Το επιχείρημα του Συμεών Μπράουν ότι η τάξη είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο στις συζητήσεις για τη φυλή (Συνέντευξη, 9 Αυγούστου) δεν είναι πουθενά πιο ορατό όσο στην κλασική μουσική.
Οι διάσημοι μαύροι μουσικοί της κλασικής μουσικής είναι πολύ συχνά σταθερά μεσαία τάξη: παιδιά επαγγελματιών που μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά τα όργανα, τα δίδακτρα, τα έξοδα εξετάσεων και τα ταξίδια που απαιτεί η σοβαρή μουσική εκπαίδευση. Η επιτυχία τους είναι πραγματική, αλλά είναι κυρίως απόδειξη ότι η τάξη ανοίγει πόρτες.
Ο γιος μου είναι λευκός, εργατικής τάξης, έτρωγε δωρεάν σχολικά γεύματα μέχρι τα 12 του και εξακολουθεί να ζει σε μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της Αγγλίας. Κέρδισε μια υποτροφία σε μια εξειδικευμένη μουσική σχολή και πήγε σε ένα κορυφαίο ωδείο. Ο πιο στενός του φίλος, ένας μαύρος κλασικός μουσικός της εργατικής τάξης, ακολούθησε σχεδόν τον ίδιο δρόμο. Και οι δύο κρίθηκαν πολύ προνομιούχοι για τη διευρυνόμενη υποστήριξη συμμετοχής σε επίπεδο μεταπτυχιακού, επειδή είχαν παρακολουθήσει ανεξάρτητα σχολεία, αγνοώντας τις υποτροφίες τους ή ότι οι οικογένειές τους δεν μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν τις εγγραφές εξετάσεων, πόσο μάλλον δύο χρόνια μεταπτυχιακών διδάκτρων και έξοδα διαβίωσης. Σε συνεντεύξεις, τα ωδεία αμφισβήτησαν ακόμη και έντονα την έκταση του αποκλεισμού τους.
Ενισχύοντας το φραγμό της τάξης, πολλοί χώροι ρεσιτάλ του Ηνωμένου Βασιλείου επιμένουν σε καλλιτέχνες που έχουν εκπαιδευτεί σε ωδείο, αλλά αρνούνται να τους πληρώσουν, αρνούμενοι ακόμη και να μοιραστούν μια συχνά σημαντική συλλογή συνταξιοδότησης, ισχυριζόμενοι ότι η εμπειρία είναι αρκετά ανταμοιβή – και έτσι αποκλείεται όποιος πρέπει να εργαστεί για τα προς το ζην
Τα σχήματα ποικιλομορφίας που αγνοούν την τάξη θα συνεχίσουν να μπερδεύουν μια χούφτα διασχίζοντας τα σύνορα για δομική αλλαγή, αφήνοντας τους φτωχότερους μουσικούς κάθε χρώματος σε αδιέξοδο.
Το όνομα και η διεύθυνση παρέχονται
