Αν δεν σας αρέσουν τα πειράματα, μείνετε μακριά από αυτό το βιβλίο. Αλλά μάλλον θα ήταν τέλειο για εσάς τότε – δεν ειπώθηκε κάποτε, τουλάχιστον, ότι η λογοτεχνία θα πρέπει να διευρύνει τους ορίζοντές σας;
Η Lisa Spalt, γεννημένη στο Hohenems το 1970, ασχολείται με την πειραματική λογοτεχνία εδώ και πολλά χρόνια. Δεν σας διευκολύνει. Τα κείμενά της δεν είναι πιασάρικα και χιουμοριστικά όπως αυτά του Ernst Jandl, ούτε είναι ευχάριστα σπασμωδικά όπως αυτά του Clemens J. Setz.
Στο «The Confused Animal», ο Spalt παίρνει τη σύγχυση που δημιουργείται στον αναγνώστη στα άκρα, γιατί μόλις καταλάβεις, δεν κάνεις τίποτα. Επομένως, είναι δύσκολο να περιγραφεί το περιεχόμενο χωρίς να περιορίσει πλήρως την ερμηνεία. Δεν υπάρχει ούτως ή άλλως συνεκτική ιστορία, επομένως αναφέρονται μόνο μερικά από τα κεντρικά στοιχεία: Πρόκειται για τρεις ψυχοπαθείς, ένα terrarium, μια χορωδία από μαντίλες που προσεύχονται («Μην ανησυχείς, περιλαμβάνονται και τα αρσενικά», εξηγεί όποιος λέει την ιστορία). Α ναι, εμφανίζεται και ένα φωτοτυπικό και χρησιμοποιείται αρκετά χιουμοριστικά. Παραμένει ασαφές σε ποια πλευρά του υαλοπίνακα του terrarium βρίσκονται οι πραγματικοί ψυχοπαθείς, καθώς και σε ποιον ή τι πρέπει να αναζητηθεί ή ακόμα και να βρεθεί το μπερδεμένο ζώο.
Αυτή η αρχική κατάσταση, που φαίνεται τόσο παράλογη όσο και παράξενη – τρεις ψυχοπαθείς που κλέβουν ένα terrarium σε ένα κατάστημα κατοικίδιων ζώων στο οποίο κάθονται ένα σωρό πολύ ευφάνταστα μαντίλες που προσεύχονται – περιβάλλεται από κάθε λογής αφηγηματικό στιγμιότυπο: δίπλα σε ένα I, ο αντιγραφέας της Xerox μιλάει, καθώς και ένα σύστημα που μιλάει τρελά όταν μιλάει. Το «τσαλακωμένο πρόσωπο της ιστορίας» προοριζόταν πιθανώς να παρέχει κάποιου είδους επεξηγηματική περίληψη, αλλά δεν δημιουργεί λιγότερη σύγχυση.
