή, 14 Ιουνίου, πραγματοποιήθηκε η δεύτερη έκδοση του Ironman in Touraine. Ένα μεγαλειώδες γεγονός που εγείρει κάποια ερωτηματικά όταν το δούμε λίγο πιο προσεκτικά.

Στη Josephine.

Καλώς ήρθατε στην ομάδα ευτυχίας

Ο τοπικός τύπος και οι θεσμικές ανακοινώσεις, ενωμένοι όπως πάντα, είναι αιχμάλωτοι εδώ και εβδομάδες: «ηχηρή είσοδος» του Tours στον κλάδο, «βιτρίνα για την περιοχή», «καλή συμφωνία ξενοδοχείου», «τοπ 10 στον κόσμο του Ironman», «υπερηφάνεια και τιμή», «κάνοντας την επικράτειά μας να λάμψει πολύ πέρα ​​από τα σύνορά της», «ενισχύοντας την τοπική κληρονομιά», «μοιραζόμαστε», «ξεπερνώντας τον εαυτό μας», «συμμετέχοντας στην ομάδα ευτυχίας».. Μην πετάτε άλλο, είναι ενθουσιασμός σε σύντομο βηματισμό, μεγάλη πλατφόρμα και πρόσθιο.

Για την ανάδειξη φρόντισε και ο Frédéric Augis, πρόεδρος της Tours Métropole, ως καλός δημόσιος διευθυντής. Ναι, κοστίζει στην κοινότητα 200.000 ευρώ για να αντέξει οικονομικά τις υπηρεσίες του αμερικανικού franchise που διοργανώνει την εκδήλωση, παρέχοντας την τεχνογνωσία της και την καλά προσδιορισμένη και ορατή επικοινωνία – 2 εκατομμύρια ακόλουθους στα διάφορα κοινωνικά δίκτυα. Ποιο είναι όμως αυτό το ποσό σε σύγκριση με 4 εκατ. ευρώ εκτιμώμενες επιπτώσεις στην επικράτεια; Υπάρχουν ήδη οι 3.400 αθλητές από όλο τον κόσμο που ήρθαν να συμμετάσχουν και μένουν κατά μέσο όρο 3,5 βράδια, και στη συνέχεια και η συνοδεία και οι υποστηρικτές τους. Και μετά υπάρχει το κοινό, που μπορεί να έρθει και από μακριά, υπήρχαν 10.000 άτομα στο εκθεσιακό κέντρο για την ημέρα. Touraine, ο ιστότοπος Ironman που προωθεί «τα κάστρα του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης», την ομορφιά των τοπίων του Λίγηρα και την εγγύτητα στο Παρίσι, αρκετά για να προσελκύσει αθλητικούς τουρίστες για τον υπόλοιπο χρόνο.

Τα κρυφά έξοδα του αθλητισμού θεατών

Μόνο που ο Frédéric Augis δεν τα λέει όλα, ζαλισμένος κι αν είναι. Ήδη, στις αρχικές 200.000 ευρώ, πρέπει να προσθέσουμε τις 100.000 ευρώ άμεσης υλικοτεχνικής βοήθειας προς τον διοργανωτή, αυτό είναι μέρος της συμφωνίας. Και μετά είναι οι δεκάδες οδικοί υπάλληλοι, υπηρεσίες συντήρησης, Περιφερειακή Διεύθυνση, δημοτική αστυνομία, υπηρεσίες επικοινωνιών… των οποίων ο χρόνος εργασίας διατέθηκε προς όφελος της εκδήλωσης, ανάντη, κατάντη και την ημέρα, μερικές φορές υπερωρίες. Τα ποσά είναι αδύνατο να ποσοτικοποιηθούν και μοιράζονται μεταξύ διαφορετικών κοινοτήτων –δήμων, ηπειρωτικής χώρας, διαμέρισμα, περιφέρειας– αλλά πιθανότατα είναι περίπου 100.000 ευρώ στη μισθοδοσία. Και πάλι, αυτό είναι χωρίς να υπολογίζεται το κόστος διάθεσης του εκθεσιακού κέντρου, χιλιάδες φράγματα που μεταφέρονται με μητροπολιτικά οχήματα, φθορά του εξοπλισμού κ.λπ., κ.λπ.

Συνολικά, είναι πιθανώς περισσότερα από 400.000 ευρώ δημόσιο χρήμα που συλλέγεται μέσω της φορολογίας που χρηματοδότησε την εκδήλωση, με εκτιμώμενη απόδοση επένδυσης 4 εκατομμυρίων, μια καλή αναλογία 1 προς 10, ακόμη περισσότερο από ορισμένες πολιτιστικές εκδηλώσεις με ευρωπαϊκή επιρροή όπου οι συνήθεις αναλογίες είναι μάλλον 1 προς 7.

Ένα τέλειο παράδειγμα win-win, λοιπόν; Ίσως από την άποψη της μακροοικονομικής ανάλυσης, αλλά τελικά, ήταν οι φορολογούμενοι και οι τοπικές επιχειρήσεις που πλήρωσαν και ήταν η ξενοδοχειακή βιομηχανία, τα εστιατόρια, τα μουσεία, τα μνημεία και ορισμένα καταστήματα – αθλητικά, αναμνηστικά – που καρπώθηκαν τα κέρδη.

Και το thunes-athlon

Τούτου λεχθέντος, ο πραγματικός νικητής της επιχείρησης είναι φυσικά το αμερικανικό franchise που κατέχει τα δικαιώματα και την οπτική ταυτότητα του Ironman. Πέρα από την άμεση χρηματοδότηση και την έμμεση βοήθεια που καθιστά τον οργανισμό βιώσιμο, η εταιρεία χρεώνει την εγγραφή των ανταγωνιστών για ποσά που κυμαίνονται από 600 έως 800 ευρώ. Με τους 3.400 αθλητές που αγόρασαν μια σαλιάρα φέτος, περισσότερα από 2 εκατομμύρια ευρώ πήγαν στις τσέπες του Ironman.

Και πρέπει ακόμα να εξετάσουμε το merchandising και τις συνεργασίες με άλλες εταιρείες που σχετίζονται με την εκδήλωση και το προωθητικό της χωριό ανοιχτό για αρκετές ημέρες, με μουσική και τα πάντα: κατασκευαστές ποδηλάτων, επωνυμίες συμπληρωμάτων διατροφής, ταξιδιωτικά γραφεία, ραδιόφωνο… κάθε φορά, είναι μια επιταγή ή οφέλη σε είδος που επιτρέπουν στον Ironman να φέρει σε μετρητά ή να περιορίσει το κόστος σας.

Οπότε, φυσικά, χρειάζεται και εκατοντάδες άνθρωποι να επανδρώσουν τις στάσεις ανεφοδιασμού, τις ζώνες μετάβασης, να παρακολουθούν τις διασταυρώσεις και τις διαδρομές –συνολικά 220 χλμ.– και ο λογαριασμός μπορεί να είναι απότομος. Μην ανησυχείτε, η λύση που βρέθηκε είναι εξαιρετική: οι εθελοντές που θα ήθελαν να εγγραφούν για να συμμετάσχουν σε αυτό το αθλητικό φεστιβάλ έχουν κάποια πλεονεκτήματα – καπάκι, μπουκάλι νερό, τσάντα – και αν είναι τοπικοί σύλλογοι που θέτουν τους εθελοντές τους στη διάθεση των διοργανωτών, τότε ο Ironman πληρώνει 40 ευρώ στον σύλλογο από τον εθελοντή που παρέχεται. Ένα μεγάλο ανατρεπτικό παράδειγμα trickle-down.

Η κρυφή μνήμη του «καλού σχεδίου»

Ας αφήσουμε κατά μέρος το ερώτημα του τι νόημα έχει για μια κοινότητα να επιδοτεί ένα ιδιωτικό κουτί και να προωθεί μια πολύ επικίνδυνη αθλητική πρακτική, ειδικά σε τέτοια ζέστη, όλα για πολύ επιλεγμένους συμμετέχοντες που μπορούν να πληρώσουν τρελά ποσά μεταξύ εξοπλισμού, εγγραφής, ταξιδιού, διαμονής. Αυτό που επισημαίνουν πάνω απ’ όλα ντόπιοι παράγοντες του αθλητισμού και του συνεταιριστικού τομέα είναι η παράπλευρη ζημιά της διοργάνωσης.

Αλλά το μεγάλο μελανό σημείο είναι το οικολογικό ερώτημα: το αποτύπωμα άνθρακα που συνδέεται με τα ταξίδια των συμμετεχόντων και του κοινού που μερικές φορές έρχεται από πολύ μακριά είναι φυσικά καταστροφικό, και υπάρχει επίσης και πάνω απ’ όλα η αφθονία των απορριμμάτων που βρέθηκαν στα 220 χλμ. της διαδρομής (βλ. Ο οργανισμός λέει ότι είναι σθεναρά προσηλωμένος σε αυτό το θέμα και μάλιστα σχεδιάζεται στους κανονισμούς να εξαλειφθεί ένας ανταγωνιστής που αφήνει τα απόβλητά του έξω από τις προγραμματισμένες περιοχές, αλλά η έλλειψη εθελοντών και οι μεγάλες αποστάσεις που πρέπει να ελεγχθούν δείχνουν τρύπες στη ρακέτα. Απλοί πολίτες ή υπηρεσίες καθαριότητας του δήμου φρόντισαν τις επόμενες μέρες, με απόλυτη προληπτική δράση.

Για άλλη μια φορά, ο αθλητισμός των θεατών και η εμμονή των πολιτικών με τον τουρισμό και την προβολή εξετάζονται μόνο από την οπτική γωνία της επικοινωνίας και των στενών οικονομικών οφελών. Και στο διάολο το γενικό και περιβαλλοντικό συμφέρον.

Φωτογραφία ενός: Ironman Triathlon Marie-Pierre Husson. IMPA 70.3 2013. Γαλλία cl Kagaoua Wikipedia

Περισσότερες πληροφορίες κατά τα άλλα:

«Sport», ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα hoax