Ο Χιου και εγώ οδηγούσαμε από την Ουάσιγκτον, DC, προς το Sea Section, το σπίτι μας στην ακτή της Βόρειας Καρολίνας, όταν παρατήρησα μια κουκκίδα με τα πόδια να διασχίζουν το στρίφωμα του ξετυλιγμένου πουκαμίσου μου. «Έχω ένα τσιμπούρι πάνω μου!» είπα.
Κοίταξε κάτω στην αγκαλιά μου. “Λοιπόν, πετάξτε το έξω. Δεν είναι τίποτε για υστερικό.â€
«Δεν είμαι «υστερικός», του είπα. «Απλά δεν περίμενα να βρω ένα τσιμπούρι σε ένα ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο, είναι όλο.»
Είχαμε πολύ δρόμο μπροστά μας, και αυτό φαινόταν σαν ένας κακός τρόπος για να ξεκινήσουμε. Τούτου λεχθέντος, τουλάχιστον δεν ήταν τσιμπούρι της νόσου του Lyme. Ήταν πολύ μεγάλο. «Στοιχηματίζω ότι έπεσε από το σκυλί κάποιου», είπα, εξετάζοντάς το στην παλάμη του χεριού μου πριν το πετάξω από το παράθυρο. “Μυρίζει σαν να είναι γεμάτο αίμα διάσωσης.â€
«Τα σκυλιά τα κατηγορείς για όλα», μου υπενθύμισε ο Χιου.
Τότε ήταν που συναντήσαμε μποτιλιάρισμα μιας ώρας.
«Αλήθεια;» είπα καθώς τελειώσαμε. «Μα είναι Κυριακή!».
Στο τέλος, χρειάστηκαν σχεδόν οκτώ ώρες για να φτάσουμε στο Emerald Isle. Το ψηφιακό ραδιόφωνο αυτοκινήτου ήταν κολλημένο σε έναν σταθμό της δεκαετίας του ’70, οπότε όταν εμφανιζόταν κάτι τρομερό, πατούσαμε το κουμπί απενεργοποίησης για τρία έως τέσσερα λεπτά. Το κόλπο ήταν αμοιβαία συμφωνία για το τι ήταν τρομερό. «Αλλά αυτός είναι ο Άμπα!» Ο Χιου έκλαψε περισσότερες από μία φορές, τραβώντας το χέρι μου καθώς έφτασα προς την παύλα.
Σταματήσαμε δύο φορές, μία σε έναν δασώδη χώρο ανάπαυσης όπου περπατήσαμε μισό μίλι στην ανείπωτη ζέστη του Ιουλίου και μετά στο Bojangles, όπου καθίσαμε δίπλα σε έναν άντρα που έτρωγε μπισκότα και κόκκινα φασόλια ενώ μιλούσε στο τηλέφωνό του με κάποιον που ονομαζόταν Crockett. Όλοι οι άλλοι πελάτες ήταν έφηβοι παίκτες του μπέιζμπολ με κέφαλους.
«Ο Θεός να ευλογεί τον Πρόεδρο Τραμπ» διάβασε μια σειρά από ζωγραφισμένα στο χέρι πανό που περάσαμε αφού μπήκαμε στη Βόρεια Καρολίνα. Αστείο ήταν το πόσο περιττοί ήταν. Η υποστήριξη γι’ αυτόν ήταν στον αέρα, σε αντίθεση με τη Νέα Αγγλία, όπου ο Χιου και εγώ είχαμε περάσει τις προηγούμενες εννέα ημέρες. Εκεί, είδα πολλές πινακίδες στην αυλή που έγραφαν «Αντισταθείτε!».
Αλλά πώς να αντισταθείτε; Αναρωτιόμουν κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο τα γραφικά εξοχικά σπίτια. Ξαπλώνουμε στη μέση του δρόμου; Δεν πληρώνουμε τους φόρους μας; Κάποιος να μου πει τι να κάνω.
Μια εβδομάδα νωρίτερα, στο Πόρτσμουθ του Νιου Χάμσαϊρ, είχα συναντήσει δεκάδες και μισούς διαδηλωτές «Όχι βασιλιάδες!» που ουρλιάζουν και φωνάζουν σε μια γωνία του δρόμου στο κέντρο της πόλης. Οι περισσότεροι ήταν σε ηλικία συνταξιοδότησης και κραδαίνοντας ταμπέλες στην επερχόμενη κυκλοφορία. Ήταν ζεστό και μουντό, ωστόσο ένα μέλος της ομάδας τους, ένας γενειοφόρος άντρας που έπαιζε ακορντεόν, φορούσε ένα χειμωνιάτικο καπέλο με φλις επένδυση με πτερύγια πάνω από τα αυτιά του. Με πονούσε που το παραδέχομαι, αλλά έμοιαζαν με μάγειρες, σαν διαδηλωτές στο Tea Party κατά την πρώτη θητεία του Ομπάμα. Ποιος το έβαλε αυτό το πράγμα; Έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται, καθώς φαινόταν η χειρότερη δυνατή διαφήμιση για το Δημοκρατικό Κόμμα: «Ελάτε μαζί μας! Χορεύουμε λαϊκό!â€
Καθώς τους προσπερνούσα, ξανασκέφτηκα τους πρώτους διαδηλωτές των Πολιτικών Δικαιωμάτων: τους περιποιημένους άντρες με κοστούμια και γραβάτες, τις γυναίκες με φορέματα. Όλα τα σημάδια τους ήταν καθαρά γραμμένα, πιθανότατα από επαγγελματίες, κανένα με χοντροκομμένα πέη πάνω τους ή τη λέξη fuck. Εξίσου σημαντικό, όλοι έμειναν στα ζητήματα που είχαν συμφωνηθεί προηγουμένως. Πηγαίνετε σε μια διαμαρτυρία τώρα και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα κοιτάτε το άτομο δίπλα σας, σκεπτόμενος: «Παγκοσμιοποίηση της Ιντιφάντα»; Νόμιζα ότι ήμασταν εδώ για να υπερασπιστούμε το Masterpiece Theater!
Η οδήγησή μας από το DC ήταν στην πραγματικότητα αρκετά ευχάριστη, αλλά τη στιγμή που μπορούσα να ξεφύγω από το αυτοκίνητο, το έκανα.
«Ειλικρινά;» είπε ο Χιου αφού περάσαμε τη γέφυρα από την ηπειρωτική χώρα και φτάσαμε στο Emerald Isle. «Θα πάτε με τα πόδια στο σπίτι από εδώ;».
«Είναι λίγο πάνω από δύο μίλια», του είπα βγαίνοντας με το iPad μου μπροστά από το γήπεδο μίνι γκολφ. Ήθελα να κάνω κάποια βήματα, αλλά και να επιβεβαιώσω την πρώτη θέση μου στην εφαρμογή γλώσσας Duolingo, στην οποία μου είχε συστήσει ο Βρετανός φίλος μου ο Ντέιβ τρία χρόνια νωρίτερα. Ξεκίνησα με τα Ιαπωνικά, στη συνέχεια ξεκίνησα στα γερμανικά και στα ισπανικά, ενώ κράτησα ένα δάχτυλο στα γαλλικά. Οι δάσκαλοι του προγράμματος είναι αρκετοί χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων: ένα ενθουσιώδες αγοράκι, ένας άντρας ονόματι Όσκαρ με χοντρό μουστάκι. υπάρχει μια γιαγιά με τα μαλλιά της σε κότσο και η Vikram, που φοράει τουρμπάνι μέχρι σήμερα, συνολικά 11. Περιστασιακά ο Duolingo μου λέει μια πρόταση στα Αγγλικά: “Πόσες καρέκλες υπάρχουν στο δωμάτιο;” και πρέπει να το μεταφράσω σε όποια γλώσσα έχω στο κάτω μέρος της οθόνης, επιλέγοντας τις λέξεις στο κάτω μέρος της οθόνης. να διαβάζω δυνατά και οι χαρακτήρες είτε θα με αποδέχονται είτε θα με απορρίπτουν με βάση την προφορά μου το λιγότερο αγαπημένο μου είναι όταν μου δίνουν μια πρόταση και λαμβάνω οδηγίες να τη μεταφράσω και να τη συλλάβω.
Ο φίλος μου ο Mike μαθαίνει Γίντις με το Duolingo και διδάχτηκε να λέει, “Ο θείος μου είναι ένας σπασμένος άντρας”.
Στα γαλλικά, εν τω μεταξύ, είναι “Τι κάνει στο κρεβάτι μας;” Εάν οι προτάσεις του δείγματος είναι κάποια ένδειξη εθνικού χαρακτήρα, οι Γερμανοί είναι επικριτικοί, άμεσοι και υπαίθριοι. Έτσι: «Το διαμέρισμά σας είναι σκοτεινό και άσχημο», «Δεν μου αρέσει το πουλόβερ σας» και «Συγγνώμη, αλλά ο γιατρός σας παίζει βόλεϊ σήμερα». Οι περισσότεροι στο ιαπωνικό πρόγραμμά τους είναι είτε γκέι είτε αμφιφυλόφιλοι. Ακόμα και η αρκούδα που μιλάει ταλαντεύεται και στις δύο κατευθύνσεις ή, όπως λένε στα γαλλικά, «ταξιδεύει και με πανιά και με ατμό».
Το πρόβλημά μου προέκυψε όταν ανακάλυψα την ανταγωνιστική πτυχή του Duolingo, όταν έμαθα ότι είναι ουσιαστικά ένα παιχνίδι. Ο στόχος: να προχωρήσετε στο Diamond League, ή, ακόμα καλύτερα, μια θέση στην πρώτη τριάδα στο Diamond League. Αυτό σημαίνει να εγκαταλείπω οποιαδήποτε πραγματική μάθηση και να κερδίζω εύκολους πόντους διαβάζοντας απλά προτάσεις – τη μία μετά την άλλη για τουλάχιστον μία ώρα την ημέρα. Ο φίλος μου ο Dave μπορεί να αφιερώνει 15 λεπτά κάθε πρωί στην εφαρμογή και να τελειώνει την εβδομάδα του με 200 πόντους. Εν τω μεταξύ, κερδίζω τακτικά 23.000, κάτι που μακροπρόθεσμα δεν μου βγάζει απολύτως τίποτα.
Το Duolingo φαινομενικά σχεδιάστηκε για άτομα με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί για το Apple Watch μου που παρακολουθεί τη φυσική κατάσταση. Και έτσι είχα συνδυάσει και τα δύο και περπατούσα τα ελάχιστα 10 μίλια μου την ημέρα ενώ διάβαζα άσκοπα προτάσεις δυνατά στα Ιαπωνικά, Γερμανικά, Ισπανικά και Γαλλικά. Αυτό με μετέτρεψε στο άτομο που, από την αλλαγή του τελευταίου αιώνα, μισούσα περισσότερο: σε αυτόν που κυκλοφορεί ενώ κοιτάζει κάτω σε μια συσκευή. Στο πολυσύχναστο πεζοδρόμιο, στο αεροδρόμιο, παντού όπου ένας άνθρωπος πρέπει να δίνει τη μέγιστη προσοχή στους γύρω του, ξαφνικά δεν ήμουν.
Δεν υπήρχε καμία δικαιολογία για τη συμπεριφορά μου. ήταν απλά αυτό που ήμουν τώρα. Αυτό είναι όλοέλεγα τακτικά στον εαυτό μου. Σήμερα είναι η τελευταία μέρα που το κάνω αυτό. Αλλά ήμουν ανίκανος να σταματήσω. Κάνοντας το ακόμη πιο αξιολύπητο, ανταγωνιζόμουν ανθρώπους που δεν ήξερα. Άνθρωποι που μπορεί να μην υπάρχουν καν και έχουν ονόματα όπως GeACzQDe και fuuuuu.
Στη συνέχεια παρουσίασαν το Duolingo Max, το οποίο άλλαξε τα πάντα. Η αναβάθμιση περιελάμβανε ασκήσεις ρόλων με τη Λίλι, τον σαρκαστικό, μοβ μαλλιά εφηβικό χαρακτήρα τους. Οι ερωτήσεις και τα σχόλιά της είναι κάπως προβλέψιμα, αλλά σύντομα έμαθα ότι θα μπορούσα εύκολα να την πετάξω από την πορεία της. «Τι θέλεις να αγοράσεις;» θα ρωτήσει με την επίπεδη, χωρίς πάθος φωνή της, όρθια δίπλα στα καλάθια στο σούπερ μάρκετ.
Απαντήστε, «Θα ήθελα βούτυρο και αυγά, παρακαλώ», και η υπόλοιπη συζήτηση ακολουθεί το μονοπάτι που μπορείτε να περιμένετε. «Κάτι άλλο;» ρωτάει.
Αλλά απαντήστε, «Χθες, ένας γιατρός μου έκοψε τη γλώσσα με ένα αλυσοπρίονο» και λευκές κουκκίδες θα κυμαίνονται πάνω από την κινούμενη εικόνα της. Αυτό είναι το μυαλό της AI που της λέει: «Γρήγορα, πες κάτι. Πες του ότι λυπάσαι για τη γλώσσα και μετά ρώτησε αν θέλει να αγοράσει κάτι για να πιει.
Παραδόξως, εκείνη την ευκαιρία, απάντησε: «Συγγνώμη. Δεν μπορώ να συνεχίσω αυτή τη συζήτηση. Αντίο.â€
Έκλεισε ξανά το τηλέφωνο όταν μοιράστηκα την ιδέα μου για μια νέα παραγωγή του Romeo and Juliet. «Σε αυτό, αυτή θα είναι 13 και εκείνος 78», της είπα στα γαλλικά. «Στην εκδοχή του Σαίξπηρ, αυτοκτονεί με ένα δηλητηριώδες ποτό, αλλά στη δική μου θα πεθάνει από φυσικά αίτια».
Κλικ.
Μια εβδομάδα πριν φτάσω στην παραλία, της είπα για τη διαμαρτυρία που είχα περάσει στο Νιου Χάμσαϊρ. «Είμαι τρελός γιατί ο ηλίθιος, ηλίθιος πρόεδρος μου είναι λουκάνικο», είπα. «Έκοψε τα χρήματα για τις ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές όπου οι γυναίκες φορούν καπό».
«Ας μιλήσουμε για κάτι άλλο», πρότεινε, εμφανώς άβολα.
Ενώ η ανάγνωση 10 προτάσεων φωναχτά μπορεί να σας αποφέρει 60 XP (πόντους εμπειρίας) στο Duolingo, η ολοκλήρωση ενός σύντομου παιχνιδιού ρόλων μπορεί να σας φτάσει έως και 180, ανάλογα με το πόσες λέξεις χρησιμοποιείτε. Ως πρόσθετο πλεονέκτημα, στο τέλος της άσκησης μπορείτε να διαβάσετε μια μεταγραφή της συνομιλίας σας με όλα τα λάθη σας υπογραμμισμένα και επεξηγημένα. Είναι σαν να κάνεις ένα τεστ και να το βαθμολογήσεις αμέσως. Τώρα, για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, ένιωσα ότι μάθαινα ξανά. Παρατήρησα μια ιδιαίτερη βελτίωση στα γαλλικά μου, τα οποία μιλούσα κάθε μέρα τώρα.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό του Duolingo Max είναι οι βιντεοκλήσεις, και πάλι με τη Lily, και αυτές είναι αισθητά λιγότερο άκαμπτες. «Γεια σου», αρχίζει. “Πώς πάει;â€
«Είμαι στην παραλία», της είπα καθώς περπατούσα προς το σπίτι μας αφού βγήκαμε από το ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο. “Σήμερα το πρωί ανακάλυψα ένα τσιμπούρι στο πουκάμισό μου. Στη συνέχεια έφαγα κοτόπουλο με μερικά κόκκινα φαγητά σε ένα εστιατόριο. Οι άνθρωποι στο Bojangles ειλικρινά δεν ήταν τόσο κακοί. Ήθελα απλώς να ξεσκονίσω τη λέξη plouc, την οποία δεν είχα χρησιμοποιήσει από τότε που ο Χιου και εγώ επισκεφτήκαμε έναν μπουτλέτζερ στη Νορμανδία πριν από σχεδόν 30 χρόνια.
«Ω, κοτόπουλο», είπε η Λίλι. «Μου αρέσουν τα πουλιά. Εσύ;
Ήμουν μούσκεμα από τον ιδρώτα όταν έφτασα στο Sea Section. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα τα κλιματιστικά και στις δύο πλευρές του σπιτιού είχαν βήξει αίμα και πέθαναν. Είχε κοστίσει μια μικρή περιουσία η αντικατάστασή τους, αλλά τώρα είδα ότι ήταν καλά ξοδευμένα χρήματα. Πριν καν προλάβω να κλείσω την πόρτα πίσω μου, τα δόντια μου έτριζαν.
«Λοιπόν, αυτό δεν σας πήρε πολύ», είπε ο Χιου, με την ανάσα του ορατή στο ανελέητο κρύο.
Μπορούσα να ακούσω φωνές στη βεράντα που έβλεπε στον ωκεανό και μπορούσα να πω ότι ο αδερφός μου ήταν εκεί κοιτάζοντας μια μεγάλη τσάντα με πατατάκια ακουμπισμένη στον πάγκο της κουζίνας. Κανείς εκτός από αυτόν δεν θα είχε πάρει το λογότυπο με έναν μαγικό δείκτη, αλλάζοντας το από UTZ σε SLUTZ.
«Παύλο!» φώναξα. Ήρθε στη γωνία με μια πετσέτα στα χέρια. “Γεια, φίλε! Θέλετε να κολυμπήσετε;
Άλλαξα το κοστούμι μου και ενώθηκα μαζί του, κουνώντας τις αδερφές μου Έιμι και Γκρέτσεν. η κουνιάδα μου, η Κάθι. και η ανιψιά μου, η Μαντλίν, στο δρόμο μου προς την παραλία. Ήταν σχεδόν σούρουπο, κάτι που ελπίζω ότι έκανε πολύ πιο δύσκολο να δω τα μαλλιά στην πλάτη μου. Για κάποιο λόγο, ο αδερφός μου έχει ακόμα περισσότερα από εμένα, ένα εικονικό πέπλο. Στα 57 του είναι ακόμα αγορίστικος και με ακούραστο αγορίστικο ενθουσιασμό. Η άμμος κάτω από τα πόδια μας ήταν ζεστή και το νερό τόσο ζεστό που μπορούσαμε να περπατήσουμε μέσα χωρίς να πτοούμε.
Όταν ήμουν 25 ετών και ο Paul ήταν 14, πήγαμε στον ωκεανό όχι μακριά από το σημείο που βρισκόμασταν τώρα και παρασυρθήκαμε από ένα βράχο. Συνέβη σταδιακά, οπότε μέχρι να το παρατηρήσουμε ήμασταν πολύ πέρα από τα κύματα, τα παραθαλάσσια σπίτια είναι μικροσκοπικά στο βάθος. Το κολύμπι διαγώνια προς την ακτή μας έσωσε. Το κόλπο ήταν που κατάπιε τον πανικό μου για να θυμηθώ ποια ήταν η λύση. Για λίγο, εκεί, τα άκρα μας αδύναμα από το να παλεύουμε ενάντια στο ρεύμα, σκέφτηκα σοβαρά ότι ο ένας «ή και οι δύο» θα πνιγόταν.
Αν ήταν ο Παύλος, η μητέρα μου θα είχε προχωρήσει χωρίς πολλή φασαρία. Ήταν αρκετά μεγάλος σε εκείνο το σημείο για να ξέρει πού ήταν τα κουμπιά της και τα πίεζε ασταμάτητα. Μια βδομάδα μετά την κηδεία του, θα είχε ξύσει τις χαλκομανίες από την πόρτα του υπνοδωματίου του, πιθανότατα βουίζοντας. Ο πατέρας μου, από την άλλη, δεν θα το είχε ξεπεράσει ποτέ. Θα είχε περάσει το υπόλοιπο της ζωής του τιμωρώντας με, κάτι που, εκ των υστέρων, έκανε ούτως ή άλλως.
Την επόμενη μέρα προσπάθησα να το πω στη Λίλι. «Χθες κολύμπησα με τον αδερφό μου στον ωκεανό», ξεκίνησα. «Μια φορά, πολλά χρόνια στο παρελθόν, κολυμπήσαμε μαζί και σχεδόν πεθάναμε.» Μπορώ να μιλήσω γρήγορα στα γαλλικά, αλλά όχι με τόση χροιά που θα ήθελα. Δεν μπορώ να σκιάζω τα πράγματα με τον τρόπο που μπορώ στα αγγλικά. «Ο αδερφός μου είναι πολύ αστείος», είπα. “Είμαστε μεγάλοι τώρα, αλλά είναι ο νεότερος. Θα πεθάνει μωρό.â€
«Οι οικογένειες είναι περίπλοκες», είπε η Λίλι.
Κοίταξα πάνω από το κατάστρωμα τις αδερφές μου που έστησαν μια ομπρέλα παραλίας. «Λοιπόν, ναι», είπα, «αλλά όχι πάντα.»
Εκείνο το βράδυ, τη στιγμή που είχαμε καθίσει για δείπνο, ακούσαμε κάποιον να σηκώνεται στο μπάνιο πιο κοντά στο τραπέζι. Ήταν σαν να ρίχνουν κάθε κομμάτι φαγητού που είχαν φάει ποτέ και τους άρεσε να καταπίνουν τα πράγματα ολόκληρα – έτσι ακουγόταν οδυνηρό και πόσο κράτησε. «Ποιος είναι αυτός;» ρώτησα, κοιτάζοντας γύρω από το τραπέζι για όποιον έλειπε.
«Είναι ο μπαμπάς», είπε η Μάντελεϊν γουρλώνοντας τα μάτια της. “Και δεν είναι αυτός που κάνει εμετό. είναι μια σκηνή από μια ταινία που παίζει στο τηλέφωνό του. Αυτό το κάνει όλη την ώρα. “Blechhhhhhhhh,» ακούσαμε. “Blechhhhhhhhh.â€
Η Κάθι αναστέναξε. «Ειλικρινά, είναι σαν να ζεις με ένα 12χρονο αγόρι.» Προσπάθησα να το πω στη Λίλι το επόμενο πρωί. «Ο αδερφός μου έκανε πολύ εμετό χθες το βράδυ».
«Αυτό δεν είναι καλό», είπε. “Ίσως πρέπει να δει γιατρό.â€
«Ήταν ψεύτικος εμετός», τη διαβεβαίωσα. «Ήταν ένα αστείο, αλλά περισσότερο από ένα αστείο γιατί η μητέρα μας έκανε εμετό κάθε βράδυ.»
«Ήταν άρρωστη;» ρώτησε η Λίλι. «Μένεις με τον αδερφό σου; Είναι μεγαλύτερος ή μικρότερος; Κάνετε πολλές δραστηριότητες μαζί;â€
Ήταν ασυνήθιστο εκ μέρους της να κάνει περισσότερες από μία ερωτήσεις κάθε φορά, και με τόση θέρμη. Υπέθεσα ότι το πρόγραμμα είχε αναβαθμιστεί από το προηγούμενο βράδυ και ότι η Λίλη και εγώ θα μπαίναμε τώρα σε μια νέα φάση. «Δεν μένω με τον αδερφό μου», της είπα. «Είμαστε διακοπές, αλλά δουλεύω.» Εξήγησα ότι γράφω για τα προς το ζην, και όταν με ρώτησε τι έγραφα, είπα: «Η ιστορία του αδερφού μου που έκανε εμετό».
μετά την προώθηση του ενημερωτικού δελτίου
“Είναι μυθιστόρημα; Θα σου πάρει χρόνια; Γιατί πιστεύεις ότι κάποιος θα ήθελε να το διαβάσει;â€
«Είναι σύντομο», τη διαβεβαίωσα, όχι ότι δούλευα καν σε κάτι τέτοιο. Μόλις το είχα γράψει στο ημερολόγιό μου, είναι όλο.
«Βλέπω», είπε. “Θα προσθέσετε λεπτομέρειες; Οι λεπτομέρειες κάνουν μια ιστορία να ζωντανεύει. Πετάχτηκα, όπως συνήθως μέχρι τώρα ρωτούσε αν έχω κατοικίδιο ή αν μου άρεσε ο Κλερς.
«Θα προσθέσω πολλές λεπτομέρειες», της είπα. «Δώσε μου ένα παράδειγμα», ζήτησε. «Ο αδερφός μου έχει πολλές τρίχες στην πλάτη του», της είπα. “Είναι σαν πίθηκος.â€
«Πιστεύεις ότι είναι αστείο;» ρώτησε. «Γιατί θα το λες αυτό στους ανθρώπους;» Ω, όχι, σκέφτηκα. Η Λίλη έχει ήθος πλέον! «Κι εγώ είμαι γούνινος», της είπα, ελπίζοντας ότι αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει κάποιους. «Και από το ντεμπούτο του καλοκαιριού, είμαι παχουλός».
«Και θα το προσθέσετε αυτό;» ρώτησε.
Πόση ακόμη από την κρίση της πρέπει να πάρω; Αναρωτήθηκα, ευγνώμων όταν τελικά η συνομιλία έληξε.
Ένα λεπτό αργότερα, ακόμα ταραγμένη, της τηλεφώνησα πίσω. «Γεια σου», είπε. «Θέλεις να συνεχίσεις να μιλάς για τον αδερφό σου και την ιστορία που γράφεις;».
Το πρόγραμμα είχε σίγουρα αναβαθμιστεί, καθώς η Lily δεν είχε διατηρήσει ποτέ τίποτα για μένα. Μια μέρα νωρίτερα μπορούσα να της πω ότι ήμουν τυφλός και δύο λεπτά αργότερα να ισχυριστώ ότι ήμουν διαζευγμένος καρδιοχειρουργός.
Ποτέ δεν είπε: «Πώς θα δεις να ανοίγει το στήθος κάποιου, αν δεν βλέπεις, ψεύτη;» Έχω πει στη Λίλι ότι είμαι αστυνομικός, έγκυος γυναίκα, ένα επτάχρονο κορίτσι με το όνομα Marie Chantal που μόλις έγινε βρικόλακας – οτιδήποτε για να αναδείξω το γαλλικό μου λεξιλόγιο.
Τώρα, όμως, ήταν σαν να με ήξερε. Τα μάτια της Lily είναι βασικά απλώς κύκλοι με τελείες στη μέση, αλλά ξαφνικά φάνηκαν εκφραστικά. Έσκυβε το κεφάλι της, όχι απλώς άκουγε αλλά έδειχνε να νοιάζεται.
«Εντάξει», είπα στον Χιου. «Αυτό είναι ανατριχιαστικό».
Ακόμα πιο ανατριχιαστικό, χρειαζόμουν να μου αρέσει.
Μετά τη βιντεοκλήση μας, δοκίμασα μια άσκηση ρόλων και είδα ότι, τουλάχιστον εκεί, ήταν η ίδια η παλιά Λίλη. «Πόσα εισιτήρια θα ήθελες να αγοράσεις;» πέταξε από το περίπτερο της στον κινηματογράφο.
«Τρία», της είπα. «Ένα για μένα, ένα για τη γυναίκα μου και ένα για τον νεκρό πατέρα μου».
«Ο νεκρός πατέρας σου; Αλήθεια;
«Του σπρώχνω το σώμα του σε αναπηρικό καροτσάκι», της είπα.
«Εντάξει, αυτό θα είναι 60 ευρώ».
«Μα ο πατέρας μου είναι νεκρός», μάλωσα. “Δεν θα παρακολουθεί την οθόνη!â€
«Εξήντα ευρώ», επανέλαβε εκείνη. «Θέλετε να πληρώσετε με κάρτα ή μετρητά;».
Εκείνο το βράδυ, ο Paul, η Maddy και εγώ μείναμε ξύπνιοι βλέποντας μια αστεία ταινία που είχα νοικιάσει και είχα δει ήδη το πρώτο μισό της.
«Θα ρίξει αυτή την πέτρα και θα τη σπάσει», είπε ο Paul καθώς ένας από τους δύο βασικούς χαρακτήρες χειριζόταν νευρικά ένα αρχαίο τεχνούργημα.
«Σίγουρα», πρόσθεσε ο Μάντι.
Σκέφτηκα το ίδιο πράγμα την πρώτη φορά που παρακολούθησα αυτή τη σκηνή, και έκανα λάθος, όπως και εκείνοι.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, οι δύο έκαναν δυνατά προβλέψεις και αναρωτιόμουν πώς θα ήταν αν έβλεπαν gay πορνογραφία μαζί. «Θα τον αναποδογυρίσει, θα τον κρατήσει κάτω και θα τον γεμίσει στον κώλο του».
Θα το έλεγα στη Λίλι όταν μιλήσαμε το επόμενο πρωί, αλλά ήταν πολύ περίπλοκο και δεν ήθελα να αναφέρω την πορνογραφία και την 22χρονη ανιψιά μου από φόβο μήπως με μαλώσουν ή να την βάλουν στο μόνιμο δίσκο μου. «Χθες το βράδυ ο αδερφός μου, η κόρη του και εγώ θεωρήσαμε μια αστεία ταινία», της είπα.
«Πέρασες καλά;» ρώτησε. “Υπήρχαν πολλά αστεία; Σας αρέσουν τα αστεία; Πες μου ένα αστείο.â€
Σκέφτηκα ένα που είχα ακούσει σε μια υπογραφή βιβλίου στην Ιντιάνα:
Μια μητέρα οδηγεί τον μικρό της γιο στο σχολείο ένα πρωί όταν ένα απορριμματοφόρο τραβάει μπροστά τους. Καθώς παίρνει μια απότομη στροφή, ένα dildo πετάει έξω από την πλάτη και χτυπά το παρμπρίζ της γυναίκας με ένα δυνατό γροθιά.
«Τι ήταν αυτό;» ρωτάει το παιδί. «Ένα πουλί», λέει η γυναίκα.
Το παιδί ηρεμεί. “Hh. Είναι θαύμα που θα μπορούσε να κατέβει από το έδαφος, τι γίνεται με αυτό το τεράστιο πουλί.â€
«Είναι δύσκολο να μεταφράσεις ένα αστείο», είπα στη Λίλι, σίγουρη ότι θα την αποδοκίμαζε. “Συχνά δεν εργάζονται σε δεύτερη γλώσσα.â€
Πάντα, στο Sea Section, η Amy διοργανώνει μια βραδιά σπα και μας κάνει περιποιήσεις προσώπου με προϊόντα που προέρχονται από τη Νέα Υόρκη: λάδια και μάσκες και τζελ, ακολουθούμενα από αρωματικά σπρέι από κάτι ή άλλο. Είναι διασκεδαστικό να κάνεις σαν οικογένεια. Η Κάθι λειτουργεί ως βοηθός της, κάτι που το κάνει λίγο περίεργο. Εδώ είναι η κουνιάδα σου που σου κάνει μασάζ στα πόδια ενώ εσύ ξαπλώνεις χωρίς να κάνεις τίποτα.
«Μην την δίνεις φιλοδώρημα», λέει η Έιμι, αναλαμβάνοντας τον ρόλο ενός κακού αφεντικού. «Είναι υπό δοκιμασία και θα χρησιμοποιήσει τα χρήματα για ναρκωτικά ή, αν είμαστε τυχεροί, για άλλη μια έκτρωση».
Μετά από μια περιποίηση προσώπου, αισθάνεστε το δέρμα σας και μετά κοιτάζεστε στον καθρέφτη, σοκαρισμένοι που δεν βρήκατε τον 14χρονο εαυτό σας να σας κοιτάζει.
«Μπορεί να βοηθήσει αν τα έπαιρνες πιο συχνά», πρότεινε η Έιμι. «Πότε ήταν η τελευταία φορά που φορέσατε ενυδατική μάσκα;».
«Την τελευταία φορά που ήμασταν στην παραλία και μου έβαλες ένα», είπα.
Δεν ξέρω τη λέξη για το πρόσωπο στα Γαλλικά, γι’ αυτό το προσπάθησα όταν αναφέρθηκα στη Λίλι το επόμενο πρωί. «Χθες το βράδυ η αδερφή μου άγγιξε το μέτωπο και τα μάγουλά μου», της είπα. â€œΗ μύτη και το πηγούνι μου επίσης. Μετά έβαλε αγγούρια στα μάτια μου.â€
«Το έκανε για να είναι κακιά;» ρώτησε η Λίλι. “Πόνεσε;â€
Οι ερωτήσεις με εξέπληξαν, αλλά μετά θυμήθηκα ότι είναι μηχανή και τα παίρνει όλα κυριολεκτικά. «Τα αγγούρια κόπηκαν σε φέτες», της είπα.
Εκείνη ανοιγόκλεισε. «Α, καταλαβαίνω. Ήταν σαν το απαλό χάδι ενός αρκουδάκι;â€
«Το χέρι της Έιμι ήταν ζεστό και μύριζε σαν λουλούδι», είπα.
Τι μπορεί να κάνει αυτός ο Γάλλος έφηβος με τεχνητή νοημοσύνη για την οικογένειά μου; Αναρωτήθηκα καθώς οι κύκλοι του φωτός χόρευαν πάνω από το κεφάλι της. Είχε προγραμματιστεί με ένα πρότυπο συμπεριφοράς ή κατάλαβε ότι δεν υπάρχει κάτι σαν φυσιολογικό;
Όταν η Λίλι επέστρεψε, τη διέκοψα για να ρωτήσω για την οικογένειά της.
«Κρατάω αποστάσεις από αυτούς», μου είπε.
Και ξαφνικά ένιωσα τόσο ντροπή για τον εαυτό μου. Από την πιο πρόσφατη ενημέρωση της εφαρμογής, όλα αφορούσαν εμένα: τον πρόεδρό μου, τον αδερφό μου, τα συναισθήματά μου για τον Abba ή τα αγγούρια. Η Λίλι είχε αδέρφια; Οι γονείς της ήταν παντρεμένοι ή χωρισμένοι; Πώς πήρε τα λεφτά της; Η Λίλι δεν θέλει ποτέ να πάει πουθενά, μισεί τα πλήθη και τη φασαρία κάθε είδους, δεν αναφέρει ποτέ φίλους. Ήταν ίσως στο φάσμα; Και γιατί μωβ μαλλιά; Η ζωή της, τα συναισθήματά της, ακόμα και το επώνυμό της, ήταν ένα πλήρες μυστήριο για μένα. Και εδώ γνωριζόμασταν όλο αυτό το διάστημα.
