Ποδόσφαιρο/Παγκόσμιο Κύπελλο-Αργεντινή-Αγγλία: μια ιστορική αντιπαλότητα στα πρόθυρα του τελικού

από τη Rosalba O’Brien

Antonio Rattin το 1966. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα το 1986. Ο Ντέιβιντ Μπέκαμ το 1998.

Αυτοί οι αγώνες ανήκουν στον θρύλο του ποδοσφαίρου. Την Τετάρτη, η Αργεντινή και η Αγγλία συναντιούνται ξανά στο Παγκόσμιο Κύπελλο, αυτή τη φορά για έναν πρώτο ημιτελικό μεταξύ των δύο επιλογών, με διακύβευμα μια θέση στον τελικό της Κυριακής.

Η συνάντηση είναι μέρος μιας αντιπαλότητας που είναι τόσο αθλητική όσο και ιστορική, που αναβίωσε αυτή την εβδομάδα με τον θάνατο του πρώην διεθνούς Αργεντινού Antonio Rattin.

Το 1966, στον προημιτελικό εναντίον της Αγγλίας κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου που διοργανώθηκε από την Αγγλία, αποβλήθηκε ο Αντόνιο Ράτιν, αρχηγός της Αργεντινής. Στη συνέχεια, η έξοδός του από τον αγωνιστικό χώρο προκάλεσε έντονα επεισόδια, οξύνοντας τις εντάσεις μεταξύ των παικτών.

Η Αγγλία κέρδισε (1-0) πριν κερδίσει το τουρνουά για, σε αυτό το στάδιο, τη μοναδική φορά στην ιστορία της. Μετά τον αγώνα, ο προπονητής της Αγγλίας Άλφ Ράμσεϊ χαρακτήρισε τους Αργεντινούς παίκτες ως «ζώα», μια προσβολή που έμεινε ζωντανή στη συλλογική αργεντίνικη μνήμη.

Είκοσι χρόνια αργότερα, οι δύο ομάδες συναντήθηκαν ξανά στους προημιτελικούς της διοργάνωσης, στο Μεξικό, τέσσερα χρόνια μετά τον πόλεμο των Φώκλαντ – που χάθηκε από την Αργεντινή – που εναντιώθηκε στις δύο χώρες σε αυτό το νησί του Νότιου Ατλαντικού και άφησε αρκετές εκατοντάδες νεκρούς.

Σε αυτό το ακόμη οδυνηρό πλαίσιο, ο Ντιέγκο Μαραντόνα σημείωσε δύο διάσημα γκολ: το «Χέρι του Θεού», που σημείωσε με το χέρι του και μετά ένα γκολ ανθολογίας μετά από ντρίμπλα από μεγάλο μέρος της αγγλικής ομάδας.

Για τον Ντιέγκο Μαραντόνα και για πολλούς Αργεντινούς, αυτή η νίκη ξεπέρασε το ποδόσφαιρο. Στην αυτοβιογραφία του El Diego, έγραψε: «Περισσότερο από το να νικήσεις μια ομάδα ποδοσφαίρου, ήταν να κερδίσεις μια χώρα». Ο αγώνας του 1986 έγινε έτσι, στην Αργεντινή, ένα από τα μεγάλα σύμβολα μιας αθλητικής εκδίκησης με πολιτική απήχηση.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΙΚΡΟΤΗΤΑ

Η αντιπαλότητα συνεχίστηκε το 1998, με την αποβολή του Ντέιβιντ Μπέκαμ κατά τη διάρκεια της νίκης των 16 από την Αργεντινή στα πέναλτι. Στη συνέχεια, το 2002, ο Ντέιβιντ Μπέκαμ σημείωσε το νικητήριο γκολ της Αγγλίας στη φάση των ομίλων. Έκτοτε, οι δύο ομάδες δεν έχουν αναμετρηθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Αυτή η κοινή ιστορία έχει επίσης τις ρίζες της σε μια παλιά και αμφίθυμη σχέση. Οι Βρετανοί μετανάστες εισήγαγαν το ποδόσφαιρο στην Αργεντινή τον 19ο αιώνα, πριν το παιχνίδι της Αργεντινής σφυρηλατήσει τη δική του ταυτότητα, περισσότερο προσκολλημένο στη δεξιοτεχνία, τον αυτοσχεδιασμό και την επινοητικότητα παρά με το παραδοσιακό βρετανικό μοντέλο.

Σήμερα, οι παίκτες και από τα δύο στρατόπεδα προσπαθούν να ελαχιστοποιήσουν την ιστορική σημασία αυτής της αφίσας. “Είναι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας. Περίοδος”, δήλωσε ο προπονητής της Αργεντινής Λιονέλ Σκαλόνι μετά την πρόκριση με την Ελβετία.

Αλλά οι αντιαγγλικές φωνές που ακούγονται από παίκτες και οπαδούς της Αργεντινής μετά τη νίκη μας θυμίζουν ότι αυτή η αντιπαλότητα διατηρεί μια ισχυρή συμβολική φόρτιση.

«Φυσικά, αυτό το ματς φέρνει πολλές αναμνήσεις, λόγω του τι έκανε ο Ντιέγκο και του τι συνέβη εκείνη την εποχή», παραδέχτηκε ο Αργεντινός μέσος Ροντρίγκο Ντε Πολ. “Αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι εξακολουθεί να είναι ένας αγώνας ποδοσφαίρου. Πάνω από όλα, θέλουμε να κερδίσουμε και να φτάσουμε στον τελικό”.

(Αναφορά από τη Rosalba O’Brien στη Νέα Υόρκη, με συνεισφορές από τον Gabriel Araujo στο Κάνσας Σίτι· γαλλική έκδοση Olivier Cherfan, επιμέλεια από τον Benoit Van Overstraeten)