Ακολουθήστε μας στο Google
«cësa da lat dijes tu / milk house you say»: Έχοντας μεγαλώσει μεταξύ γλωσσών, η Nadia Rungger χρησιμοποιεί την ποίησή της για να δημιουργήσει έναν κόσμο χωρίς σταθερά σύνορα.
Μερικές φορές αυτό λειτουργεί: «Βγάζω / όλες τις γλώσσες / που φοράω». Συχνά όμως ο λυρικός εαυτός δεν ξέρει πια σε ποιον ταιριάζει πραγματικά. Φυσικά, δεν πρόκειται μόνο για (μεταφορικά) είδη ένδυσης, αλλά τελικά για μια λαχτάρα για το σπίτι. Η επιθυμία «να με αποδέχεται μια γλώσσα / μάνα / ήθελα να πω / σε σένα» γίνεται ξεκάθαρη.
Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι το κειμενικό θέμα στη νέα ποίηση της Nadia Rungger φαίνεται τόσο ξεριζωμένο, ειδικά από τη στιγμή που αρκετές πολιτιστικές καρδιές χτυπούν στο στήθος του συγγραφέα. Γεννημένη στο Νότιο Τιρόλο το 1998, μεγάλωσε πολύγλωσση και γράφει τόσο στα γερμανικά όσο και στα λατινικά, όπως συμβαίνει στον τρέχοντα τόμο της «cësa da lat dijes tu / milchhaus say du» που συνδυάζει και τα δύο.
Το βιβλίο
Νάντια Ράγκερ: cësa da lat dijes tu / σπίτι γάλακτος που λες. Ποιήματα. Limbus, Innsbruck 2026. 96 σελίδες, 15 ευρώ.
Το να κατοικείς στους ενδιάμεσους κόσμους σημαίνει να είσαι πάντα σε αναζήτηση. Αφενός για τον εαυτό σας και αφετέρου για τον σωστό, αν και εδώ θα μπορούσατε να μιλήσετε με μεγαλύτερη ακρίβεια για δίκτυο. Είστε απλώς «θολοί ο ένας με τον άλλον / με τους άλλους». Και έτσι σε αυτόν τον λακωνισμό διαλύονται σταδιακά όλα τα όρια, αυτά μεταξύ των ανθρώπων καθώς και αυτά μεταξύ των αισθήσεων, όταν το εγώ αρχίζει ξαφνικά να ακούει το αλάτι. Το ίδιο ισχύει και για τους καιρούς. Γιατί «που τώρα / ένας σκίουρος / χοροπηδάει / κάποτε / ένα ψάρι κολύμπησε για μένα». Το σήμερα και το χθες επικαλύπτονται. Όλα συγχωνεύονται στο αδιαίρετο παρόν.
Προκειμένου να αντικατοπτρίζει την εξάλειψη του διαχωριστικού στη φόρμα, ο συγγραφέας, που εργάζεται σε πολλά είδη (όπως το δράμα), αποφεύγει τελείως τις τελείες και τα κόμματα. Χρησιμοποιεί επίσης σταθερά πεζά γράμματα. Ο κόσμος είναι σε ροή, απαλλαγμένος από οποιεσδήποτε ιεραρχίες.
Το πολιτικό μήνυμα πίσω από αυτό είναι αναμφισβήτητο: εν μέσω των συζητήσεων για το Φρούριο της Ευρώπης, αυτός ο στίχος κάνει έκκληση για μια ανοιχτή κοινωνία. Φυσικά, μια τέτοια κοινότητα φέρνει μαζί της προσκρούσεις εδώ κι εκεί. Δεν είναι τυχαίο που στο Rungger, που έχει λάβει διεθνή βραβεία όπως το βραβείο της κριτικής επιτροπής Irseer Pegasus ή το Βραβείο Λογοτεχνίας Merano Europa, συναντάμε εικόνες σπιτιών που τρέμουν ή λέξεις που βράζουν στη σόμπα.
Επιτρέπεται η αβεβαιότητα
Οι ανασφάλειες παραμένουν -και δικαιολογούνται γιατί επιφέρουν αλλαγές. «Δεν πάμε πια / όπως παλιά / τα μονοπάτια είναι διαφορετικά», λέει σε ένα σημείο αυτής της ζωντανής και πολύχρωμα αστραφτερής ποίησης. Αυτή η διορατικότητα δίνει χώρο για νοσταλγία; Σίγουρα, ταυτόχρονα μας βάζει στον πειρασμό να δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο, με το οποίο ο όγκος τελειώνει κατάλληλα.
Το εγώ παρατηρεί ένα φύλλο που έχει πέσει από το δέντρο και έχει τη δική του ιστορία να πει. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να το κρατήσετε «σαν / κοχύλι / στο αυτί σας».
