Το L’Idéal Cinéma, ο πρώην κινηματογράφος της οικογένειας Petriccioli, έκανε πολλά αστέρια να λάμψουν στα μάτια των Bramais τη δεκαετία του 1950. Ο αγροτικός κινηματογράφος κάποτε ζωντάνευε τα βράδια, προσελκύοντας νέους και οικογένειες από τα χωριά γύρω από έναν ταξιδιωτικό προβολέα. Ανάμεσα σε σπασμένους τροχούς και ολονύχτια καφέ, αυτές οι συνεδρίες άφησαν το στίγμα τους στη συλλογική μνήμη του Lauragais.
Είναι τρελό αυτό που είχε ο Μπραμ, ένα μικρό χωριό τότε στο σταυροδρόμι των μεγάλων δρόμων, από άποψη διασκέδασης και μετά τον πόλεμο. Άτυπα γεγονότα, σπάνια εκτός μεγάλων πόλεων. Ο Roger Arcizet, 93 ετών, το θυμάται: ως έφηβος ερχόταν εκεί. “Στην αρχή δεν υπήρχαν καθίσματα, υπήρχαν μόνο καρέκλες και παγκάκια. Σταθήκαμε πίσω από τα κορίτσια. Μια μέρα, ο μεγαλύτερος από εμένα Néné Andrieu, ήθελε να με αποσπάσει. Του κάρφωσα την καρέκλα μου. Για μέρες δεν τολμούσα να βγω έξω από το φόβο ότι θα έπεφτε πάνω μου πάνω της και μετά ο χρόνος έπνιγε τη μνήμη”, λέει.
«Όταν χάλασε η ταινία, φωνάξαμε: επιστροφή χρημάτων!»
Έδειξαν ταινίες με ευρεία διανομή, όπως το “The 10 Commandments” με τον Yul Brynner. Ο κ. Pfinder ήταν προβολέας. Υπήρχαν δύο προβολείς…. μόλις τελείωσε ο ένας κύλινδρος, ανέλαβε ο άλλος. Όταν χάλασε η ταινία, ήρθε η ώρα να ξανασυνθέσουμε την κασέτα, φωνάξαμε: «Επιστροφή χρημάτων!». Υπήρχαν δύο συνεδρίες την Κυριακή, μετά το Σάββατο, την Πέμπτη και την Τρίτη, η διαφημιστική αφίσα κολλήθηκε στον τοίχο του Vizzotto στη γωνία του δρόμου. Μόλις τον έβλεπαν στα θέατρα, τριγυρνούσε στα καφενεία του χωριού, τον προβολέα και μια οθόνη στο αυτοκίνητο.
“Το καφέ ήταν ανοιχτό όλο το βράδυ”
Ο Λουλού Λαβάλ, ο φούρναρης, το θυμάται…: «Η κυρία Πετριτσιόλι δεν ήταν εύκολη, ήταν υπεύθυνη και έβαζε κόσμο. Ο Λούις, ο Ισπανός από το καφέ Lasgouze, απέναντι, πρόβαλλε ταινίες στα χωριά και δεν είχε άδεια. Τον πήγα μια φορά με τον Γκάι Βιβέντ, μου αγόρασε μια μπύρα, άνοιξε το καφενείο τους εκεί. μπιλιάρδο και παρακολουθήστε την ταινία μέσα από μια τρύπα στην κλειδαριά της πόρτας, όπου κρυφοκοιτάγονταν με τη σειρά τους. Ο φούρναρης Hounoux έφερε νέους εκεί, άλλοι ήρθαν με ποδήλατο, 91 ετών…: «Είδα τον *Quai des Mignes* με τον Jean Gabin και τη Michèle Morgan και το διάσημο αντίγραφό του. “Έχεις όμορφα μάτια, ξέρεις”. Οι προβολές γίνονταν τα απογεύματα της Κυριακής στις 3 μ.μ. και το βράδυ στις 9 μ.μ. Μετά ήταν το τελευταίο και η αυλαία στην οθόνη έπεσε, όπως στο τραγούδι του Έντι Μίτσελ. Πουλήθηκε στο δημαρχείο, ο κινηματογράφος θα επιστρέψει στη σκηνή…
