Αρχική Κόσμος Η κριτική του Waterboys – Ο Steve Earle συμμετέχει σε μια ένδοξη...

Η κριτική του Waterboys – Ο Steve Earle συμμετέχει σε μια ένδοξη απείθαρχη επιστροφή στο Fisherman’s Blues

5
0

Ττο δικό του είναι περίεργο. Μια συναυλία των Waterboys, αλλά και κάτι άλλο: η πρώτη βραδιά του Fisherman’s Blues Revue. Τι ακριβώς; Εμπνευσμένη από την Rolling Thunder Revue, την άγρια ​​περιοδεία στην οποία ο Bob Dylan έπαιξε μαζί με έναν θίασο guest star, η εκδοχή του Mike Scott είναι ένας τρόπος να σκάψει κανείς τη ριζική μουσική που έφτιαχνε ο ίδιος και η μπάντα του στα μέσα της δεκαετίας του 1980, μερικά από τα οποία εμφανίστηκαν στο κλασικό Fisherman’s Blues. Ο στόχος αυτού του σόου δεν είναι ένα πιστό play-through αυτού του άλμπουμ, το οποίο ο Scott έχει πει ότι θα έβρισκε βαρετό, αλλά μια «αναζωογόνηση» του πνεύματός του.

Η φωτιά ανάβει με ένα εναρκτήριο μισάωρο με τα αγαπημένα: Το A Girl Called Johnny είναι αξιοσημείωτο για τα legs-akimbo keytar ηρωικά του αδελφού Paul Brown. Ο Σκοτ ​​του φωνάζει και του υπόσχεται «μερικούς άλλους άτακτους και κακούς που θα ενταχθούν ακόμη». Επικεφαλής ανάμεσά τους είναι ο Steve Earle, ο οποίος ανεβαίνει στη σκηνή μετά το διάστημα. Ουρσίνιο και μαγνητικό, το μαντολίνο μοιάζει με παιχνίδι στα χέρια του καθώς τραγουδάει το Copperhead Road και άλλα από το τραγούδι του. Αισθάνεται, για λίγο, σαν ένα σετ του Steve Earle που έπεσε σε μια συναυλία του Waterboys, παρά ως συνδυασμός των δύο. Η θαυμάσια εξαίρεση είναι το And a Bang on the Ear, το αγαπημένο χρονικό του χαμένου έρωτες του Σκοτ.

Ανακατασκευασμένος ως ντουέτο, ο Earle συνεισφέρει νέους στίχους που φαίνεται να αναφέρονται στα δικά του ρομάντζα: «Η Sandy ήταν μόλις 18 όταν την πήρα για γυναίκα μου/Πίστευα ότι θα ήμασταν μαζί όλες τις εποχές της ζωής μου». Λειτουργεί όμορφα. Δεν είναι όλα. Η παράσταση είναι πολύ μεγάλη, πιέζει τρεις ώρες συμπεριλαμβανομένου του διαστήματος, και η αίθουσα είναι πολύ μεγάλη. Το The Stolen Child, αυτό το τρεμάμενο σκηνικό ενός ποιήματος του Yeats, δεν ακούγεται να ωφελείται σε μια αρένα. Ωστόσο, υπάρχει μια πληθωρικότητα και ένταση στις παραστάσεις, ειδικά το παίξιμο του βιολιτζή Steve Wickham – βετεράνου του Fisherman’s Blues – που απειλεί να ανατραπεί στην υπέρβαση. Το κλείσιμο Will the Circle Be Unbroken στέλνει το κοινό στη νύχτα έχοντας βιώσει κάτι καλύτερο από τη νοσταλγία: καλλιτέχνες που υφαίνουν μια νέα ταπισερί από τα φωτεινά νήματα του παρελθόντος τους.

Στο 3Arena, Δουβλίνο, 5 Σεπτεμβρίου και στο O2, Λονδίνο, 12 Σεπτεμβρίου